Ύβρις

"Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο. Μη λες πως θαν' καλυτερος ο νυν από τον τέως. Πως θα ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ' τον λύκο. Τότε μονάχα να χαρείς: αν θα ναι ο τελευταίος" - Κώστας Βάρναλης

Πρώτα, πολλοί αποδέχτηκαν να γίνουν "πελάτες": να "συναλλάσσονται" για ένα διορισμό, μια επιδότηση, ένα δάνειο - τελικά, "για ένα πουκάμισο αδειανό...", αφού αποδείχτηκε πια περίτρανα πως τα"ψηφαλάκια", πάντα και παντού, δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα για τ' αφεντικά, αναλώσιμα.

Μετά, ήρθαν οι δολοφονίες πάμπτωχων μεταναστών για την κλοπή ενός καρπουζιού. Οι "ρωσίδες πουτάνες" πέρασαν απ'τη "βαριά πούτσα του τσολιά" στα κωλόμπαρα. Οι νεόπλουτοι ελληναράδες, "οικονομικά κυρίαρχοι" πια στα Βαλκάνια, πήγαιναν για ψώνια με ύφος (και ήθος) Μάκαρου Ψωμιάδη στο Σαντάνσκυ των "φτωχομπινέδων" Βουλγάρων (μα έχει ο καιρός γυρίσματα...). Έθαψαν τις μαρτυρίες για ενεργό συμμετοχή "συμπατριωτών" μισθοφόρων στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995 (οι "Σέρβοι αδερφοί", βλέπετε...). Είδαν τους νεκρούς των εργατικών ατυχημάτων στα ολυμπιακά έργα του 2004 σαν αριθμούς χωρίς σημασία μπροστά στη "Μεγάλη Ιδέα". Αδιαφόρησαν μπροστά στις ανελέητες διώξεις αντιφρονούντων (γιατί τί τους ένοιαζαν αυτούς οι "ακραίοι";) και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Φτάσαμε λοιπόν στο Σήμερα, όπου όλοι αυτοί δεν είναι πια οι περιούσιοι τσολιάδες, αλλά "PIGS", "κοπρίτες" κλπ... κι αν για πολλούς όντως ισχύουν αυτά, τεχνηέντως τα αφεντικά μας ενοχοποίησαν όλους , για να κάνουν τη δουλειά τους. Και δεν είναι τόσο οι περικοπές και τα μέτρα, είναι πάνω απ' όλα ο εμπαιγμός, η χλεύη, ο εξευτελισμός. Κι επιπλέον, η έσχατη Ύβρις που μας φτύσαν στα μούτρα: η υπουργοποίηση των χουντικών καθαρμάτων, για την οποία ελάχιστα μάγουλα κοκκίνησαν, ούτε μια μύτη δεν άνοιξε: όχι πια για ένα διορισμό ή ένα "κεραμίδι", αλλά για μία δόση. Μια ακόμα δόση ευρωίνης...

...Δεν υπαινισσόμαστε πάντως πως οι "από κάτω" αυτής της κοινωνίας έχουν τις ίδιες ευθύνες με όσους είχαν και το μαχαίρι και το πεπόνι, μοιράζοντας φέτες εκμεταλλευόμενοι συχνά την Ανάγκη. Είναι όμως γεγονός, πως η ύβρις που διέπραξαν πολλοί από τους "από κάτω", ήταν σε διαλεκτική σχέση με την Ύβρι που μας ξερνά τώρα το μπλοκ εξουσίας.

Κι αν, για όποιους σκέφτονται διαλεκτικά, η Νέμεση δεν είναι σίγουρη, ένα πράγμα είναι: πριν την Εξαθλίωση, ήρθε η Εξαχρείωση. Γι αυτό, όλοι όσοι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας στην τάξη των καταπιεσμένων, είναι ώρα ν' αποτινάξουμε την ντροπή της. Στο διάολο αυτοί και οι δόσεις τους. Θα την βρούμε την άκρη μόνοι μας.

Ένα πράγμα έχει σημασία: ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ.

