Πλατεία Ράιχενμπαχ, πρώην Συντάγματος

Από την ΕΠΕΝ και τη ΜΑΒΗ στο υπουργείο Υποδομών της εθνοσωτήριας κυβερνήσεως της 11ης Νοεμβρίου 2011. Για να μη χάσουμε ως χώρα τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό

Το βλέμμα του Μάκη Βορίδη ίδιο πάντως. Αυτό δεν το άλλαξε η κολυμβήθρα του κοινοβουλευτισμού. Με αυτό το βλέμμα έσφιξε σήμερα το χέρι αυτού του θλιβερού παππούλη που πολέμησε υποτίθεται το φασισμό στα 15 του. Η κυβέρνηση που όρκισε σήμερα ο πρόεδρος της "Δημοκρατίας" μαζί με τους σαμάνους-χομεϊνί που χρησιμοποιούμε ακόμα σε αυτή τη χώρα είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς - μεταπολιτευτικά - κοινοβουλευτικής εκτροπής. Και ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πιο κατάλληλα σύμβολα αυτής της εκτροπής από τον Μάκη Βορίδη, νέο υπουργό υποδομών, με αρμοδιότητες που συμπεριλαμβάνουν το διαδίκτυο σημειώστε, και τον Άδωνι Γεωργιάδη, νέο υφυπουργό Ναυτιλίας του οποίου οι αρμοδιότητες συμπεριλαμβάνουν το λιμενικό σώμα - και τις βάρκες με τους μετανάστες φυσικά. Κατά τα άλλα το μόνο που αλλάζει ουσιαστικά είναι το πρόσωπο του πρωθυπουργού - από έναν αγράμματο μπουρδολόγο με εντυπωσιακές σπουδές που κάνει ό,τι του λένε οι τραπεζίτες σε έναν τραπεζίτη με εντυπωσιακές σπουδές. Η συμμετοχή της ΝΔ αποτελεί ένα πολιτικό αίνιγμα ως προς τα κίνητρά της και μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο λάθος τόσο του Αντώνη Σαμαρά προσωπικά όσο και του δικομματικού συστήματος γενικότερα το οποίο μέσα από τις εσωτερικές αντιφάσεις του καταλήγει να παίζει όλα τα χαρτιά του ταυτόχρονα ρισκάροντας τα πάντα σε ένα μοίρασμα. Δε θα ήταν υπερβολή να λέγαμε πως οι επόμενοι μήνες θα κρίνουν τη μορφή του πολιτικού σκηνικού για τα επόμενα χρόνια.

Πέραν λοιπόν από την τραγική εξέλιξη της συμμετοχής των νεοναζί στη διακυβέρνηση της χώρας, είναι πολύ κρίσιμο να δούμε τον οδικό χάρτη που το σύστημα έχει χαράξει - πόσο ρεαλιστικός είναι, τί αντιδράσεις θα προκαλέσει τόσο μέσα στα κόμματα που συγκυβερνούν όσο και στην κοινωνία, αλλά και τί θα συμβεί στην Ευρώπη στο χρονικό διάστημα αυτό. Το πλάνο "6η δόση-νέο δάνειο-προϋπολογισμός 2012-PSI-εκλογές" το οποίο φυσικά παρουσιάζεται ως μονόδρομος, όπως συνήθως, έχει μηδαμινές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα, ειδικά με αυτή τη σειρά, καθώς η έκτη δόση φαίνεται πως δε μπορεί να εκταμιευθεί πριν τις 15 Δεκεμβρίου όταν θα είναι αργά για τον προϋπολογισμό, τον οποίον όταν θα κληθούν να διαμορφώσουν θα βρεθούν μπροστά στις τραγικές αποκλίσεις του προηγούμενου και φυσικά θα πρέπει να αποφασίσουν τα νέα μέτρα. Αλλά πώς? Όταν είναι σαφές πως τουλάχιστον η ΝΔ δε θέλει να λερώσει τα χέρια της πριν τις εκλογές. Το PSI από την άλλη δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα πετύχει καθώς εξαρτάται από την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών. Και όλα αυτά ενώ η Ιταλία μέχρι τότε θα έχει αρχίσει την κατρακύλα της προς το CCC. Είναι προφανές λοιπόν πως είτε θα τηρηθεί το προαναφερθέν πλάνο και θα κλείσουν όλα αυτά τα ζητήματα από τη "μεταβατική" αυτή κυβέρνηση είτε θα γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου. Και τα δύο, αποκλείεται.

Το τί από τα δύο θα συμβεί εξαρτάται τόσο από τις κοινωνικές αντιδράσεις - και γι αυτό η φετινή 17η Νοεμβρίου έχει ιδιαίτερη σημασία - όσο και από τη συμπεριφορά των στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων. Αν αυτοί πριονίσουν από την αρχή αυτήν την κυβέρνηση, τότε πολύ δύσκολα θα "πετύχει" το σχέδιό της. Το κέρδος που θα έχουν τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από την "αποτυχία" αυτή είναι προφανές. Θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος δημιουργίας ενός κεντροδεξιού φορέα που θα εκφράζει τα επιχειρηματικά συμφέροντα που στηρίζουν τη κυβέρνηση συνεργασίας και που θα οδηγήσει σε διαρροές προς ένα φιλελεύθερο κόμμα με μαγιά τη Δημοκρατική Συμμαχία και ένα ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατικό κόμμα από την άλλη μεριά. Στη μετατροπή του ελληνικού πολιτικού φάσματος δηλαδή στο τριπολικό σκηνικό που βλέπουμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι, λαϊκό κόμμα). Όταν ακούμε δηλώσεις στελεχών μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ποιος επιθυμεί τί.

Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι για πρώτη φορά το κέντρο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά την πορεία της Ευρωζώνης έχει μεταφερθεί εκτός Ελλάδας. Η άνοδος των ιταλικών spreads στα ύψη - ανάλογα με αυτά των ελληνικών όταν μπαίναμε στο μνημόνιο - αλλάζει όλη την ατζέντα συζήτησης. Η περίπτωση της Ιταλίας δε μπορεί να αντιμετωπιστεί ανάλογα με αυτές της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας. Αν μείνει οριστικά εκτός αγορών, κανένας μηχανισμός στήριξης δε μπορεί να της δίνει ανάσες και το κυριότερο κάθε σκέψη για κούρεμα του δημοσίου χρέους της θα ισοδυναμεί με κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Έτσι λοιπόν, αν δε γυρίσει το κλίμα των αγορών σύντομα, η λύση του ιταλικού προβλήματος θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Είτε σε μια συνολική μετάλλαξη της Ε.Ε. - από πολυζωνικότητα με μαλακό Ευρώ νότου έως και διάλυση - είτε σε μια τεχνητή υποτίμηση του Ευρώ με τύπωμα πληθωριστικού νομίσματος. Οτιδήποτε από τα δύο θα προκαλέσει μετασεισμούς και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Τέλος, δε μπορεί να μη γίνει αναφορά στην εσωτερική κατάσταση της χώρας, όσο και αν αυτή αποσιωπάται συστηματικά τις τελευταίες μέρες. Η πρόσφατη ανακοίνωση της δηλωμένης ανεργίας Αυγούστου στο 18.4%, στην καρδιά δηλαδή της περιόδου εποχιακής απασχόλησης, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα που βιώνουμε τους τελευταίους 3 μήνες και που ακόμα δεν έχει καταμετρηθεί όπως και με το πάγωμα όλων των μηχανισμών του δημοσίου, η εκτίναξη όλων των αρνητικών δεικτών - έσοδα-έξοδα, επιτόκια ομολόγων κλπ - περιγράφουν μία μη αναστρέψιμη κατάσταση με τις δεδομένες πολιτικές που ακολουθούνται. Χωρίς κάποιο δραματικό γεγονός - π.χ. επιστροφή σε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα - μέχρι το Φλεβάρη θα φτάσουμε να ζούμε την απόλυτη διάλυση. Ποιος θα τολμήσει να κάνει εκλογές τότε? Θα καταφέρει η κοινωνία να τις επιβάλλει? Θα την ενδιαφέρουν οι εκλογές ή θα έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο και την ωμή βία από όλες τις πλευρές?

Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" - Παντού υπάρχει ένας μύθος - Η λύση μπορεί να είναι μόνο πολιτική

Σημείωση: Το ποστ συνοδεύεται από φωτογραφίες αυτών που έλεγαν πως το 2011 θα βγούμε στις διεθνείς αγορές και πως αν γίνει οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό που κάνουν τα αφεντικά τους - τα πραγματικά αφεντικά τους - δε θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις

Από την ημέρα που μας ξεφούρνισαν - οι "λεφτά υπάρχουν" - το Μνημόνιο, και αφού επίτηδες εκτόξευσαν το έλλειμμα για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους αυτή, προέκυψε ένα πλήθος οικονομολόγων και σχολιαστών - λίγοι στην αρχή που σταδιακά όμως αυξανόντουσαν - τα κείμενα των οποίων προέβλεπαν και περιέγραφαν με στοιχεία τις συνέπειες της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, της πολιτικής του μονόδρομου και του "πάση θυσία". Λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν περισσότερο ακόμα και από αυτούς που είχαν ταχθεί κατά της διενέργειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Από αστειότητες περί ανθελληνισμού μέχρι κατηγορίες για φαντασιοπληξία εκτοξεύτηκαν εναντίον τους. Στην πορεία επιστρατεύτηκαν διάφορα κλισέ όπως αυτό που προσωπικά με εξοργίζει - "Θα πάμε 50 χρόνια πίσω αν φύγουμε από το ευρώ". Η δικτατορία της μίας άποψης κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά στούντιο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει αντίστοιχη αντιμετώπιση αυτών των απόψεων και έξω από αυτά. Προσωπικά έχω ακούσει σε κατ ιδίαν συζητήσεις πως είμαι υπερβολικός, φαντασιόπληκτος και πως αυτά που λέω είναι σαν σενάρια ταινιών του Χόλιγουντ. Δεν μπορώ λοιπόν να αντισταθώ και γίνομαι χαιρέκακος τώρα που το Χόλιγουντ γίνεται πραγματικότητα. Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" είναι εδώ.

