Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

"Εδώ είναι Ελλάδα ρε!". Αυτό φωνάζουν οι "εκπρόσωποι του ελληνικού πολιτισμού" στην πολυπολιτισμική γειτονιά μου λίγο πριν αφήσουν το εκάστοτε θύμα τους μετανάστη να ξεφύγει, αφού του ρίξουν μερικές και του κλέψουν λεφτά και κινητό. Γιατί βλέπετε έχουν θεωρήσει την όλη φάση ευκαιρία να βγάλουν και "μεροκάματο" εις βάρος ανθρώπων που καθαρίζουν τα σπίτια μας, κρατάνε τα μωρά μας και μας φέρνουν φαγητό στο σπίτι. Στις ελάχιστες περιπτώσεις δε που συναντούν αντίσταση από τα θύματά τους, έρχεται η αστυνομία και τους ξελασπώνει αφού τις υπόλοιπες φορές απλώς χαριεντίζεται μαζί τους. Διανύουμε την τρίτη εβδομάδα πια και οι δρόμοι τριγύρω έχουν νεκρώσει, τα μαγαζιά Ελλήνων και μεταναστών κλείνουν από νωρίς και έτσι τα supermarket της περιοχής δεν έχουν πια ανταγωνισμό από τα πάμφθηνα ψιλικατζίδικα των μεταναστών. Αυτοί που ισχυρίζονται εισαγόμενη εγκληματικότητα λόγω μετανάστευσης εγκληματούν εις βάρος απλών περαστικών. Αυτοί που κατηγορούν αυτούς που διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας για το ότι υποτίθεται πλήττουν τα μαγαζιά των μικροεπιχειρηματιών αφαιρούν από τα μικρά μαγαζιά της περιοχής ένα συγκριτικό τους πλεονέκτημα, το ότι δηλαδή μένουν ανοικτά ως αργά.

Εδώ είναι Ελλάδα ρε. Ανακοινώθηκαν τις προηγούμενες μέρες και τα "νέα μέτρα". Θα ήταν ανάξια σχολιασμού αν περιοριζόντουσαν στις γνωστές πια περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και σε αυξήσεις φόρων. Είναι ανέκδοτο πια να θεωρεί κάποιος ότι η αύξηση του ΦΠΑ και η αφαίμαξη όποιου ρευστού έχει μείνει να κυκλοφορεί στην πιάτσα μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Έτσι όπως πάμε η μείωση του ελλείμματος σε απόλυτο αριθμό δε θα αρκεί για να το μειώσει ποσοστιαία αφού ταυτοχρόνως το ΑΕΠ θα μειώνεται περισσότερο. Αυτή η φουρνιά μέτρων όμως περιείχε για πρώτη φορά και πιο συγκεκριμένα πράγματα πάνω στο περιβόητο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων (ο ευφημισμός που χρησιμοποιείται για τις ιδιωτικοποιήσεις τώρα τελευταία) που υποτίθεται θα φέρει 50 δις ευρώ (που δε θα φέρει!) τα οποία οι ατσίδες σκέφτονται να τα πετάξουν στη μαύρη τρύπα της αποπληρωμής του χρέους. Δεν είμαι από αυτούς που είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων από θέση αρχής, κάθε άλλο μάλιστα. Θεωρώ ότι με δεδομένο τον καπιταλισμό και το πολιτικό σύστημα του σήμερα, το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να ελέγχει μονοπωλιακά κομμάτια της αγοράς, ενώ είμαι και φανατικά υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όμως οι ιδιωτικοποιήσεις - και δη σε είδη πρώτης ανάγκης όπως το νερό - έχουν νόημα σε περιόδους αυξημένης ζήτησης, όπου ο ανταγωνισμός θα ρίξει τις τιμές. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα μόνο τραγικές συνέπειες θα έχουν. Για παράδειγμα, ο άγραφος κανόνας που θέλει την ΕΥΔΑΠ να μην κόβει το νερό παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όσους λογαριασμούς απλήρωτους κι αν αφήσει κανείς, είναι σωτήριος. Τί θέλουμε δηλαδή! Να έρθει ο αγοραστής της ΕΥΔΑΠ και να κόβει το νερό σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς και στα σπίτια των φτωχότερων? Για να βγάλουμε πενταροδεκάρες που θα τις ρίξουμε στην αποπληρωμή ενός δημόσιου χρέους που δε θα έρθει σε λογικά πλαίσια όχι με 50 αλλά ούτε με 150 δις? Τί νόημα έχει να πουληθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για τα 300 ψωροεκατομμύρια που πιάνει σήμερα? Για να βγουν 50 δις χρειάζονται 170 Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια! Και γιατί κανείς δεν υπενθυμίζει το γεγονός πως το ίδιο αυτό Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Παπανδρέου τοποθετήθηκε σε CDS ποντάροντας στην αύξηση των spreads βάζοντας συνολικά 950 εκατομμύρια Ευρώ, τρεις φορές και πλέον δηλαδή τη σημερινή του αξία, κερδοσκοπώντας εις βάρος της χώρας, την ώρα που ο υπουργός Οικονομικών μας έλεγε πως ξένοι κερδοσκόποι χτυπούν την Ελλάδα? Και μάλιστα με τεράστια ποσοστά τοποθετήσεων σε σχέση με την παγκόσμια αγορά των CDS όπως ήταν διαμορφωμένη τους τελευταίους μήνες του 2009. Πρόεδρος του τότε ήταν ο Άγγελος Φιλιππίδης, ξέρετε αυτός που έμπαινε στο γήπεδο και έδερνε διαιτητές. Γιατί εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Ένας νέος παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις των ημερών είναι το κίνημα των λεγόμενων "αγανακτισμένων" - ατυχέστατος όρος που παραπέμπει αλλού - που διανύει την 2η ημέρα του σήμερα και που σε γενικές γραμμές είναι ελπιδοφόρο. Δεν είναι άλλωστε εποχές για ελιτισμούς και οτιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία προς την καταστροφή είναι καλοδεχούμενο. Καλό θα ήταν να μπουν στην άκρη οι επιμέρους διαφωνίες και να κατέβει πολιτικοποιημένος κόσμος για να συνδιαμορφώσει και να σπρώξει τα πράγματα προς ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Η αντίδραση των κυβερνώντων θα φανεί αύριο με τη συνάντηση των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενώ τα σώματα ασφαλείας της χώρας δείχνουν να βρίσκονται σε μια ανησυχητική επιφυλακή. Ίδωμεν!