Άπατρις, Σ.Ο. Ηρακλείου

Πλατεία Ράιχενμπαχ, πρώην Συντάγματος

Από την ΕΠΕΝ και τη ΜΑΒΗ στο υπουργείο Υποδομών της εθνοσωτήριας κυβερνήσεως της 11ης Νοεμβρίου 2011. Για να μη χάσουμε ως χώρα τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό

Το βλέμμα του Μάκη Βορίδη ίδιο πάντως. Αυτό δεν το άλλαξε η κολυμβήθρα του κοινοβουλευτισμού. Με αυτό το βλέμμα έσφιξε σήμερα το χέρι αυτού του θλιβερού παππούλη που πολέμησε υποτίθεται το φασισμό στα 15 του. Η κυβέρνηση που όρκισε σήμερα ο πρόεδρος της "Δημοκρατίας" μαζί με τους σαμάνους-χομεϊνί που χρησιμοποιούμε ακόμα σε αυτή τη χώρα είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς - μεταπολιτευτικά - κοινοβουλευτικής εκτροπής. Και ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πιο κατάλληλα σύμβολα αυτής της εκτροπής από τον Μάκη Βορίδη, νέο υπουργό υποδομών, με αρμοδιότητες που συμπεριλαμβάνουν το διαδίκτυο σημειώστε, και τον Άδωνι Γεωργιάδη, νέο υφυπουργό Ναυτιλίας του οποίου οι αρμοδιότητες συμπεριλαμβάνουν το λιμενικό σώμα - και τις βάρκες με τους μετανάστες φυσικά. Κατά τα άλλα το μόνο που αλλάζει ουσιαστικά είναι το πρόσωπο του πρωθυπουργού - από έναν αγράμματο μπουρδολόγο με εντυπωσιακές σπουδές που κάνει ό,τι του λένε οι τραπεζίτες σε έναν τραπεζίτη με εντυπωσιακές σπουδές. Η συμμετοχή της ΝΔ αποτελεί ένα πολιτικό αίνιγμα ως προς τα κίνητρά της και μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο λάθος τόσο του Αντώνη Σαμαρά προσωπικά όσο και του δικομματικού συστήματος γενικότερα το οποίο μέσα από τις εσωτερικές αντιφάσεις του καταλήγει να παίζει όλα τα χαρτιά του ταυτόχρονα ρισκάροντας τα πάντα σε ένα μοίρασμα. Δε θα ήταν υπερβολή να λέγαμε πως οι επόμενοι μήνες θα κρίνουν τη μορφή του πολιτικού σκηνικού για τα επόμενα χρόνια.

Πέραν λοιπόν από την τραγική εξέλιξη της συμμετοχής των νεοναζί στη διακυβέρνηση της χώρας, είναι πολύ κρίσιμο να δούμε τον οδικό χάρτη που το σύστημα έχει χαράξει - πόσο ρεαλιστικός είναι, τί αντιδράσεις θα προκαλέσει τόσο μέσα στα κόμματα που συγκυβερνούν όσο και στην κοινωνία, αλλά και τί θα συμβεί στην Ευρώπη στο χρονικό διάστημα αυτό. Το πλάνο "6η δόση-νέο δάνειο-προϋπολογισμός 2012-PSI-εκλογές" το οποίο φυσικά παρουσιάζεται ως μονόδρομος, όπως συνήθως, έχει μηδαμινές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα, ειδικά με αυτή τη σειρά, καθώς η έκτη δόση φαίνεται πως δε μπορεί να εκταμιευθεί πριν τις 15 Δεκεμβρίου όταν θα είναι αργά για τον προϋπολογισμό, τον οποίον όταν θα κληθούν να διαμορφώσουν θα βρεθούν μπροστά στις τραγικές αποκλίσεις του προηγούμενου και φυσικά θα πρέπει να αποφασίσουν τα νέα μέτρα. Αλλά πώς? Όταν είναι σαφές πως τουλάχιστον η ΝΔ δε θέλει να λερώσει τα χέρια της πριν τις εκλογές. Το PSI από την άλλη δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα πετύχει καθώς εξαρτάται από την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών. Και όλα αυτά ενώ η Ιταλία μέχρι τότε θα έχει αρχίσει την κατρακύλα της προς το CCC. Είναι προφανές λοιπόν πως είτε θα τηρηθεί το προαναφερθέν πλάνο και θα κλείσουν όλα αυτά τα ζητήματα από τη "μεταβατική" αυτή κυβέρνηση είτε θα γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου. Και τα δύο, αποκλείεται.

