Μια κοινωνία που ηττάται διαρκώς σε όλα τα μέτωπα εδώ και αρκετούς μήνες από τους εξουσιαστές της, βομβαρδιζόμενη ταυτοχρόνως από ακροδεξιά παραληρήματα και υποτιθέμενους "μονόδρομους" μέσω των πλήρως κατευθυνόμενων ΜΜΕ είδε ξαφνικά ένα από τα πλέον καταπιεσμένα και μη προνομιούχα κομμάτια της να πετυχαίνει μία νίκη και να υποχρεώνει την κυβέρνηση - για πρώτη ίσως φορά από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές - στο να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Ήταν μια νίκη-ανάσα για πολλούς από εμάς που παρατηρούμε αποσβολωμένοι τα τεκταινόμενα και ταυτόχρονα μια πειστική απάντηση στην διογκωμένη μοιρολατρία που έχει μολύνει πολιτικούς χώρους, συνδικάτα και κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την ασκούμενη πολιτική.
Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας που επετεύχθη δεν έχουν και πολύ σημασία - υπάρχουν άλλωστε καταγεγραμμένες σε ανακοινώσεις και δημοσιεύματα - τόσο διότι ο συμβολισμός της νίκης είναι πολύ ισχυρότερος όσο και γιατί είμαι πεπεισμένος πως η συμφωνία δε θα τηρηθεί από την πλευρά του κράτους. Άλλωστε, αυτό το άθλιο υποκείμενο που έχουμε τη δυστυχία να ανεχόμαστε στη θέση του υπουργού Εσωτερικών έσπευσε να καθησυχάσει τους βουλευτές του συγκυβερνώντος ΛΑ.Ο.Σ. προβαίνοντας σε μια δήλωση-μνημείο αναξιοπρέπειας - "..δεν προκρίνεται νομιμοποίηση, γιατί οι μετανάστες αύριο δεν θα έρθουν στο υπουργείο Εσωτερικών, αλλά στην Ελληνική Αστυνομία για το καθεστώς ανοχής και όχι παραμονής, και ότι ουδείς πλην των αστυνομικών αρχών μπορεί να μιλήσει για το μέλλον τους." Καταλάβατε κύριοι υπήκοοι αυτού του εσμού που μας κυβερνά? Συμφωνεί σε κάτι ένα υπουργείο αλλά οι δυνάμεις ΠΡΟ.ΠΟ ("προστασίας" του πολίτη) δεν δεσμεύονται πως θα τηρήσουν τα συμφωνηθέντα. Έτσι ξεκάθαρα στα μούτρα μας!
Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι - που ο λόγος και η τιμή τους δεν αξίζει δεκάρα τσακιστή - έχουν ήδη στα χέρια τους μια προειλημμένη απόφαση για το τί θα προκύψει μετά την 25η Μαρτίου σε σχέση με την οικονομική πορεία της χώρας. Επιμήκυνση των βασάνων μας με νέο δάνειο, νέο "μνημόνιο" και νέες περικοπές? Τοποθέτηση εγγυητριών δυνάμεων για το δημόσιο χρέος της χώρας με έκδοση φθηνού ευρωπαϊκού ομολόγου? Έξοδος από το ευρώ και υιοθέτηση υποτιμημένου εθνικού νομίσματος? Με ταυτόχρονη προκήρυξη εκλογών? Με το δεδομένο πως ο δημόσιος πολιτικός λόγος τους δεν αξίζει δεκάρα τσακιστή πια και πως η ανικανότητά τους είναι τόσο προφανής που θα μείνει στην ιστορία, ένα είναι το σίγουρο. Η κατηφόρα δεν έχει σταματημό και θα γίνει πιο απότομη. Μόνη ικανή δύναμη να τους σταματήσει είναι οι κοινωνικοί αγώνες του αύριο. Με υποκείμενα ανθρώπους αποφασισμένους να ρισκάρουν και να παλέψουν μέχρι το τέλος. Και σε αυτό το τελευταίο, οι 300 μετανάστες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης δείχνουν το δρόμο.