ΥΓ: Όσο γραφόταν το παραπάνω κείμενο, οι "υπερασπιστές του νόμου και της τάξης" ξυλοκόπησαν μια ανυπεράσπιστη γυναίκα. Ένας από αυτούς τη χτυπούσε ενώ την είχε ακινητοποιήσει στο οδόστρωμα με το βάρος του σώματός του. Οι ΔΙΑΣ τριάντα μέτρα πιο κάτω, περίμεναν να απομακρυνθούν οι δράστες πριν πλησιάσουν στη γυναίκα. Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Μαύρη εβδομάδα - Η κοινωνία της βίας - Εμείς του '60 τα απολιθώματα

"Το τέλος της μεταπολίτευσης". Χρόνια τώρα αυτή η χιλιοειπωμένη φράση, που ανάλογα με αυτόν που την λέει και αυτόν που την ακούει σημαίνει διαφορετικά πράγματα, μέρος του "δημόσιου" - δηλαδή τηλεοπτικού - λόγου. Και σήμερα που γίνεται πράξη, δεν την ψελλίζει κανείς. Διότι τελικά, το τέλος της μεταπολίτευσης δεν είναι η πτώση του δικομματισμού, ούτε η παρακμή και ουσιαστική διάλυση των συνδικαλιστικών σωματείων. Ούτε η αποδυνάμωση των κομματικών νεολαιών και των φοιτητικών παρατάξεων. Ούτε καν η οικονομική αφαίμαξη της λεγόμενης μεσαίας τάξης, έστω και στην ιδιόρρυθμη ελληνική εκδοχή της. Το τέλος της μεταπολίτευσης σηματοδοτεί η συντριπτική νίκη της δεξιάς ιδεολογίας στη χώρα. Γιατί η μεταπολίτευση δεν ήταν τίποτα άλλο από την "εκδίκηση" των ηττημένων του εμφυλίου, οι οποίοι βλέποντας τη χούντα να καταρρέει και με όπλο τη διαχείριση του κράτους και των ταμείων του, κυριάρχησαν ιδεολογικά για περίπου 30 χρόνια επί των αντιπάλων τους. Τα σημάδια, κακά τα ψέμματα, υπήρχαν εδώ και χρόνια. Το να ακούγεται η λέξη συμμοριτοπόλεμος μέσα στο κοινοβούλιο θα φάνταζε απίθανο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90 - κι όμως ο Άδωνις Γεωργιάδης το είπε από το βήμα και δεν γράφηκε ούτε στις εφημερίδες. Οι ιδιωτικοποιήσεις που επί Μητσοτάκη ήταν αιτία κοινωνικού πολέμου, εδώ και καιρό - μετά από δεκαετίες απαξίωσης κάθε τι κρατικού - αποτελούν εργαλείο συναίνεσης μεταξύ των πολιτικά κυρίαρχων δυνάμεων και ταυτόχρονα κοινωνικό αίτημα των πολλών. Η αστυνομία και κάθε λογής ένστολοι, που αποτελούσαν για χρόνια αποδέκτες χλεύης και κοινωνικής περιφρόνησης, είναι πλέον περιζήτητοι στις γειτονιές από τρομαγμένους -και για χρόνια εκπαιδευμένους στον τρόμο από τα ΜΜΕ - πολίτες που έχοντας απολέσει κάθε κοινωνική σχέση μεταξύ τους, νοιώθουν ανασφαλείς, μέσα σε ένα χάος από ασύνδετες κοινωνικές μονάδες. Μια αστυνομία που εκτός των άλλων λόγω της διόγκωσής της προσφέρει εργασία - και εξουσία - στο πιο καθυστερημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας - τώρα πια, που τελειώνει και το παραμύθι με τους μπάρμπες που σε έβαζαν στο δημόσιο.