Το τί από τα δύο θα συμβεί εξαρτάται τόσο από τις κοινωνικές αντιδράσεις - και γι αυτό η φετινή 17η Νοεμβρίου έχει ιδιαίτερη σημασία - όσο και από τη συμπεριφορά των στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων. Αν αυτοί πριονίσουν από την αρχή αυτήν την κυβέρνηση, τότε πολύ δύσκολα θα "πετύχει" το σχέδιό της. Το κέρδος που θα έχουν τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από την "αποτυχία" αυτή είναι προφανές. Θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος δημιουργίας ενός κεντροδεξιού φορέα που θα εκφράζει τα επιχειρηματικά συμφέροντα που στηρίζουν τη κυβέρνηση συνεργασίας και που θα οδηγήσει σε διαρροές προς ένα φιλελεύθερο κόμμα με μαγιά τη Δημοκρατική Συμμαχία και ένα ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατικό κόμμα από την άλλη μεριά. Στη μετατροπή του ελληνικού πολιτικού φάσματος δηλαδή στο τριπολικό σκηνικό που βλέπουμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι, λαϊκό κόμμα). Όταν ακούμε δηλώσεις στελεχών μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ποιος επιθυμεί τί.

Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι για πρώτη φορά το κέντρο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά την πορεία της Ευρωζώνης έχει μεταφερθεί εκτός Ελλάδας. Η άνοδος των ιταλικών spreads στα ύψη - ανάλογα με αυτά των ελληνικών όταν μπαίναμε στο μνημόνιο - αλλάζει όλη την ατζέντα συζήτησης. Η περίπτωση της Ιταλίας δε μπορεί να αντιμετωπιστεί ανάλογα με αυτές της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας. Αν μείνει οριστικά εκτός αγορών, κανένας μηχανισμός στήριξης δε μπορεί να της δίνει ανάσες και το κυριότερο κάθε σκέψη για κούρεμα του δημοσίου χρέους της θα ισοδυναμεί με κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Έτσι λοιπόν, αν δε γυρίσει το κλίμα των αγορών σύντομα, η λύση του ιταλικού προβλήματος θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Είτε σε μια συνολική μετάλλαξη της Ε.Ε. - από πολυζωνικότητα με μαλακό Ευρώ νότου έως και διάλυση - είτε σε μια τεχνητή υποτίμηση του Ευρώ με τύπωμα πληθωριστικού νομίσματος. Οτιδήποτε από τα δύο θα προκαλέσει μετασεισμούς και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Τέλος, δε μπορεί να μη γίνει αναφορά στην εσωτερική κατάσταση της χώρας, όσο και αν αυτή αποσιωπάται συστηματικά τις τελευταίες μέρες. Η πρόσφατη ανακοίνωση της δηλωμένης ανεργίας Αυγούστου στο 18.4%, στην καρδιά δηλαδή της περιόδου εποχιακής απασχόλησης, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα που βιώνουμε τους τελευταίους 3 μήνες και που ακόμα δεν έχει καταμετρηθεί όπως και με το πάγωμα όλων των μηχανισμών του δημοσίου, η εκτίναξη όλων των αρνητικών δεικτών - έσοδα-έξοδα, επιτόκια ομολόγων κλπ - περιγράφουν μία μη αναστρέψιμη κατάσταση με τις δεδομένες πολιτικές που ακολουθούνται. Χωρίς κάποιο δραματικό γεγονός - π.χ. επιστροφή σε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα - μέχρι το Φλεβάρη θα φτάσουμε να ζούμε την απόλυτη διάλυση. Ποιος θα τολμήσει να κάνει εκλογές τότε? Θα καταφέρει η κοινωνία να τις επιβάλλει? Θα την ενδιαφέρουν οι εκλογές ή θα έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο και την ωμή βία από όλες τις πλευρές?