Από μικρό με λέγανε ξεροκέφαλο. Και ήμουν. Στην πορεία όμως μαθαίνει κανείς να αναθεωρεί - αρκεί να διατηρεί το μυαλό του σε λειτουργία και να ενημερώνεται συστηματικά για τα τεκταινόμενα από όσες πηγές βρίσκει. Σήμερα όμως ξεροκέφαλος δεν είμαι εγώ. Ξεροκέφαλοι είναι αυτοί που επιμένουν ακόμα και σήμερα στην επιλογή της αποπληρωμής των χρεών, στην επιλογή του σκληρού νομίσματος. Αυτοί που επιμένουν να βλέπουν την Ελλάδα ως χώρα που μπορεί να επιβιώσει στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον με τα ΕΣΠΑ, τις επιχορηγήσεις, τον τομέα των υπηρεσιών και τη διαφήμιση. Άντε και με λίγο μουζάκα το καλοκαιρί. Σακ βουαγιάζ.

Τον περασμένο Φεβρουάριο έγραφα πως δε μπορεί να επιβιώσει αυτή η χώρα όσο ένα λάπτοπ στοιχίζει λιγότερο από 20 κιλά λάδι και ένας φορτιστής όσο δύο κιλά τυρί και πως θα καταλήξουμε να ανταλλάσσουμε αυτοκίνητα με τρόφιμα. Ήμουν αισιόδοξος. Γιατί τώρα θα ανταλλάξουμε συνδέσεις ΔΕΗ με τρόφιμα. Έγραφα:

"Η προσφάτως ανακοινωθείσα ανεργία για το μήνα Νοέμβριο του 2010 έφτασε το 13.9% με την πραγματική ανεργία να έχει ξεπεράσει το 20%, εφόσον προσμετρώνται μόνο όσοι δηλώνουν άνεργοι στον ΟΑΕΔ. Με τον πληθωρισμό Ιανουαρίου στο 5.2%, η κατανάλωση παρουσιάζει μείωση 12.1%, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6.6%(!) το τρίτο τρίμηνο του 2010 ενώ σε ετήσια βάση αγγίζει το 4%. Ενώ το επιτόκιο 10ετούς ομολόγου έχει σκαρφαλώσει στο 11.58% και τα spreads στις 833 μονάδες. Όλα αυτά χωρίς να κλείσει χρόνος από την υπογραφή του μνημονίου. Μια προβολή των στοιχείων αυτών στην τριετία του μνημονίου πόσο μάλλον στην πιθανολογούμενη επιμήκυνσή του δεν μπορεί παρά να τρομάζει."

Δε θα μπω στον πειρασμό να γράψω το πού πήγαν αυτά τα νούμερα 7 μήνες μετά, όποιος θέλει μπορεί να τα βρει.

Και όμως. Ακόμα και σήμερα ακούμε από τους ίδιους ανθρώπους το ίδιο τροπάριο. Ακούμε δηλαδή πως αυτό που ζούμε είναι το καλό σενάριο. Ακόμα και τώρα ο Κωστίκας στοιχηματίζει πως ο ληστής θα το περάσει το χαντάκι. Επιστρατεύονται μια σειρά μύθων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα από τη μία και να δώσουν μια ψευδαίσθηση προοπτικής από την άλλη. Οι μύθοι όμως καταρρέουν ένας-ένας. "Θα εισπράξουμε χρήματα από τους οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου" έλεγαν. Απειλούσαν με δημοσίευση σχετικής λίστας. Η λίστα δημοσιεύτηκε και όλοι είδαμε ποιοι είναι αυτοί οι περιβόητοι οφειλέτες. Ο ΟΣΕ, η Πειραϊκή Πατραϊκή και άλλα τέτοια. Θα εισπράξετε τα @@ μου λοιπόν! Άλλος μύθος είναι η υποτιθέμενη ανάπτυξη που μπορεί να έρθει από προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ. Τα προγράμματα ΕΣΠΑ που έχουν εγκριθεί και πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα τί έχουν γίνει όμως? Έχουν γίνει εκτυπωτές, οθόνες και Microsoft Windows 7 για να ανανεωθούν οι εξοπλισμοί υπαλλήλων γραφείων που κάνουν forward όλη μέρα e-mail ο ένας στον άλλον και υπερτιμολογημένες γελοίες ιστοσελίδες που δεν τις διαβάζει κανείς. Καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει όταν κάποιος είναι υποχρεωμένος να παράγει προϊόντα με κόστος σε ευρώ τα οποία δε μπορεί να εξάγει λόγω σκληρού νομίσματος αλλά ούτε και να πουλήσει στην εσωτερική αγορά αφού κανείς δεν έχει χρήματα για να τα αγοράσει. Θα πάρει λοιπόν οθόνες, MS Office και θα υπερτιμολογήσει το www.monternaepipla-poudenagorazeikaneis.gr με σήμα το γιδοβοσκό μπας και από την υπερτιμολόγηση βγάλει τις έκτακτες εισφορές του Βενιζέλου.

Ο τρίτος μύθος που καταρρέει είναι αυτός που θέλει "να μη μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε γιατί δεν τους συμφέρει". Και ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν στη αφασία του Αυγούστου, οι ξένοι έχουν ξεφορτώσει τα τοξικά χαρτιά που πλέον τα πωλούν μεταξύ τους μόνο οι σορτάκηδες "επενδύοντας" έτσι τα χρήματα των πελατών τους, οι οποίοι τους έχουν πει το 10% του κεφαλαίου να το παίζουν τζόγο. Και μόνο οι έτεροι ιδεοληπτικοί Γάλλοι έχουν κρατήσει τα ομόλογά τους χρησιμοποιώντας τα ως μοχλό πίεσης για να μην αλλάξει το status quo της Ευρώπης και υποχωρήσουν κι άλλο έναντι των Γερμανών που έχουν ανοιχτεί προς Ανατολάς από την εποχή Σρέντερ ακόμα. Και που απ ότι φαίνεται θα το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό (οι Γάλλοι). Θα επιμείνω σε αυτό που έγραφα το Μάρτιο:

"...Κάτι μου λέει πως την τελική χρεωκοπία της χώρας, που θα γίνει με όρους σαν αυτούς που επιβάλλονται σε ηττημένους πολεμικής σύρραξης αντί να γίνει μονομερώς και στην ώρα της, θα την ακούσουμε από τα χείλη κάποιου παρουσιαστή ειδήσεων το όνομα του οποίου σήμερα θα μας ήταν άγνωστο. Σε κάποιο κανάλι που ίσως σήμερα δεν υπάρχει. Από κάποιο στούντιο εκτός Αθηνών. Και αν δεν υπάρχει και καλός διερμήνεας, ίσως να την ακούσουμε και στα Γερμανικά."

Πρόβα τζενεράλε η εσωτερική στάση πληρωμών που μας ετοιμάζουν για το δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Μια χαρά μέσα στο ευρώ θα είμαστε και θα το πάθουμε αυτό γιατί η επόμενη οικονομική υποχρέωσή μας προς εξωτερικούς δανειστές είναι το Μάρτιο. Και μέχρι το Μάρτιο....

"Δε γίνεται ο ιδιωτικός τομέας να πληρώνει μια ζωή το Δημόσιο σε αυτή τη χώρα". Ξέρετε. Μπάμπης Παπαδημητρίου και λοιποί φωστήρες που παρόλο που όσα λένε εδώ και ένα χρόνο έχουν αποδειχτεί μπαρούφες συνεχίζουν στο ίδιο ξερόλικο στυλ. Άλλος μύθος και αυτός, αφού στην πραγματικότητα το Δημόσιο είναι αυτό που ζει τον Ιδιωτικό Τομέα από την ΟΝΕ και μετά. Καλύτερη απόδειξη αυτού το άρθρο του Χρήστου Μέγα στη χθεσινή Ελευθεροτυπία. Ναι, το ΙΚΑ αντί να εισπράξει τις ληξιπρόθεσμες εισφορές δέχεται να πληρωθεί σε κωλόχαρτα - γιατί αυτό ακριβώς είναι. Ποιος ζει ποιον? Τον Απρίλιο έγραφα τί είναι κατά τη γνώμη μου προδοσία:

"Οι μόνοι που θα είναι σίγουρα χαμένοι, είναι όσοι κατέχουν τέτοια χαρτιά αγορασμένα πριν από χρόνια και δεν τα ξεφορτώνονται σήμερα έτσι ώστε να συγκρατήσουν κάποιες από τις απώλειές τους. Και δυστυχώς οι μεγαλύτεροι κάτοχοι αυτής της κατηγορίας είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Αν τελικά αποδειχτεί πως η αναδιάρθρωση έχει συμφωνηθεί και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατεύσει αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ έχει φροντίσει να καλυφθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες, θα μπορούμε να μιλάμε για μια ακόμα προδοσία."

Όχι μόνο δεν τα ξεφορτώνονται λοιπόν τα κωλόχαρτα που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά ουσιαστικά αγοράζουν και άλλα - σε διπλάσια τιμή! - από τους κλέφτες που δεν πληρώνουν το ΙΚΑ των εργαζομένων τους. Ξέρετε, από τον ιδιωτικό τομέα που και καλά τρέφει το Δημόσιο και θα σώσει αυτή τη χώρα όπως μας λέει η έκανα-μαλακία-που-έφυγα από τη ΝΔ, Ντόρα Μπακογιάννη με συνεχόμενα tweets της.