Οι μεταβολές αυτές ήταν αργές και έτσι όχι πολύ επώδυνες. Συνηθίσαμε τη δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ, την δημιουργία ακροδεξιού πολιτικού φορέα με δυνατότητες παρέμβασης - ΛΑΟΣ - τις όλο και πιο ανερμάτιστες θέσεις και των δύο εκδοχών της κοινοβουλευτικής αριστεράς - την Κανέλλη και την ορθοδοξία της και τους οπορτουνιστές ανανεωτικούς που αδημονούσαν να συγκυβερνήσουν πριν ξαναπέσουν σε έναν περίεργο ευρω-σταλινισμό. Ο χρόνος είναι καλός γιατρός. Η οικονομική κρίση όμως και η χρεωκοπία της χώρας έχουν φέρει μια επιτάχυνση που δεν μπορεί να χωνέψει κανείς εύκολα. Ξαφνικά όλες οι σταθερές, όλες οι προβλέψεις, έχουν πάει περίπατο. Γιατί ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πως θα ζούσαμε να δούμε οργανωμένα πογκρόμ εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας υπό της προστασία της αστυνομίας και υπό την αποδοχή της κοινωνίας? Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πως οι άνθρωποι αυτοί θα φοβόντουσαν να βγουν από τα σπίτια τους, αυτοί που ζωντάνεψαν τις πλατείες της πόλης, αυτοί που χλεύαζαν έτσι την ιδιώτευσή μας. Στους δρόμους του κέντρου τις νύχτες ακούγονται εκκλήσεις για βοήθεια και ποδοβολητά, γυναίκες με μαντίλες μαζεύουν κλωτσιές από κοριτσάκια 20 χρονών που φωνάζουν "να πας στην πατρίδα σου", όλα τα μαγαζιά των μεταναστών κλείνουν και οι δρόμοι νεκρώνουν. Κι από αυτό το βούρκο δε θα βγούμε εύκολα. Γιατί η μόνη απάντηση σε αυτό το φαινόμενο που φαίνεται εφικτή είναι η βία. Με την κοινωνία σιωπηλά να επικροτεί και το κράτος να μη θέλει ή να μη μπορεί - σηκώνει συζήτηση το τί από τα δύο - το βάρος της αντίστασης στους ρατσιστές πέφτει σε δύο κοινωνικά σύνολα που μόνο βίαια μπορούν να απαντήσουν. Στους ίδιους τους μετανάστες και στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο που για μια ακόμη φορά είναι ο μόνος πολιτικός χώρος που φαίνεται να είναι διαθέσιμος να πολεμήσει. Βίαια όμως. Η μόνη κοινωνική διαδικασία που φαίνεται να λειτουργεί είναι η βία και η κοινωνία της βίας είναι εδώ. Τα καλάσνικοφ στην Κόρινθο μεταξύ οπαδών, οι 100 τραυματίες της τελευταίας απεργίας - θύματα της πιο άγριας καταστολής που έχουμε δει σε μαζική διαδήλωση, το χτύπημα στο Α.Τ. Εξαρχείων με τις τραγικές του συνέπειες, τα μαχαιρώματα στο Γουδί, η συμπλοκή στην Πεύκη, ληστείες ακραίας σκληρότητας. Οι δράστες Έλληνες και ξένοι. Τα θύματα Έλληνες και ξένοι. Και κατά διαβολική σύμπτωση, το διεθνές ρεπορτάζ που κυριάρχησε αυτές τις μέρες της βίας στη χώρα, αφορούσε ένα βιασμό.