Τα παιδιά της ΚΝΕ

Το "λαϊκό κίνημα" με γυρισμένη την πλάτη στη Βουλή, προχωρεί στην υπεράσπιση του δικαιώματος στην ειρηνική διαδήλωση. Το κυνήγι "κουκουλοφόρων" έχει αρχίσει από αυτούς τους περήφανους νέους που έχουν πάντοτε τα πρόσωπά τους ακάλυπτα.

Μακάρι να ήταν κοινός τόπος το τί έγινε προχθές στην πλατεία Συντάγματος και έτσι να μπορούσε κανείς να επικεντρωθεί στο γιατί έγινε αυτό που έγινε. Δυστυχώς όμως, ένα από τα ανταλλάγματα στα οποία προσδοκούσε το ΚΚΕ όταν σχεδίαζε το προχθεσινό του πραξικόπημα ήταν η ακολουθούμενη αντιστροφή της πραγματικότητας μέσω των ΜΜΕ και των ιστοσελίδων. Οπότε, για να αναλύσει κανείς τα αίτια και τις συνέπειες των εξελίξεων αυτών, είναι υποχρεωμένος να αναφερθεί στα γεγονότα αυτά καθαυτά.

Την Τετάρτη είχαμε την πρόβα-τζενεράλε. Δεν ξέρω αν το ΚΚΕ θα ήθελε να γίνουν όλα αυτά από την πρώτη ημέρα ή αν απλώς θέλησε να μετρήσει τις δυνάμεις του και να βολιδοσκοπήσει τον άγνωστο γι αυτό χώρο της πλατείας Συντάγματος, καθώς εδώ και πέντε μήνες λοιδορεί οτιδήποτε συμβαίνει εκεί. Το σίγουρο είναι πως την Τετάρτη η αντιπαράθεση των φρουρών του ΠΑΜΕ άρχισε με τους συνδικαλιστές της ΠΟΕ-ΟΤΑ και το ΠΑΜΕ αποσύρθηκε. Ενώ την Πέμπτη στη θέση της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν το μπλοκ του "Δε Πληρώνω". Την ώρα που άρχισαν οι αψιμαχίες, το μπλοκ των αναρχικών/αντιεξουσιαστών/ανένταχτων, αυτό που τα μέσα ονομάζουν "μαύρο μπλοκ", ήταν ακόμα στο κάτω μέρος της πλατείας και ανέβαινε σιγά-σιγά προς τα πάνω. Όμως, όπως είναι φανερό για όποιον δε φοράει παρωπίδες δεν ήταν μόνο οι αναρχικοί δέκτες του μένους της πολιτοφυλακής του ΚΚΕ. Περίπου 4000 άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι συνεχών επιθέσεων. Απλώς, οι αναρχικοί ήταν οι μόνοι οπλισμένοι - και άρα οι μόνοι που μπορούσαν να αμυνθούν. Το μόνο που μπορεί να τους προσάψει κανείς είναι το ότι δεν αποχώρησαν όταν είδαν τί συμβαίνει. Γιατί όταν πολεμάς τελικά χρησιμοποιείς όλα τα πυρομαχικά σου - όπως έχει δείξει η ιστορία. Και μέσα σε αυτά είναι και οι μολότοφ. Εγώ λοιπόν σε ανάλογη θέση θα πρότεινα την αποχώρηση για να μην κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές εκατέρωθεν.

Οι ειρηνικοί διαδηλωτές του ΚΚΕ πετάνε κόσμο από το υπερυψωμένο πεζοδρόμιο στο επίπεδο της πλατείας Συντάγματος. Οι πρώτες φήμες για ύπαρξη σοβαρού τραυματία αρχίζουν από αυτό ακριβώς το γεγονός.

Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το πως εξελίχτηκαν οι φήμες για τραυματίες και νεκρούς. Αρχικά ως σοβαρότερη περίπτωση παρουσιαζόταν κάποιος που έπεσε από το ύψος του πεζοδρομίου μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Η αλήθεια είναι πως έπεσαν πολλοί - αλλά όχι μόνοι τους. Όπως φαίνεται καθαρά από φωτογραφίες και βίντεο τους έριξαν οι ΠΑΜίτες. Ίσως λόγο αυτού του γεγονότος γρήγορα σταμάτησαν οι αναφορές σε αυτό το περιστατικό και επικεντρώθηκαν στο άλλο, που δυστυχώς αποδείχτηκε σοβαρότερο - αυτό του συνδικαλιστή του ΚΚΕ. Εδώ πια, έχουμε μία από τις πιο αδίσταχτες παραποιήσεις της πραγματικότητας με κύριο ένοχο το ίδιο το ΚΚΕ που προσπαθεί να μας πείσει - γιατί αυτό βολεύει τα συμφερόντά του - πως ο άνθρωπος αυτός έπεσε νεκρός λόγω των συγκρούσεων που έγιναν μπροστά στο "Μεγάλη Βρετανία", ενώ το θύμα βρισκόταν στην άλλη πλευρά της πλατείας και όταν άρχισε να μη νοιώθει καλά μεταφέρθηκε στην Αίγλη του Ζαππείου(!), πράγμα αδύνατον αν είχε πέσει τραυματίας στην πλευρά της πλατείας όπου γινόντουσαν οι συγκρούσεις. Έτσι ένα θύμα της κρατικής καταστολής - αφού τα χημικά της αστυνομίας ήταν αυτά που επιβάρυναν την καρδιακή του κατάσταση - παρουσιάζεται από τους ίδιους τους συντρόφους του ως παράπλευρη απώλεια μιας επιλογής του κόμματος που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία - αλλά η τύχη τα έφερε έτσι ώστε να μη συμβεί αυτό. Υπάρχει πιο ξεκάθαρη περιύβριση νεκρού από αυτήν την επικοινωνιακή πρακτική?

Το "λαϊκό κίνημα" απωθεί τους κουκουλοφόρους-πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών. Η κλωτσιά στο κεφάλι αποτελεί πολιτική κληρονομιά του Γκάντι.

Όλα τα παραπάνω βεβαίως πιστοποιούνται από όλους τους παρόντες ουδέτερους παρατηρητές των γεγονότων καθώς και από τα βίντεο και τις φωτογραφίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Σε τέτοιες περιπτώσεις όπου οι αποδείξεις για το τί έγινε είναι διαθέσιμες σε όλους όσους θέλουν να μάθουν πραγματικά το τί έγινε και όχι να ικανοποιήσουν τα πολιτικά τους ιδεώδη με μια βολική εκδοχή των γεγονότων, δε νομίζω πως έχει νόημα να σταθεί κανείς παραπάνω και να γράφει σεντόνια που απλώς περιγράφουν τα αυτονόητα. Περισσότερη ουσία έχει κατά τη γνώμη μου να συζητηθούν τα αίτια της επιλογής αυτής του ΚΚΕ, καθώς και οι συνέπειές της.