Ε όχι λοιπόν! Δεν μπορεί μέσω της προπαγάνδας να πειστούν οι πάντες πως η ιστορία της ανθρωπότητας άρχισε και θα τελειώσει μέσα σε μια ευρωζώνη. Πως πρέπει να φορολογηθούν οι εξαθλιωμένοι για να μην έχουμε πολλά μηδενικά στα χαρτονομίσματά μας. Πως πρέπει να έχουμε ως στόχο τον "ένα εργαζόμενο ανά οικογένεια" για να συνεχίζουμε να εισάγουμε ψάρια από τη Χιλή και να δουλεύουμε για πενταροδεκάρες σε αφεντικά που πουλάνε υπηρεσίες αναμεταξύ τους. Φυσικά και υπάρχουν και άλλες επιλογές. Όπως υπήρχαν πάντα επιλογές σε κάθε στάδιο της Ιστορίας, σε κάθε μέρος του κόσμου. Να διαγράψουμε το χρέος μας, να βγούμε από το ευρώ, να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής, να κρατικοποιήσουμε το τραπεζικό σύστημα για λόγους ομαλότητας και να αρχίσουμε να παράγουμε στο εσωτερικό. Να καταργήσουμε μονομερώς τη δανειακή σύμβαση του 2010 που μας απαγορεύει να προβούμε σε οποιαδήποτε μορφής διακρατική οικονομική συμφωνία. Θα είμαστε πιο φτωχοί από ό,τι πριν 10 χρόνια αλλά με προοπτική να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Και θα μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό το βόθρο που μας κυβερνά. Αλλιώς μας περιμένουν καταστάσεις μπροστά στις οποίες "τα ντοκιμαντέρ από χώρες της Λατινικής Αμερικής" θα είναι σαν τη Μαίρη Πόπινς.

Το Υπουργείο Οικονομικών προειδοποιεί:

Το παραπάνω ποστ μπορεί να βλάψει το εθνικό συμφέρον

ΥΕΑ: Υποψήφιοι Έφεδροι Άνεργοι - Διά DVDίου εκπαίδευση και άλλα ανέκδοτα

Φοβερό πράγμα ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φαίνεται τελικά να λειτουργεί ακόμα και στην περίπτωση που η κοινωνική ομάδα που πρέπει να απαξιωθεί είναι τόσο πολυπληθής όσο αυτή των υπαλλήλων τόσο του στενού όσο και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ακούγοντας και διαβάζοντας διάφορες χαιρεκακίες δεξιά και αριστερά δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι. Τί διάολο! Δεν έχετε όλοι εσείς κάποιον συγγενή ή φίλο δημόσιο υπάλληλο? Ή μήπως νομίζετε ότι ο σίγουρα κατά τη γνώμη σας αξιόλογος υπάλληλος που έχετε την τύχη να είναι φίλος ή συγγενής σας - κατά το "όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός από τη μάνα μας" - θα διασωθεί λόγο του φοβερού έργου που προσφέρει? Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για να δικαιολογήσουν την απάνθρωπη πρακτική της εργασιακής εφεδρείας ήταν - όπως πάντα - ο τρόπος λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Στον ιδιωτικό όμως τομέα - στον οποίον έχω "την τύχη" να εργάζομαι είναι κοινό μυστικό το ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πλεονάζον προσωπικό και ότι δύο τινά συμβαίνουν. Είτε η επιχείρηση διώχνει εργαζομένους και ταυτόχρονα σταματάει να επιτελεί συγκεκριμένες εργασίες - κλείνοντας τμήματα - είτε φορτώνει τη δουλειά στους εναπομείναντες δουλοπάροικους οι οποίοι κάνουν λιγότεροι πια τις ίδιες δουλειές - αλλά πολύ χειρότερα. Θα χαθεί λοιπόν "ποσότητα" και "ποιότητα" στο δημόσιο τομέα. Και όσοι σπεύσουν να ειρωνευτούν προφανώς δε χρειάστηκε να μετακινηθούν κάπου με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο χθες.

Το ότι κάποιες δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι - σε πρώτη φάση - θα μπουν σε εφεδρεία και αργότερα θα μείνουν άνεργοι θα έχει μόνον ένα αποτέλεσμα. Να μην ξοδεύουν τους μισθούς τους στην αγορά. Το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα που έχουν όλες οι επιλογές της κυβέρνησης το τελευταίο 18μηνο. Σε προηγούμενες αναρτήσεις συνήθιζα να παραθέτω τους δείκτες. Τους δείκτες που αυτοί που μας εξουσιάζουν θεωρούν ως ιερούς όλα αυτά τα χρόνια και που σε αυτούς στρεφόντουσαν όταν κάποια κομμάτια της κοινωνίας τους κατηγορούσαν για αναλγησία τα προηγούμενα χρόνια. Τους δείκτες που αυτοί χρησιμοποιούσαν ως "απόδειξη" των επιτυχιών τους. Τώρα όμως το ότι το 10ετές επιτόκιο - ο δείκτης που μας έβαλε ουσιαστικά στον "μονόδρομο" του μνημονίου - έχει φτάσει στο 20%, το 2ετές στο 57% και η ύφεση στο 7.3% τριμήνου δεν αποτελούν για κάποιο λόγο "απόδειξη αποτυχίας". Όχι, τώρα φταίνε οι κερδοσκόποι και οι συγκυρίες. Ενώ ας πούμε ο Γιάννος Παπαντωνίου ήταν μεγαλοφυΐα - δεν έφταιγαν οι συγκυρίες τότε.

Θυμόμαστε όλοι τότε που βγήκε το Debtocracy μια από τις τυπικές αντιδράσεις εναντίον της βασικής πολιτικής του πρότασης. Αν βγούμε από τη ζώνη του ευρώ μας λέγανε θα πάμε 50 χρόνια πίσω. Η τελευταία χρονιά που τα σχολεία άρχισαν χωρίς διαθέσιμα βιβλία για τους μαθητές τους ήταν το 1946- στην έξοδο από την Κατοχή. Από το σχολείο θυμάμαι ελάχιστα καλά πράγματα. Ίσως γιατί είχα την ελευθερία από τους γονείς μου να βγαίνω έξω και μέχρι αργά από πολύ μικρή ηλικία και έτσι είχα διαμορφώσει κοινωνικό περίγυρο και εκτός σχολείου σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Θυμάμαι το μπάσκετ, κάποιες πολύ διδακτικές καταλήψεις, κάποιες εκδρομές, ελάχιστους καλούς καθηγητές και κάποια βιβλία. Τη μετάφραση της Ιλιάδας των Καζαντζάκη-Κακριδή και μία της Οδύσσειας - ένα γαλάζιο βιβλίο, δε θυμάμαι τον μεταφραστή. Ένα βιβλίο Φυσικής πολύ καλό στο Λύκειο παρότι είχε γραφτεί το μακρινό 1948, τα φανταστικά βιβλία μαθηματικών της Α' Δέσμης - πριν έρθει η αθλιότητα Αρσένη και ρίξει το επίπεδο των διδασκόμενων Μαθηματικών. Θυμάμαι και μερικά άθλια. Μουσική Β'Γυμνασίου, κάτι μπλε βιβλία Χημείας στο Λύκειο - εντελώς άχρηστα. Όπως και να χει τα σχολικά βιβλία - ακόμα και για όσους τα κατέστρεφαν στο τέλος της χρονιάς - αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της σχολικής ζωής. Το να αντικαθίστανται από φωτοτυπίες - και να θυμάστε πως "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" - είναι τεράστια ξεφτίλα. Όσο για τα "εκπαιδευτικά DVD" προτείνω σε όσους από σας θεωρείτε εαυτόν λάτρη της γνώσης να κάνετε ένα πείραμα. Ρίξτε μια ματιά στα DVD σας. Τώρα ρίξτε μια ματιά στη βιβλιοθήκη σας.

"Πάνω Σύνταγμα", "Κάτω Σύνταγμα" και πλαγίως του Συντάγματος

"Ζούμε πρωτόγνωρα γεγονότα". Σε αυτήν την πρόταση συμπυκνώνεται η κοινή συνισταμένη όλων των αναλύσεων από όλες τις πλευρές. Και σε αυτήν την πρόταση τερματίζει οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής συμφωνίας πάνω στα τεκταινόμενα. Η "κοινή γνώμη", αυτό το μέχρι προ λίγων χρόνων πλειοψηφικό μπλοκ που ζούσε με πάνω κάτω συγκεκριμένο τρόπο και πίστευε πάνω κάτω συγκεκριμένα πράγματα δεν υπάρχει πια. Αυτό το καταπιεστικό - για όσους από μας δεν ανήκαμε σε αυτό - 90% που ένοιωθε περήφανο το 2004, που ήθελε να σπουδάσει τα παιδιά του, που έλεγε τους Αμερικάνους φονιάδες των λαών και συμπαθούσε τον Μιλόσεβιτς, που είχε έφεση και ανοχή στην παραβατικότητα, που αποτελούνταν από καλοφαγάδες που ακούν Νταλάρα και Πυξ Λαξ, που διάβαζε Θέμελη και Κούντερα - όταν διάβαζε κάτι - έχει εξαφανιστεί. Η συνοχή του δεν υπονομεύτηκε από τα πολιτικά άκρα - όπως αυτά ήλπιζαν - ούτε από την υπόσχεση του άνετου καταναλωτικού βίου - όπως ίσως ήλπιζαν οι διαφημιστές του συστήματος. Αυτό που το κλόνισε τελικά ήταν το τέλος της πίστης στην "εύρυθμη λειτουργία των πραγμάτων". Ξαφνικά ο αυτόματος πιλότος εκπαιδευτικά εφόδια-εργασία-οικογένεια μπορεί κάλλιστα να ρίξει τη βάρκα πάνω στα βράχια. Και αυτό ισχύει για όλους, ακόμα και γι αυτούς που λόγω μιας ιδιάζουσας συναισθηματικής αναπηρίας παρέμεναν προσκολλημένοι στο "κύριο ρεύμα" ό,τι και να συνέβαινε. Το συστημικό 90% μας έχει αποχαιρετίσει.