Η προστασία της αστυνομίας.

Οι δύο φωτογραφίες απέχουν λίγα λεπτά η μία από την άλλη.

Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν ο δημόσιος λόγος έχει ξεπέσει τόσο! Ακόμα και ο Μανώλης Γλέζος χρησιμοποίησε τον απάνθρωπο όρο "λαθρομετανάστες" αποδεικνύοντας το πόσο μακριά είναι το 1941. Για τη φοβερή και τρομερή νίκη των "δημοκρατικών" δυνάμεων στην Αθήνα, τον Καμίνη που συνδιαλέγεται με τον Μιχαλολιάκο και την ξανθιά της Χρυσής Αυγής και προτείνει περιορισμό των διαδηλώσεων και απέλαση των μεταναστών, τί να γράψει κανείς. Σε κάνει να αναπολείς παλιούς δημάρχους της δεξιάς. Η μόνη σταγόνα ελπίδας ήταν η στάση της οικογένειας του Μανώλη Καντάρη που άσκησε αγωγή κατά της Χρυσής Αυγής για προσβολή νεκρού. Όσο για τον Διονύση Σαββόπουλο, τα έχουν πει καλύτερα άλλοι.

Η αξία της ανθρώπινης ζωής - Οι κάμερες τα ξέρουν όλα - "Συλλογική ευθύνη", το τελευταίο καταφύγιο των ηλιθίων

Αυτές τις ημέρες διαβάζω μια ιστορία του πρώτου παγκόσμιου πολέμου του G.J.Meyer. Από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, ο πρώτος, ο "Μεγάλος Πόλεμος" όπως έχει μείνει στην ιστορία, είναι αυτός για τον οποίον γνωρίζουμε τα λιγότερα. Ίσως γιατί ήταν ο πόλεμος που σχεδόν κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν ήθελε και παρόλα αυτά μέσα από τραγικά διπλωματικά λάθη και προσωπικά κίνητρα αξιωματούχων από όλες τις πλευρές, έγινε αναπόφευκτος. Ίσως γιατί δεν υπήρχε κάποιος σαν τον Χίτλερ να αναλάβει το ρόλο του κακού, ίσως γιατί δεν είχε τις ιδεολογικές προεκτάσεις που είχε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Και φυσικά ένας ακόμη λόγος είναι το γεγονός πως η Ελλάδα σχεδόν δε συμμετείχε - προσχώρησε στις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ προς το τέλος του πολέμου - αρκετά οπορτουνιστικά θα έλεγε κανείς, ενώ το 1940 ήταν το θύμα της επέλασης των Ναζί που κατέκτησαν ολόκληρα τα Βαλκάνια. Αν έπρεπε κάποιος να διαλέξει την ιστορική στιγμή κατά την οποία μηδενίστηκε η αξία της ανθρώπινης ζωής, ο πόλεμος αυτός φαντάζει ως η πιο ταιριαστή επιλογή. Ήταν ο τελευταίος πόλεμος της ιστορίας που δεν μπορούσε να πολεμηθεί στον αέρα και - το κυριότερο - ένας πόλεμος κατά τον οποίον τα αμυντικά όπλα ήταν πολύ πιο εξελιγμένα και αποτελεσματικά από τα επιθετικά. Αυτό το τελευταίο γεγονός - που σήμερα με τη ματιά του ιστορικού είναι προφανές - άργησαν να το συνειδητοποιήσουν οι στρατηγοί των αντιμαχόμενων παρατάξεων, με αποτέλεσμα - κυρίως οι Γάλλοι που ακολουθούσαν το δόγμα της διαρκούς επίθεσης - να οδηγούν εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες τους στη σφαγή, διατάζοντάς τους να προελαύνουν πεζοί απέναντι σε οπλοπολυβόλα που τους θέριζαν άκοπα. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί και οι συνθήκες μάχης ακραίες. Το βιβλίο - που δεν έχει μεταφραστεί - προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται για αυτήν την τραγωδία. Η ειρωνεία είναι πως όλο αυτό άρχισε με μια τυχαία δολοφονία από φανατικούς Σέρβους εθνικιστές ενός ανθρώπου - στα χαρτιά διαδόχου του θρόνου της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας - που είχε πρακτικά αποκληρωθεί από τον οίκο των Αψβούργων λόγω του γάμου του με μια "κοινή θνητή". Μια δολοφονία της οποίας την ακύρωση είχαν διατάξει οι εγκέφαλοι που βρισκόντουσαν από πίσω της, αφού όμως είχαν πια χάσει τον έλεγχο της ομάδας που θα την εκτελούσε.