Γιατί το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τόσο εχθρικά και κατασταλτικά την οποιαδήποτε εξωθεσμική διαδικασία όταν αυτή γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις? Και γιατί το ίδιο δε συμμετέχει σε τίποτα αν δεν το ελέγχει 100%? Η απάντηση σε αυτά νομίζω ότι είναι δαρβινιστικής φύσεως. Το ΚΚΕ είναι μια ανωμαλία του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος - είναι το τελευταίο ισχυρό ορθόδοξο κομμουνιστικό κόμμα που υπάρχει σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Σε αντίθεση με άλλα πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, αντί να ανοιχτεί περιχαρακώθηκε. Απέβαλε κάθε δημοκρατικό ή φιλοευρωπαϊκό στοιχείο από τις τάξεις του. Αποχώρησε από τη διοίκηση των συνδικάτων και έφτιαξε ένα περιχαρακωμένο συνδικαλιστικό όργανο το οποίο χρησιμοποιεί ως ομάδα κρούσης όποτε χρειάζεται. Διατηρεί τον αριθμό των μελών της νεολαίας του χαμηλό για να μην αντιδρά στις 19ου αιώνα αντιλήψεις του. Για τον ίδιο λόγο είναι κατά της κατάργησης της στρατιωτικής θητείας, κατά του κινήματος των ομοφυλοφίλων - κουσούρι του καπιταλισμού - κατά της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, ενώ συνεχίζει να συνοδεύει τις εκδηλώσεις του με Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έτσι απωθεί από τις τάξεις του οτιδήποτε και οποιονδήποτε μπορεί να το αλλάξει. Γιατί όπως είναι φανερό κάποιος που συμφωνεί με όλα τα παραπάνω είναι τόσο συντηρητικός που είναι ανίκανος να αλλάξει το οτιδήποτε.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος είναι λοιπόν έτσι όπως είναι γιατί διαφορετικά θα ήταν το Πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Όποτε νοιώθει πως κάτι πάει να γεννηθεί που μπορεί να το απειλήσει, γίνεται ο πιο πιστός σκύλος-φύλακας του συστήματος. Σταματάει τις απεργίες, σαμποτάρει τις καταλήψεις και όταν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, χτυπάει λυσσασμένα. Χημείο, Πολυτεχνείο 98 και Σύνταγμα 2011. Το ΚΚΕ έχει καταλάβει πως αυτό που ζούμε σήμερα έχει φάει τα ψωμιά του. Και θα προτιμήσει να βοηθήσει στη διάσωση του πολιτικού συστήματος - όπως έκανε το 1989 - παρά να μείνει θεατής σε κάποια λύση "από τα κάτω". Έτσι, εκτιμώ πως θα ξαναθέσει εαυτόν προστάτη της Βουλής, της αστυνομίας, ακόμα και του στρατού, ενώ δε θα διστάσει είτε να συγκυβερνήσει είτε να δώσει ψήφο ανοχής σε οποιοδήποτε σχήμα με παρουσία της ΝΔ, του ΛΑΟΣ ή οποιουδήποτε άλλου, αρκεί να διατηρηθούν οι συνθήκες εκείνες που το επιτρέπουν να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι ένα "παράσιτο" που θα δώσει τα πάντα ώστε να συνεχίσει να ζει ο οργανισμός που το φιλοξενεί.

Χωρίς αμφιβολία το ΚΚΕ είναι ο μεγάλος νικητής της εβδομάδας που μας πέρασε. Το ΚΚΕ απευθύνεται σε αυτούς που πίστευαν πάντα σε αυτό το σύστημα. Δεν απευθύνεται στους ανένταχτους, ούτε στους προβληματισμένους νέους. Οι αγανακτισμένοι του καναπέ από τη μια και οι εκπρόσωποι των συμφερόντων του κεφαλαίου από την άλλη, είδαν ποιος είναι ο εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης όταν τα πράγματα σκουραίνουν και θα φροντίσουν να τον επιβραβεύσουν. Τα ΜΜΕ το κάνουν ήδη αυτές τις μέρες και οι υπόλοιποι θα το κάνουν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Αυτός ο ιδιότυπος "κόκκινος στρατός" που ξαναήρθε στο προσκήνιο είναι εδώ για να μείνει.

Το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. προειδοποιεί:

Τα παραπάνω post μπορεί να βλάψει το λαϊκό κίνημα

ΥΕΑ: Υποψήφιοι Έφεδροι Άνεργοι - Διά DVDίου εκπαίδευση και άλλα ανέκδοτα

Φοβερό πράγμα ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φαίνεται τελικά να λειτουργεί ακόμα και στην περίπτωση που η κοινωνική ομάδα που πρέπει να απαξιωθεί είναι τόσο πολυπληθής όσο αυτή των υπαλλήλων τόσο του στενού όσο και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ακούγοντας και διαβάζοντας διάφορες χαιρεκακίες δεξιά και αριστερά δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι. Τί διάολο! Δεν έχετε όλοι εσείς κάποιον συγγενή ή φίλο δημόσιο υπάλληλο? Ή μήπως νομίζετε ότι ο σίγουρα κατά τη γνώμη σας αξιόλογος υπάλληλος που έχετε την τύχη να είναι φίλος ή συγγενής σας - κατά το "όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός από τη μάνα μας" - θα διασωθεί λόγο του φοβερού έργου που προσφέρει? Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για να δικαιολογήσουν την απάνθρωπη πρακτική της εργασιακής εφεδρείας ήταν - όπως πάντα - ο τρόπος λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Στον ιδιωτικό όμως τομέα - στον οποίον έχω "την τύχη" να εργάζομαι είναι κοινό μυστικό το ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πλεονάζον προσωπικό και ότι δύο τινά συμβαίνουν. Είτε η επιχείρηση διώχνει εργαζομένους και ταυτόχρονα σταματάει να επιτελεί συγκεκριμένες εργασίες - κλείνοντας τμήματα - είτε φορτώνει τη δουλειά στους εναπομείναντες δουλοπάροικους οι οποίοι κάνουν λιγότεροι πια τις ίδιες δουλειές - αλλά πολύ χειρότερα. Θα χαθεί λοιπόν "ποσότητα" και "ποιότητα" στο δημόσιο τομέα. Και όσοι σπεύσουν να ειρωνευτούν προφανώς δε χρειάστηκε να μετακινηθούν κάπου με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο χθες.