Όλοι όμως όσοι επιζητούσαμε αυτήν την κατάρρευση, είμαστε μουδιασμένοι. Η κομμουνιστογενής αριστερά βρίσκεται σε θέση απόλυτης αμηχανίας, καθώς παρά τις προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια, θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Η πάγια θέση της για πολιτική δράση στους χώρους εργασίας και η κοντόφθαλμη ανάλυσή της περί επαναστατικού υποκειμένου έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Ίσως ένα από τα λίγα κοινά όσων έχουν βγει στο δρόμο την τελευταία βδομάδα είναι η απέχθεια προς τον θεσμοθετημένο συνδικαλισμό. Ο πολιτικός χώρος από τον οποίο προέρχομαι - αυτό που τα ΜΜΕ ονομάζουν αντιεξουσιαστικό - στις συχνές ονειρώξεις του ήθελε τον κόσμο σχεδόν να παίρνει τα όπλα και να ανατρέπει τους "τυράννους". Άλλα πιο "εναλλακτικά" κομμάτια πίστευαν πως θα έβρισκαν στο δρόμο, όταν θα ερχόταν η στιγμή, μια - ας την ονομάσουμε - "λεγεώνα των καλλιεργημένων" που θα προτάσσει την αλληλεγγύη, ενώ ο "χειρότερος" θα παίζει τον Καστοριάδη στα δάχτυλα και στα πάρτυ γενεθλίων θα βλέπουμε όλοι Φασμπίντερ. Η ακροδεξιά πάλι - το αντισυστημικό κομμάτι της άλλης πλευράς - πίστεψε με αρκετές δόσεις οπορτουνισμού πως θα καταφέρει να εισχωρήσει και να προωθήσει την ατζέντα της μέσα στη γενικότερη αναστάτωση. Δυστυχώς έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις της σκορπώντας τον τρόμο στις γειτονιές του κέντρου, όμως σταδιακά από τις μαζικές συγκεντρώσεις έχει αρχίζει να εξοστρακίζεται. Λόγω ρευστότητας είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ, δε νομίζω όμως πως θα έχει λόγο σε μια ενδεχόμενη νέα πολιτική κατάσταση. Κυρίως διότι η κοινοβουλευτική εκδοχή της τζόγαρε κοντόφθαλμα στο θέμα του μνημονίου και τα ζάρια ήρθαν ανάποδα.

"Όλα είναι φλου" λοιπόν. Καλώς ή κακώς. Μεγαλύτερη απόδειξη αυτού δεν είναι άλλη από τη σύνθεση των ομάδων που έχουν καταλάβει το Σύνταγμα. Την ίδια στιγμή που στο πάνω μέρος της πλατείας διάφοροι περίεργοι ξεκαβλώνουν με εφόδια ελληνικές σημαίες, μούντζες και γηπεδικά συνθήματα, λίγα μέτρα πιο κάτω κάποιοι ανακαλύπτουν τη γενική συνέλευση. Ας προβληματιστούμε όσοι από μας έχουμε συμμετάσχει σε αναρίθμητες αμεσοδημοκρατικές γενικές συνελεύσεις όλα αυτά τα χρόνια αδυνατώντας να πείσουμε τον οποιονδήποτε έξω από το κοπάδι μας για τη λειτουργικότητα και το ενδιαφέρον τους. Όλοι αυτοί που ψιθυρίζαμε "τώρα θα μιλήσει ο τέτοιος" στις συνελεύσεις μας, τώρα δε γνωρίζουμε κανέναν από αυτούς που συμμετέχουν στη συνέλευση του "Κάτω Συντάγματος". Ας προβληματιστούν αντιστοίχως και όλοι αυτοί που τόσα χρόνια έθεταν τον πλήρη έλεγχο ως προϋπόθεση συμμετοχής σε οτιδήποτε συνέβαινε. Αυτοί που προτιμούσαν κάτι να πεθάνει από το να διαφοροποιηθεί έστω και λίγο από τη ντετερμινιστική και απαρχαιωμένη πολιτική τους ανάλυση. Αυτοί που μπορούσαν να σου απαριθμήσουν τα μπλοκ μιας διαδήλωσης στη σωστή τους σειρά και τους γενικούς γραμματείς του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης απ έξω και ανακατωτά.

Σήμερα αγόρασα εφημερίδα μετά από πολύ καιρό. Όχι για να ενημερωθώ για κάτι φυσικά. Ήθελα να "θρηνήσω" λίγο μέσα στο μετρό την ήττα της Manchester United (ο καθένας τον πόνο του) και να δω τί έκταση καταλαμβάνουν τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα παρόλα αυτά παραμένει τραγικό. Η ¨εκλογή" της Ντόρας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Δημοκρατικής Αφασίας - συγγνώμη Συμμαχίας - θεωρείται σημαντικότερη από τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Επίσης διάβασα για τις τιμές των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, την υποτιθέμενη συζήτηση κάτω από το τραπέζι που διεξάγεται μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά και διάφορες γενικότητες για την Τρόικα και την 5η δόση του δανείου. Για το Σύνταγμα ελάχιστα πράγματα και για τα πογκρόμ των φασιστών τίποτα. Εικόνα από την τηλεόραση δεν έχω, μετά την κηδεία του Σαββάτου στην μπάλα την ξανάβγαλα από την πρίζα, αλλά από τα όσα διαβάζω στα ιστολόγια, πρέπει να είναι μηδαμινή η κάλυψη σε σχέση με τη σημαντικότητα των γεγονότων.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι απευθείας - και όχι μέσω των χειραγωγημένων ΜΜΕ - αντιδράσεις του καθεστώτος. Ο Πάγκαλος μοιάζει να έχει βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό του και νομίζω πως η περίπτωση του πια χρήζει ψυχιατρικής διερεύνησης. Ίσως ο χαρακτήρας του να μην του επιτρέπει να αλλάξει ρότα και προβλέπω πως δε θα το κάνει ακόμα και μπροστά σε μια ακραία κατάσταση, ακόμα κι αν κινδυνεύσει σε κάποια φάση η σωματική του ακεραιότητα ή η ασφαλής παραμονή του στη χώρα. Διάφοροι κύριοι και κυρίες "Τίποτα", χειροκροτητές και ψηφίσαντες του μνημονίου - π.χ. η Πέμη Ζούνη - έχουν επιλέξει το "αν δεν ήμουν βουλευτής θα ήμουν μαζί τους". Αναρωτιέμαι για το αν πιστεύουν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό ή απλώς "κολλάνε" ένσημα περιμένοντας το τέλος και την επιστροφή στην οποία κοινωνική τους δραστηριότητα έχουν βάλει στη ναφθαλίνη για να γίνουν βουλευτές. Η απόγνωση όμως των υπερασπιστών του μνημονιακού μονόδρομου που θέλει πάση θυσία την παραμονή της χώρας στο Ευρώ φαίνεται πολύ καθαρά στο "φρέσκο" επιχείρημα τους, αυτό που μας λέει δηλαδή πως τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα μας γυρνούσε 50 χρόνια πίσω. Εντάξει είναι κατανοητό πως όλα τα επιχειρήματα που έχουν βάση την οικονομική επιστήμη έχουν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, θα περίμενε όμως κανείς κάτι πιο έξυπνο από αυτό. Γιατί όταν έχεις απέναντί σου παιδιά 25 και 30 χρονών, παιδιά που δεν έχουν καμία προοπτική οικονομικής ανεξαρτησίας μέσα από την εργασία, παιδιά που έχουν δει όμως τους γονείς τους - που ήταν στην ίδια ηλικία με αυτά 50 χρόνια πριν - να έχουν χτίσει σπίτια και να έχουν γίνει υπέρβαροι από το φαΐ· όταν "απειλείς" λοιπόν αυτά τα παιδιά με αυτό το υποτιθέμενο "πισωγύρισμα" - που φυσικά δεν είναι αλήθεια ούτως ή άλλως - δεν μπορεί να περιμένεις το επιχείρημά σου να έχει αποτελέσματα. Μας είπαν πως η αποχώρηση από το ευρώ θα μειώσει τα εισοδήματα - μειώνονται και τώρα και μάλιστα δραματικά! - πως θα έρθει στάση εμπορίου - θα έρθει και τώρα! - πως θα μείνει η Ελλάδα εκτός αγορών για πολλά χρόνια - θα γίνει ούτως ή άλλως! - πως θα ακριβύνουν τα πάντα - θα ακριβύνουν και τώρα!. Όλα αυτά δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός πως οι βασικές συνέπειες μιας διαγραφής χρέους και εξόδου από το Ευρώ θα είναι δύο: θα χάσουν λεφτά οι τραπεζίτες και η Ελλάδα δε θα χρωστάει 350 δις. Και τα υπόλοιπα παλεύονται. Σε λίγο το μόνο επιχείρημα που θα τους μείνει είναι πως δε θα μας ψηφίζουν οι ξένοι στην Eurovision και δε θα έχει κοινοτικούς παίκτες ο Παναθηναϊκός.

Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

"Εδώ είναι Ελλάδα ρε!". Αυτό φωνάζουν οι "εκπρόσωποι του ελληνικού πολιτισμού" στην πολυπολιτισμική γειτονιά μου λίγο πριν αφήσουν το εκάστοτε θύμα τους μετανάστη να ξεφύγει, αφού του ρίξουν μερικές και του κλέψουν λεφτά και κινητό. Γιατί βλέπετε έχουν θεωρήσει την όλη φάση ευκαιρία να βγάλουν και "μεροκάματο" εις βάρος ανθρώπων που καθαρίζουν τα σπίτια μας, κρατάνε τα μωρά μας και μας φέρνουν φαγητό στο σπίτι. Στις ελάχιστες περιπτώσεις δε που συναντούν αντίσταση από τα θύματά τους, έρχεται η αστυνομία και τους ξελασπώνει αφού τις υπόλοιπες φορές απλώς χαριεντίζεται μαζί τους. Διανύουμε την τρίτη εβδομάδα πια και οι δρόμοι τριγύρω έχουν νεκρώσει, τα μαγαζιά Ελλήνων και μεταναστών κλείνουν από νωρίς και έτσι τα supermarket της περιοχής δεν έχουν πια ανταγωνισμό από τα πάμφθηνα ψιλικατζίδικα των μεταναστών. Αυτοί που ισχυρίζονται εισαγόμενη εγκληματικότητα λόγω μετανάστευσης εγκληματούν εις βάρος απλών περαστικών. Αυτοί που κατηγορούν αυτούς που διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας για το ότι υποτίθεται πλήττουν τα μαγαζιά των μικροεπιχειρηματιών αφαιρούν από τα μικρά μαγαζιά της περιοχής ένα συγκριτικό τους πλεονέκτημα, το ότι δηλαδή μένουν ανοικτά ως αργά.

Εδώ είναι Ελλάδα ρε. Ανακοινώθηκαν τις προηγούμενες μέρες και τα "νέα μέτρα". Θα ήταν ανάξια σχολιασμού αν περιοριζόντουσαν στις γνωστές πια περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και σε αυξήσεις φόρων. Είναι ανέκδοτο πια να θεωρεί κάποιος ότι η αύξηση του ΦΠΑ και η αφαίμαξη όποιου ρευστού έχει μείνει να κυκλοφορεί στην πιάτσα μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Έτσι όπως πάμε η μείωση του ελλείμματος σε απόλυτο αριθμό δε θα αρκεί για να το μειώσει ποσοστιαία αφού ταυτοχρόνως το ΑΕΠ θα μειώνεται περισσότερο. Αυτή η φουρνιά μέτρων όμως περιείχε για πρώτη φορά και πιο συγκεκριμένα πράγματα πάνω στο περιβόητο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων (ο ευφημισμός που χρησιμοποιείται για τις ιδιωτικοποιήσεις τώρα τελευταία) που υποτίθεται θα φέρει 50 δις ευρώ (που δε θα φέρει!) τα οποία οι ατσίδες σκέφτονται να τα πετάξουν στη μαύρη τρύπα της αποπληρωμής του χρέους. Δεν είμαι από αυτούς που είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων από θέση αρχής, κάθε άλλο μάλιστα. Θεωρώ ότι με δεδομένο τον καπιταλισμό και το πολιτικό σύστημα του σήμερα, το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να ελέγχει μονοπωλιακά κομμάτια της αγοράς, ενώ είμαι και φανατικά υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όμως οι ιδιωτικοποιήσεις - και δη σε είδη πρώτης ανάγκης όπως το νερό - έχουν νόημα σε περιόδους αυξημένης ζήτησης, όπου ο ανταγωνισμός θα ρίξει τις τιμές. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα μόνο τραγικές συνέπειες θα έχουν. Για παράδειγμα, ο άγραφος κανόνας που θέλει την ΕΥΔΑΠ να μην κόβει το νερό παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όσους λογαριασμούς απλήρωτους κι αν αφήσει κανείς, είναι σωτήριος. Τί θέλουμε δηλαδή! Να έρθει ο αγοραστής της ΕΥΔΑΠ και να κόβει το νερό σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς και στα σπίτια των φτωχότερων? Για να βγάλουμε πενταροδεκάρες που θα τις ρίξουμε στην αποπληρωμή ενός δημόσιου χρέους που δε θα έρθει σε λογικά πλαίσια όχι με 50 αλλά ούτε με 150 δις? Τί νόημα έχει να πουληθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για τα 300 ψωροεκατομμύρια που πιάνει σήμερα? Για να βγουν 50 δις χρειάζονται 170 Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια! Και γιατί κανείς δεν υπενθυμίζει το γεγονός πως το ίδιο αυτό Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Παπανδρέου τοποθετήθηκε σε CDS ποντάροντας στην αύξηση των spreads βάζοντας συνολικά 950 εκατομμύρια Ευρώ, τρεις φορές και πλέον δηλαδή τη σημερινή του αξία, κερδοσκοπώντας εις βάρος της χώρας, την ώρα που ο υπουργός Οικονομικών μας έλεγε πως ξένοι κερδοσκόποι χτυπούν την Ελλάδα? Και μάλιστα με τεράστια ποσοστά τοποθετήσεων σε σχέση με την παγκόσμια αγορά των CDS όπως ήταν διαμορφωμένη τους τελευταίους μήνες του 2009. Πρόεδρος του τότε ήταν ο Άγγελος Φιλιππίδης, ξέρετε αυτός που έμπαινε στο γήπεδο και έδερνε διαιτητές. Γιατί εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Ένας νέος παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις των ημερών είναι το κίνημα των λεγόμενων "αγανακτισμένων" - ατυχέστατος όρος που παραπέμπει αλλού - που διανύει την 2η ημέρα του σήμερα και που σε γενικές γραμμές είναι ελπιδοφόρο. Δεν είναι άλλωστε εποχές για ελιτισμούς και οτιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία προς την καταστροφή είναι καλοδεχούμενο. Καλό θα ήταν να μπουν στην άκρη οι επιμέρους διαφωνίες και να κατέβει πολιτικοποιημένος κόσμος για να συνδιαμορφώσει και να σπρώξει τα πράγματα προς ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Η αντίδραση των κυβερνώντων θα φανεί αύριο με τη συνάντηση των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενώ τα σώματα ασφαλείας της χώρας δείχνουν να βρίσκονται σε μια ανησυχητική επιφυλακή. Ίδωμεν!

ΥΓ: Όσο γραφόταν το παραπάνω κείμενο, οι "υπερασπιστές του νόμου και της τάξης" ξυλοκόπησαν μια ανυπεράσπιστη γυναίκα. Ένας από αυτούς τη χτυπούσε ενώ την είχε ακινητοποιήσει στο οδόστρωμα με το βάρος του σώματός του. Οι ΔΙΑΣ τριάντα μέτρα πιο κάτω, περίμεναν να απομακρυνθούν οι δράστες πριν πλησιάσουν στη γυναίκα. Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Πότε τελείωσε ο πόλεμος? - Αναδιάρθρωση η κοινή

Οι Γιαπωνέζοι είναι πεισματάρηδες και έχουν και μια ιδιόρρυθμη αντίληψη της έννοιας του καθήκοντος. Στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς συγκεντρωμένες τις περιπτώσεις εκείνες Γιαπωνέζων στρατιωτών που παρέμεναν κρυμμένοι στις Φιλιππίνες, στα Γκούαμ, στην Ταϊλάνδη, στην Ινδονησία και αλλού, μην έχοντας πληροφορηθεί ή πιστέψει τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τη συνθηκολόγηση της χώρας τους. Ο εικονιζόμενος υπολοχαγός Hiroo Onoda, παραδόθηκε στο νησί Lubang των Φιλιππίνων, στις 5 Μαρτίου του 1974 και όταν αποδέχτηκε την προ τριακονταετίας ήττα της χώρας του, έκλαψε γοερά. Αυτοί οι λίγες δεκάδες στρατιώτες ήταν οι μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη που δε αναγνώριζαν το γεγονός πως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει.

Αντιστοίχως, οι μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη που δηλώνουν δημοσίως πως δε θα γίνει αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους είναι οι κύριοι Παπακωνσταντίνου και Πεταλωτής. Τη στιγμή που δεν έχει μείνει πια κανένας διεθνής αναλυτής που να μην το προβλέπει και κανένας διεθνής πολιτικός παράγοντας που δημοσίως να το διαψεύδει. Σε μια ακόμα αντιστροφή της πραγματικότητας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος - κάνουν ειδικά μαθήματα για να είναι αντιπαθητικοί οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι? - άρχισε να μας λέει για κάτι e-mail στελεχών της citigroup που διασπείρουν ψευδής ειδήσεις και που έχουν λέει οδηγήσει τα spreads στα ουράνια. Και επειδή τα ελληνικά ΜΜΕ είναι όπως είναι, αυτό διαδόθηκε - γράφτηκε και σχολιάστηκε - παντού. Πραγματικά έχω αρχίσει να αναπολώ την επικοινωνιακή πολιτική παλαιάς κοπής - με τις κορδέλες, τις μακέτες και τους υπουργούς να πηγαίνουν για Πάσχα στα στρατόπεδα και για Χριστούγεννα στα ΚΑΠΗ. Αλλά αυτοί βέβαια δεν έχουν κάτι να εγκαινιάσουν, ούτε κάτι θα κατασκευάσουν τα επόμενα 40 χρόνια για να το βάλουν σε μακέτα, στα ΚΑΠΗ θα τα ακούσουνε χοντρά και για τα στρατόπεδα έχουν πια αποκτήσει πολύ μοντέρνο προφίλ, τρομάρα τους. Όλα αυτά τα έχουν αντικαταστήσει με βλακειούλες σαν κι αυτήν με τα e-mail οι οποίες όμως καταρρίπτονται αν κάποιος απλά δει τις ημερομηνίες που αναφέρονται στο internet. Το κανονικό internet, όχι αυτό που χρησιμοποιούν αυτοί οι ατσίδες - το www.in.gr αρχική σελίδα και πάμε μόνο ένα link μακριά από αυτό.