Χθες τα ξημερώματα, στη γειτονιά που κατοικώ στο κέντρο της Αθήνας, μια άλλη τυχαία δολοφονία - μια ληστεία στο δρόμο από τις πολλές που συμβαίνουν που ξέφυγε από τα συνηθισμένα - χρησιμοποιείται από την ακροδεξία για να επεκτείνει τα σύνορα των περιοχών που ελέγχει προς την πλατεία Βικτωρίας. Αυτός ο στόχος είναι γνωστός εδώ και καιρό, είχαν γίνει απόπειρες να στηθούν συνελεύσεις υποτιθέμενων "αγανακτισμένων κατοίκων" για να μετατραπεί η περιοχή αυτή σε έναν νέο Άγιο Παντελεήμονα. Το έδαφος είναι έτσι κι αλλιώς εύφορο, αυτή η δολοφονία όμως μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης, καθώς πήρε πολύ μεγάλη δημοσιότητα και σόκαρε πολύ κόσμο που απέχει αρκετά από το να χαρακτηρίζεται ακροδεξιός. Ίσως γιατί σε αντίθεση με τα προηγούμενα θύματα από ληστείες στο κέντρο της Αθήνας - έναν Πολωνό στην αντίθετη πλευρά της πλατείας και έναν ηλικιωμένο λαχειοπώλη μπορώ να θυμηθώ πρόχειρα - ο άνθρωπος αυτός κατοικούσε στο κέντρο από επιλογή (όπως αρκετοί από εμάς) και όχι από ανάγκη. Ήταν υψηλού εισοδήματος, πετυχημένος επαγγελματικά και το κυριότερο - σαν μέσα από Αρχαία Ελληνική Τραγωδία - ετοιμαζόταν να μεταφέρει την ετοιμόγεννη σύζυγό του στο μαιευτήριο όταν μια τσάντα που κουβαλούσε υποσχόταν αρκετά στους δολοφόνους του ώστε να ρισκάρουν αυτή τη ληστεία. Η αξία της δικής του ζωής αποδείχτηκε μεν μικρότερη των εν δυνάμει λαφύρων που κουβαλούσε, για την ελληνική κοινωνία όμως αρκετά μεγαλύτερη από τη ζωή του λαχειοπώλη, ο οποίος μάλιστα χτυπήθηκε μέσα σε ένα λεωφορείο(!) στην οδό Σόλωνος και ενώ αιμορραγούσε κανείς από τους επιβάτες δεν τον βοήθησε, ούτε ο οδηγός κάλεσε ασθενοφόρο, μέχρι που αποβιβάστηκε(!) και πέθανε λίγη ώρα αργότερα στο πεζοδρόμιο. Συνεχίζοντας τη μακάβρια αυτή διαδικασία σύγκρισης, φτάνουμε στον πάτο του "χρηματιστηρίου αξιών" της ανθρώπινης ζωής, σε έναν 19χρονο Σομαλό που δολοφονήθηκε για ένα κινητό τηλέφωνο τον περασμένο Νοέμβρη, λίγα μόνο τετράγωνα μακριά από το σημείο της χθεσινής δολοφονίας, στη διασταύρωση της Αριστοτέλους με την Κοδριγκτώνος. Βλέπετε, εφόσον η πλειοψηφία των κατοίκων του κέντρου της Αθήνας είναι μετανάστες, έτσι και η πλειοψηφία των θυμάτων ληστειών στην περιοχή είναι φυσικά μετανάστες. Όπως και των δραστών, όπως είναι λογικό. Στη Κηφισιά πάλι, η πλειοψηφία των δραστών αλλά και των θυμάτων είναι Έλληνες, αφού Έλληνες την κατοικούν. Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε τα αυτονόητα.