Και φυσικά από μια πρόχειρη ματιά προκύπτει το συμπέρασμα πως τα εν λόγω e-mail που άρχισαν να στέλνονται τη Μεγάλη Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011, δεν αποτελούν την αιτία της αύξησης των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων αλλά απλώς μία από τις συνέπειες αυτής ακριβώς της αύξησης, εκτός αν ο κύριος Πεταλωτής έχει ανακαλύψει τον τρόπο να πηγαίνει πίσω στο χρόνο. Στις 13 Απριλίου, μια βδομάδα πριν αρχίσουν να κυκλοφορούν τα περιβόητα αυτά e-mail, το επιτόκιο του 10ετούς ελληνικού ομολόγου έκλεινε στο 12.92%. Από την επόμενη μέρα, άρχισε μια τρελή κούρσα των επιτοκίων όλων των ελληνικών ομολόγων που αναπαρίσταται πολύ γλαφυρά στα παρακάτω γραφήματα από το bloomberg: 10ετές, 2ετές. Σήμερα, δυο βδομάδες μετά, και παρά τη 4ήμερη διακοπή λόγω Πάσχα, η κούρσα αυτή συνεχίζεται - μάλιστα μόνο σήμερα το 10ετές πήρε 0.7%(!). Σήμερα το 10ετές έκλεισε στο 16.18% και το 2ετές στο εξωφρενικό 25.4% - επιτόκιο που παραπέμπει σε χώρα στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης. Οι τιμές στις οποίες πωλούνται και αγοράζονται τα χαρτιά αυτά είναι εξωφρενικά χαμηλές. Γιατί ξαφνικά γίνεται αυτό, ενώ το διάστημα από 1η Μαρτίου έως 13 Απριλίου - ενάμιση ολόκληρα μήνα - το 10ετές ήταν ανάμεσα στο 12 και στο 13 με τοπικό μέγιστο στα 12.9 (9 Μαρτίου) και προηγούμενο τοπικό μέγιστο τη μακρινή 6η Ιανουαρίου (12.64%)? Πώς γίνεται το επιτόκιο του 2ετούς να έχει τσιμπήσει 7 μονάδες σε δύο βδομάδες? Δικαιολογείται όλο αυτό από την αναμενόμενη (στις 13 Απριλίου) και προσφάτως ανακοινωθείσα αναθεώρηση του ελλείμματος του 2010 (προς τα πάνω φυσικά)? Προφανώς όχι καθώς αντίστοιχες αναθεωρήσεις των οικονομικών προβλέψεων και μεγεθών έχουν γίνει δεκάδες μέσα στους τελευταίους 14 μήνες. Μόνη λογική εξήγηση κατά τη γνώμη μου είναι πως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έχει ήδη αποφασιστεί και ενημερώθηκαν αρμοδίως συγκεκριμένα στελέχη των ευρωπαϊκών τραπεζών γι αυτήν την απόφαση.

Είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού χρέους κατέχεται από Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες και πως τυχόν κούρεμα του θα τις έπληττε. Έτσι λοιπόν αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες είναι ένα ξεφόρτωμα αυτών των χαρτιών από τις τράπεζες αυτές για να μην είναι ευάλωτες τη στιγμή που θα ανακοινωθεί η αναδιάρθρωση. Μόνο μια μαζική τέτοια κίνηση μπορεί να εξηγήσει αυτή την εκτίναξη των επιτοκίων. Ομολογώ πως περίμενα την ανακοίνωση της τελικής φόρμουλας αυτής της αναδιάρθρωσης μέσα στη βδομάδα που διανύουμε, όμως απ' ότι φαίνεται θα καθυστερήσει δυο-τρεις βδομάδες ακόμα. Πάντως αυτή τη στιγμή μέχρι και 40% κούρεμα είναι "prised in" στις τιμές των ομολόγων, πράγμα που σημαίνει πως όποιος αγοράζει σήμερα τέτοια χαρτιά θα είναι κερδισμένος ακόμα κι αν το κούρεμα φτάσει σε τέτοιο ποσοστό. Η αναδιάρθρωση λοιπόν του ελληνικού χρέους συμβαίνει de-facto αυτή τη στιγμή, την κάνει η ίδια η αγόρα - αυτό που περιμένουν όλοι είναι απλώς την ανακοίνωσή της. Βέβαια, κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος για το πόσο τελικά θα κουρευτεί το ελληνικό χρέος. Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Οι μόνοι που θα είναι σίγουρα χαμένοι, είναι όσοι κατέχουν τέτοια χαρτιά αγορασμένα πριν από χρόνια και δεν τα ξεφορτώνονται σήμερα έτσι ώστε να συγκρατήσουν κάποιες από τις απώλειές τους. Και δυστυχώς οι μεγαλύτεροι κάτοχοι αυτής της κατηγορίας είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Αν τελικά αποδειχτεί πως η αναδιάρθρωση έχει συμφωνηθεί και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατεύσει αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ έχει φροντίσει να καλυφθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες, θα μπορούμε να μιλάμε για μια ακόμα προδοσία.

Τα κλισέ, η κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα - Το "Νέο Σχολείο" - Χρεοκρατία εναντίον Κρυφοπασοκοκρατίας

Τί είναι ένας ταξιτζής που ακούει Charlie Parker? Ένας ποδοσφαιριστής που δεν ακούει σκυλάδικα? (μεγάλε Κωφίδη!). Ένας πολιτικός που δε χρησιμοποιεί "ξύλινο" λόγο? Ναι, πάμε όλοι μαζί, "είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα". Πάντα με εξόργιζε αυτή η ρήση. Με αποκορύφωμα μια φορά στο σχολείο που κατατρόμαξα μία φιλόλογο, όταν ενώ διάβαζα κάτι άσχετο στο μάθημά της - κάτι που συνήθιζα και είχε γίνει κάποιου είδους σιωπηλή συμφωνία μεταξύ μας να είναι αποδεκτό - είπε το παραπάνω κλισέ και πετάχτηκα φωνάζοντας "δεν υπάρχουν κανόνες με εξαιρέσεις, μία εξαίρεση αρκεί να καταρρίψει κάθε κανόνα!". Στην Ελλάδα, η κυρίαρχη "ιδεολογία" αποτελείται από μια σειρά αντίστοιχων κλισέ τα οποία επιστρατεύονται για να περιγράψουν το σύνολο της κοινωνικής ζωής και με βάση τα οποία προκύπτουν και όλες οι κυρίαρχες πολιτικές θέσεις και προτάσεις. Μπορεί οι αριστεροί να λένε πως η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο νεοφιλελευθερισμός - πόσο αστείο να το υποστηρίζει κανείς αυτό σε μια από τις πιο κρατικοδίαιτες, σχεδόν Μπααθικού τύπου, χώρες του πλανήτη - μπορεί να έχουμε ακούσει κατά καιρούς αστειότητες όπως "ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό" ή "ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός", αλλά στην πραγματικότητα η εκάστοτε πολιτική των κυβερνώντων είναι μια συνισταμένη όλων αυτών των λαϊκίστικων κλισέ που διαφοροποιείται ελάχιστα μέσα στα χρόνια ανάλογα με το πώς τα πάνε οι ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, το πόσους μετανάστες έχουμε εντός συνόρων ή το πόσο χρονών είναι η γκόμενα του αρχηγού - αν και μετά τον Ανδρέα ακόμα κι αυτό που είχε λίγο πλάκα μας το στέρησαν.

Τα παραδείγματα αρκετά. "Οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους", "η συγκράτηση των δαπανών", το ότι "είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει Υπουργείο Περιβάλλοντος στην Ελλάδα του 21ου αιώνα" (τώρα που υπάρχει τί καταλάβατε!), το "άνοιγμα των επαγγελμάτων" κ.ο.κ. Ένα από τα αγαπημένα μου που ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα είναι το "οι αλλαγές στην παιδεία πρέπει να αρχίσουν από το νηπιαγωγείο/δημοτικό". Για άλλη μια φορά, το υπουργείο Παιδείας φαίνεται πως δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό να τα αλλάξει όλα και εκτός των αλλαγών που ανακοινώνει για το Λύκειο, προωθεί και αλλαγές στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης θαρρείς και φοβάται μην κατηγορηθεί για το ότι "δεν σκέφτεται το μέλλον των επόμενων γενιών" (άλλο κλισέ κι αυτό). Όταν και στον πλέον αδαή που απλώς παρατηρεί τα τεκταινόμενα στον τομέα της ελληνικής παιδείας, είναι προφανές πως τα μεγαλύτερα προβλήματα παρατηρούνται στα Πανεπιστήμια και πως το Δημοτικό Σχολείο σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει στον ρόλο του που δεν είναι άλλος από το να μαθαίνει στα παιδιά να γράφουν, να διαβάζουν, να μετράνε, να λειτουργούν σε μικρές κοινωνικές ομάδες και να αυτοεξυπηρετούνται - δυστυχώς οι υπερπροστατευτικές μανάδες και οι γιαγιάδες με κατοχικά σύνδρομα έχουν "μεταφέρει" το στάδιο της αυτοεξυπηρέτησης από τα προνήπια στην πρώιμη εφηβεία. Όπως και να χει, αυτό που χρειάζεται είναι "λιγότερη" εκπαίδευση και όχι αυτά που προωθεί το υπουργείο, το οποίο επιμένει να "φορτώνει" μέχρι εκεί που δεν πάει τόσο τα Δημοτικά/Γυμνάσια, με την τραγική επιλογή της επιμήκυνσης - θα μας φάει αυτή η λέξη- του ωραρίου τους, όσο και τα Λύκεια τα οποία μετατρέπει σε μια διαρκή εξεταστική περίοδο. Το μόνο που μένει είναι να ζητήσει να μετράνε οι διατροφικές συνήθειες των μαθητών στα μόρια για εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Ερευνητικές εργασίες και λοιπές ανοησίες που το μόνο αποτέλεσμα που θα έχουν θα είναι μια νέα αύξηση της παραπαιδείας, γιατί φυσικά εξατομικευμένη δουλειά πάνω στις "ερευνητικές εργασίες" του κάθε μαθητή είναι αδύνατο να γίνει από το υπάρχον διδακτικό προσωπικό - τόσο λόγω ποσότητας, όσο και λόγω ποιότητας.

Την ίδια στιγμή τα Πανεπιστήμια της χώρας συνεχίζουν να παράγουν άχρηστους πτυχιούχους που δεν έχουν καμία σχέση με τις δουλειές της πιάτσας, μηχανικούς υπολογιστών που δεν ξέρουν το δεκαεξαδικό σύστημα και ψυχολόγους που δουλεύουν σαν τηλεφωνήτριες και γραμματείς για κάθε χαμαλίκι. Η σύνδεσή τους δε με το Λύκειο λόγω του εξεταστικού συστήματος είναι απόλυτη και ουσιαστικά αποτελούν μια προέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης με φοιτητές-άβουλα όντα που σέρνονται πίσω από καθηγητές που προωθούν το πόνημα που έγραψαν - η δικτατορία του ενός συγγράμματος - και στήνονται σε ουρές γραμματειών που ανοίγουν 12-1 κάθε Τρίτη όταν το φεγγάρι είναι στο γέμισμα. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων η γνώση που προσφέρουν ισοδυναμεί με 2-3 μήνες συστηματοποιημένου διαβάσματος που μπορεί ο καθένας να κάνει στο σπίτι του από ανεξάρτητες πηγές που αφθονούν. Και να σκεφτεί κανείς πως το πιο "προωθημένο" υποτίθεται κομμάτι αυτής της εκπαιδευτικής κοινότητας έκανε τα πάντα έτσι ώστε αυτό το κράτος να έχει το μονοπώλιο στην εκπαίδευση και στο πώς αυτή θα λειτουργεί στη χώρα, υποστηρίζοντας με σθένος τη διατήρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, ενός άρθρου που το μόνο που κάνει είναι να απαγορεύει οποιονδήποτε ήθελε να στήσει κάτι διαφορετικό. Έδωσε έτσι την απόλυτη εξουσία πάνω στο πώς θα μεταφέρεται η γνώση και στο ποιες ιδέες θα προωθούνται σε αυτή τη χώρα, στην Άννα Διαμαντοπούλου!

Αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό γεγονός στο μέτωπο της οικονομίας την τελευταία βδομάδα ήταν η προβολή από το διαδίκτυο του Debtocracy του προσφάτως απολυμένου από το συγκρότημα Αλαφούζου, Άρη Χατζηστεφάνου, μια ξεκάθαρα πολιτική εκπομπή - ντοκυμαντέρ εγώ ονομάζω αυτά με τα ζώα που δείχνει στο ΣΚΑΙ - που κατάφερε να εκλαϊκεύσει κάποιες έννοιες και νομολογίες γύρω από το θέμα του δημόσιου χρέους παρουσιάζοντας την περίπτωση του Εκουαδόρ και προτείνοντας τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου μέσα από μια συρραφή πολύ ενδιαφερουσών συνεντεύξεων. Μέσα στη μαυρίλα της μίας άποψης που επικρατεί στα ΜΜΕ, ήταν χωρίς αμφιβολία μια ευχάριστη παρέμβαση με σημαντικούς συμβολισμούς σε σχέση με το πώς υλοποιήθηκε - πώς πληρώθηκε, πως έγινε γνωστη κ.ο.κ. Αστραπιαία - αναρωτιέμαι αν πρόλαβαν καν να το δουν - έσπευσαν διάφοροι κρυφοπασόκοι της ελληνικής μπλογκόσφαιρας - ποτέ μην ξεχνάτε πως 1 στους 3 έλληνες ενήλικους που βλέπετε στο δρόμο έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ - να μας πουν αυτό που μας λένε και τα κανάλια τόσο καιρό, ότι δηλαδή το μνημόνιο είναι μονόδρομος και δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο, ούτε διαγραφή χρέους. Ποιο το κύριο επιχείρημά τους? Το ότι αν γίνει διαγραφή χρέους, κανείς δε θα μας δανείσει ξανά (ανακριβές, αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας το πάρουμε ως δεδομένο) και άρα θα έχουμε πρόβλημα γιατί το ετήσιο έλλειμμα - αφού αφαιρέσουμε αυτό που πάει για την εξυπηρέτηση του χρέους - ανέρχεται στα 10 δις Ευρώ.

Για να καταλάβουμε πιο καλά αυτό το επιχείρημα, ας προσπαθήσουμε να το μεταφέρουμε στην κλίμακα τους ενός ανθρώπου. Έχει λοιπόν κάποιος 10000 Ευρώ έσοδα το χρόνο, 11000 Ευρώ έξοδα και 15000 Ευρώ χρωστάει στις τράπεζες. Έχει λοιπόν 10000 Ευρώ ΑΕΠ, έλλειμμα 1000 Ευρώ (10% ΑΕΠ, είμαι χουβαρντάς βλέπετε, βάζω όλο το έλλειμμα χωρίς να αφαιρώ αυτό που πάει στην εξυπηρέτηση του χρέους) και 15000 Ευρώ (150% ΑΕΠ) χρέος, όσο και η Ελλάδα δηλαδή. Επίσης δεν έχει λεφτά στην άκρη. Και ρωτάω τώρα εγώ. Αν φύγει από τη μέση το χρέος, πόσο έλλειμμα θα έχει? Μη βιαστείτε να απαντήσετε, γιατί το έλλειμμα που θα έχει είναι στην πραγματικότητα ΜΗΔΕΝ, αφού δεν έχει αποθεματικό να το χρηματοδοτήσει και δε μπορεί να δανειστεί. Ή θα πεθάνει λοιπόν ή θα ισοσκελίσει τα έσοδα με τα έξοδά του. Και είναι προφανές ότι σχεδόν αυτόματα θα γίνει το δεύτερο. Αν το παραπάνω σενάριο γινόταν πραγματικότητα σε εθνικό επίπεδο, αυτόματα ο διαγωνισμός για το ηλεκτρονικό εισιτήριο του ΟΑΣΑ θα πήγαινε από τα 82 Εκατομμύρια Ευρώ στα 72, το κονδύλι για τα κωλόχαρτα των υπουργείων θα έπεφτε 10%, για τα υποβρύχια που γέρνουν το ίδιο και πάει λέγοντας. Ούτως ή άλλως όλες αυτές οι δουλειές μπορούν να γίνουν με 10% λιγότερα χρήματα και θα γινόντουσαν μια χαρά - και πάλι οι μίζες θα ήταν αρκετές πιστέψτε με. Και θα γινόταν αυτόματα, η περιβόητη "συγκράτηση των δαπανών" θα ερχόταν φυσικά, "σαν το κλάμα ενός μωρού". Όποιος δεν το βλέπει αυτό, είτε είναι αφελής, είτε βάζει ένα κομμάτι από αυτό το 10% στην τσεπούλα του.

Χρεωκοπία=Σωτηρία (περιμένοντας να το πει κι ο Πρετεντέρης)

Το mail inbox μου είναι ένα άγριο μέρος. Εκτός από τα δεκάδες μηνύματα από λίστες, τα newsletters, τις ανακοινώσεις για νέες εκδόσεις βιβλίων, τα σκακιστικά, τα σχόλια από τα blogs και τα επαγγελματικά e-mail που απαιτούν απαντήσεις, έχω την "τύχη" να μου προωθούνται αυτόματα και μηνύματα που στέλνονται σε 3-4 εταιρικά e-mail accounts της μορφής info@company. Έτσι λοιπόν δεν έχω τρόπο να αποφύγω δεκάδες θεωρίες συνωμοσίας που στέλνονται μαζικά για να διαφωτίσουν τα αφελή πλήθη. Η ταχύτητα με την οποία τα σβήνω είναι εντυπωσιακή. Γκολ εσείς, σέντρα εμείς. Μια που θέλοντας και μη είμαι σκλάβος του e-mail μου, ενίοτε ρίχνω και μια ματιά σε αυτά τα μηνύματα πριν τα στείλω στον κάδο. Έχω μάθει λοιπόν κι εγώ πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι μασόνος, πράκτορας των Εβραίων, έμμισθος υπάλληλος του Τζορτζ Σόρος και πως του έχουν υποσχεθεί τη γενική γραμματεία του ΟΗΕ, κάποια υψηλή θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα καινούριο κανό, την αιώνια ζωή. Ενώ αφού μας αφήσει στα ερείπια που ο ίδιος θα προκαλέσει, θα μπουκάρουν οι Τούρκοι, θα μας πάρουν οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία για να έχουν δύο Μακεδονίες, οι Τσάμηδες τα Γιάννινα, οι Πακιστανοί θα απαγορεύσουν το χοιρινό σουβλάκι, ο Παναθηναϊκός θα πάρει το πρωτάθλημα και άλλα τέτοια απίθανα.