Θυμάμαι πριν χρόνια, μετά από την επίθεση με ρουκέτες του Επαναστατικού Αγώνα εναντίον της Αμερικανικής Πρεσβείας, εμφανιζόταν συχνά-πυκνά ένας υποτιθέμενος "καθηγητής πληροφορικής" στα δελτία ειδήσεων ο οποίος ισχυριζόταν πως υπάρχει λογισμικό που μπορεί να αφαιρέσει την κουκούλα από πρόσωπα και άρα οι Αμερικανοί ξέρουν ποιοι είναι πίσω από την επίθεση, αφού - πάλι κατά τα λεγόμενά του - έχουν υλικό από τις κάμερες που τους καταγράφουν. Γελοίος τύπος που τον κοροϊδεύαμε στη δουλειά για καιρό - η remove_koukoula() συνάρτηση και τέτοια. Φαίνεται πως η τεχνολογία έχει προοδεύσει κι άλλο, αφού τώρα οι κάμερες - και μάλιστα οι φθηνές, όχι των πρεσβειών - μπορούν να καταλάβουν την εθνικότητα κάποιου, έστω και κατά γεωγραφική προσέγγιση. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι η αστυνομία διαρρέει και τα blog αναπαράγουν πως οι δράστες της χθεσινής δολοφονίας είναι Αλγερινοί-Μαροκινοί. Γράφτηκε λοιπόν και η nationality_euristics() τα τελευταία χρόνια και λειτουργεί και σε μαγαζιά με μουσικά όργανα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να μπω στο "μυαλό" ενός εθνικιστή, κάποιου που πιστεύει πως οι συμπεριφορές των ανθρώπων καθορίζονται από την καταγωγή τους και τη φυλή τους. Ομολογώ ότι στην προσπάθεια μου αυτή έχω αναρωτηθεί πώς θα αντιδρούσα εγώ αν ήμουν εθνικιστής. Αν η απονομή συλλογικής ευθύνης ανάλογα με την εθνικότητα ήταν στις πρακτικές μου, τί θα σκεφτόμουνα όταν ένας Έλληνας λήστευε, βίαζε και σκότωνε. Απορώ πως αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο σίγουροι για τα συμπεράσματά τους παρόλο που αυτά βρίθουν από τέτοιες αντιφάσεις. Προσπαθώ να καταλάβω το γιατί κυνηγούσαν χθες Πακιστανούς, ενώ οι δράστες είναι υποτίθεται Αλγερινοί-Μαροκινοί. Ή το γιατί κάποιος φώναζε "κωλο-Αλβανοί". Και το κυριότερο, απορώ πως αντέχουν να ζουν σε μια κοινωνία που μιλάει ξένες γλώσσες, καταναλώνει ξένα προϊόντα, ακούει ξένη μουσική, βλέπει ξένο ποδόσφαιρο, διαβάζει ξένα μυθιστορήματα, τρώει ξένα φαγητά και πηγαίνει στο αεροδρόμιο για να αποθεώσει τον Ομπράντοβιτς και τον Καχιασβίλι.

Όσο γράφεται το παρόν, ένας 30χρονος διαδηλωτής δίνει μάχη για τη ζωή του στο χειρουργείο μετά από απρόκλητη επίθεση που δέχτηκε η σημερινή πορεία από τις δυνάμεις καταστολής στην πλατεία Συντάγματος. Οι τραυματίες είναι δεκάδες. Μια απόπειρα ανθρωποκτονίας που σε αντίθεση με τις άλλες στις οποίες αναφερθήκαμε, δεν ήταν τυχαία. Είναι η κυβερνητική πολιτική.