Η αλήθεια είναι όμως πως δεν είναι και πολύ εύκολο να εξηγήσει κανείς τις επιλογές αυτής της κυβέρνησης στον τομέα της οικονομίας, τον μόνον τομέα με τον οποίον ασχολείται, αν εξαιρέσουμε τις ομάδες Δέλτα, Δίας και το κακό συναπάντημα, που προσφέρουν εργασία σε δεκάδες ταλαντούχους νέους της χώρας. Ας μη σταθούμε στο πώς μας οδήγησε στο μνημόνιο και βασικά στο γιατί δε δανείστηκε λεφτά από την ελεύθερη αγορά "όταν μπορούσε", δηλαδή όταν τα επιτόκια ήταν χαμηλά. Αυτό εξηγείται στα πλαίσια της γνωστής τακτικής του να αποδείξουμε πως οι προηγούμενοι τα κάναν σκατά - μια τακτική που προσφέρει στην εκάστοτε καινούρια κυβέρνηση κάποια περίοδο χάριτος. Από ένα σημείο και μετά όμως - και με δεδομένο το μνημόνιο - οι επιλογές της είναι τόσο παράλογες που χρειάζονται μια καλή θεωρία συνωμοσίας για να εξηγηθούν. Η δική μου "θεωρία συνωμοσίας" λέει πως είναι άσχετοι. Αυτό σε συνδυασμό με μια εμετική αλαζονεία που επιδεικνύουν τα κορυφαία στελέχη του κυβερνητικού σχήματος και τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ - που μήνες τώρα απλά μεταφέρουν την όποια κυβερνητική προπαγάνδα χωρίς ίχνος κριτικής - έχει οδηγήσει στο κωμικό φαινόμενο να μας παρουσιάζεται κάθε καινούρια αλχημεία του οικονομικού επιτελείου ως μονόδρομος, ενώ ανατρέχοντας στα δελτία ειδήσεων και τις εκπομπές του πρόσφατου παρελθόντος να βρίσκει κανείς τις ίδιες αποφάσεις να λοιδορούνται και τις όποιες φήμες για πραγματοποίησή τους να διαψεύδονται. "Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" και ο κόσμος ξεχνάει εύκολα, όμως τις τελευταίες ημέρες η χρονική περίοδος μεταξύ της διάψευσης και της πραγματοποίησης, της θέσης και της αντίθεσης, έχει μικρύνει τόσο πολύ που έχει αρχίσει να δυσφορεί ακόμα και αυτή η παρεούλα του κεντρικού δελτίου του MEGA. Ή οι δύο που μας περνάνε την "Πρωινή Γραμμή" στο ΣΚΑΙ. Προχθές το παραδέχτηκαν κιόλας. Ξυπνάμε τα χαράματα είπαν με αγωνία να δούμε αν ανακοινώθηκε κάτι μέσα στη νύχτα για να ξέρουμε τί θα πούμε στο κόσμο. Έτσι λοιπόν, εδώ και αρκετό καιρό, περιμένω την ημέρα που θα πει ο Πρετεντέρης πως η "χρεωκοπία" είναι μονόδρομος.

Αυτό θα έπρεπε να έχει συμβεί εδώ και καιρό - πριν από το προηγούμενο καλοκαίρι. Το να αναβάλλεται καθ αυτόν τον τρόπο παραπέμπει σε ένα ασθενή που επειδή δεν έχει λεφτά να κάνει επέμβαση αφαίρεσης αμυγδαλών, του αφαιρούν ένα νεφρό και το πουλάνε σαν ανταλλακτικά. Γιατί αυτό που εκείνοι ονομάζουν "χρεωκοπία", δαιμονοποιώντας το συστηματικά όλους αυτούς τους μήνες, μοιάζει με αφαίρεση αμυγδαλών μπροστά σε αυτά που μας συμβαίνουν και κυρίως μπροστά σε αυτά που θα μας συμβούν από δω και πέρα αν συνεχίσουμε να είμαστε παγιδευμένοι στο Ευρώ, αν συνεχίσουμε να είμαστε αυτοί που δεν πρέπει να "χρεοκοπήσουν" για να μη δυσφημιστεί το εγχείρημα του κοινού νομίσματος και της ελεύθερης ζώνης εμπορίου αγαθών - και ανθρώπων - που είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από αυτό.

Τι σημαίνει "χρεωκοπία"?

Το 1983 η δραχμή υποτιμήθηκε κατά 15%. Δύο χρόνια αργότερα έγινε νέα υποτίμησή της κατά 15.5%, ενώ στις 14 Μαρτίου του 1998 επί Σημίτη υποτιμήθηκε κατά 12.3% έναντι του ECU, του νομισματικού "προγόνου" του Ευρώ. Η απώλεια αυτού του όπλου από τη φαρέτρα της οικονομικής πολιτικής της χώρας είναι πολύ σημαντική καθώς με το σκληρό νόμισμα και την παραγωγικότητα τόσο χαμηλή όσο σήμερα, η χώρα δε μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις και δε μπορεί να εξάγει προϊόντα. Η λεγόμενη "χρεωκοπία" λοιπόν προϋποθέτει έξοδο της χώρας από το Ευρώ και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, ας το ονομάσουμε "δραχμή" για την οικονομία της συζήτησης, με άμεση γενναία υποτίμησή του, μέχρι και 50%. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μεγάλη αύξηση τιμών των εισαγόμενων προϊόντων, όμως θα έκανε τα εγχώρια πιο προσιτά και ανταγωνιστικά. Αυτό μπορεί να τρομάζει τη γενιά του iPhone, όμως στη σημερινή οικονομική κατάσταση των πολιτών το να στοιχίζει ένα laptop όσο 20 κιλά λάδι και ένας φορτιστής όσο 2 κιλά τυρί είναι παράλογο. Ταυτόχρονα θα πρέπει να γίνει άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους στη μορφή που είναι διαρθρωμένο σήμερα και επαναδιαπραγμάτευσή του, κάτι που έχει προηγούμενο σε δεκάδες χώρες. Άλλωστε το δημόσιο χρέος δε θα πληρωθεί ποτέ ολόκληρο. Έχει ξεπεράσει τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ τα περιβόητα 50 δις που υποτίθεται πως θα αντληθούν από την "αξιοποίηση" της δημόσιας περιουσίας (τα 80 ακίνητα του Πάγκαλου τα έχουν υπολογίσει?) δεν είναι παρά οι τόκοι της ερχόμενης 5ετίας. Το βασικό επιχείρημα όμως υπέρ αυτής της διαδικασίας είναι το ότι αυτά που προβλέπει το μνημόνιο είναι αστεία. Και θα οδηγήσουν σε μια χρεωκοπία ούτως ή άλλως στο μεσοπρόθεσμο μέλλον έχοντας στο ενδιάμεσο καταστρέψει τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Τα νούμερα του μνημονίου

Μία από τις πιο θεαματικές ντρίμπλες του επικοινωνιακού μηχανισμού ΠΑΣΟΚ-MEGA ήταν η μετατόπιση της προσοχής από το έλλειμμα στο χρέος. Ενώ δηλαδή μας έλεγαν πως το έλλειμμα του 2009 ήταν ο λόγος για τη δυσπιστία των αγορών και άρα το μνημόνιο και πως η μείωσή του είναι ο βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής τους, τώρα ξαφνικά κανείς τους δε μιλάει γι αυτό. Ο λόγος απλός. Αυτό που μας έχει πει με στόμφο τόσες φορές ο Υπουργός Οικονομικών, πως θα καταφέρουν να μειώσουν το έλλειμμα 8 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες και πως δεν έχει γίνει πουθενά στον κόσμο αυτό, δεν ισχύει πια. Μη νοιώθετε λοιπόν υπερήφανοι για μια παγκόσμια πρωτιά στη νοικοκυροσύνη (μα τί άλλο θα ακούσουμε!) καθώς παρότι έκαναν ότι μπορούσαν για να φουσκώσουν το έλλειμμα του 2009 φτάνοντάς το με λογιστικές αλχημείες στο 15.4%, το έλλειμμα του 2010 τρέχει στο 9.8% αυτή τη στιγμή και ποιος ξέρει που θα σταματήσει. Παρά το κόψιμο δώρων και επιδομάτων, παρά την αύξηση των ΦΠΑ, παρά την ιδιότυπη παύση πληρωμών του δημοσίου που έχει επηρεάσει πολύ άσχημα ένα τεράστιο κομμάτι του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα. Παρά τις ΠΑΣΟΚιές στους υπολογισμούς.

Η προσφάτως ανακοινωθείσα ανεργία για το μήνα Νοέμβριο του 2010 έφτασε το 13.9% με την πραγματική ανεργία να έχει ξεπεράσει το 20%, εφόσον προσμετρώνται μόνο όσοι δηλώνουν άνεργοι στον ΟΑΕΔ. Με τον πληθωρισμό Ιανουαρίου στο 5.2%, η κατανάλωση παρουσιάζει μείωση 12.1%, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6.6%(!) το τρίτο τρίμηνο του 2010 ενώ σε ετήσια βάση αγγίζει το 4%. Ενώ το επιτόκιο 10ετούς ομολόγου έχει σκαρφαλώσει στο 11.58% και τα spreads στις 833 μονάδες. Όλα αυτά χωρίς να κλείσει χρόνος από την υπογραφή του μνημονίου. Μια προβολή των στοιχείων αυτών στην τριετία του μνημονίου πόσο μάλλον στην πιθανολογούμενη επιμήκυνσή του δεν μπορεί παρά να τρομάζει. Χρεωκοπία=Σωτηρία λοιπόν (και περιμένουμε να το πει κι ο Πρετεντέρης)!