Το ότι κάποιες δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι - σε πρώτη φάση - θα μπουν σε εφεδρεία και αργότερα θα μείνουν άνεργοι θα έχει μόνον ένα αποτέλεσμα. Να μην ξοδεύουν τους μισθούς τους στην αγορά. Το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα που έχουν όλες οι επιλογές της κυβέρνησης το τελευταίο 18μηνο. Σε προηγούμενες αναρτήσεις συνήθιζα να παραθέτω τους δείκτες. Τους δείκτες που αυτοί που μας εξουσιάζουν θεωρούν ως ιερούς όλα αυτά τα χρόνια και που σε αυτούς στρεφόντουσαν όταν κάποια κομμάτια της κοινωνίας τους κατηγορούσαν για αναλγησία τα προηγούμενα χρόνια. Τους δείκτες που αυτοί χρησιμοποιούσαν ως "απόδειξη" των επιτυχιών τους. Τώρα όμως το ότι το 10ετές επιτόκιο - ο δείκτης που μας έβαλε ουσιαστικά στον "μονόδρομο" του μνημονίου - έχει φτάσει στο 20%, το 2ετές στο 57% και η ύφεση στο 7.3% τριμήνου δεν αποτελούν για κάποιο λόγο "απόδειξη αποτυχίας". Όχι, τώρα φταίνε οι κερδοσκόποι και οι συγκυρίες. Ενώ ας πούμε ο Γιάννος Παπαντωνίου ήταν μεγαλοφυΐα - δεν έφταιγαν οι συγκυρίες τότε.

Θυμόμαστε όλοι τότε που βγήκε το Debtocracy μια από τις τυπικές αντιδράσεις εναντίον της βασικής πολιτικής του πρότασης. Αν βγούμε από τη ζώνη του ευρώ μας λέγανε θα πάμε 50 χρόνια πίσω. Η τελευταία χρονιά που τα σχολεία άρχισαν χωρίς διαθέσιμα βιβλία για τους μαθητές τους ήταν το 1946- στην έξοδο από την Κατοχή. Από το σχολείο θυμάμαι ελάχιστα καλά πράγματα. Ίσως γιατί είχα την ελευθερία από τους γονείς μου να βγαίνω έξω και μέχρι αργά από πολύ μικρή ηλικία και έτσι είχα διαμορφώσει κοινωνικό περίγυρο και εκτός σχολείου σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Θυμάμαι το μπάσκετ, κάποιες πολύ διδακτικές καταλήψεις, κάποιες εκδρομές, ελάχιστους καλούς καθηγητές και κάποια βιβλία. Τη μετάφραση της Ιλιάδας των Καζαντζάκη-Κακριδή και μία της Οδύσσειας - ένα γαλάζιο βιβλίο, δε θυμάμαι τον μεταφραστή. Ένα βιβλίο Φυσικής πολύ καλό στο Λύκειο παρότι είχε γραφτεί το μακρινό 1948, τα φανταστικά βιβλία μαθηματικών της Α' Δέσμης - πριν έρθει η αθλιότητα Αρσένη και ρίξει το επίπεδο των διδασκόμενων Μαθηματικών. Θυμάμαι και μερικά άθλια. Μουσική Β'Γυμνασίου, κάτι μπλε βιβλία Χημείας στο Λύκειο - εντελώς άχρηστα. Όπως και να χει τα σχολικά βιβλία - ακόμα και για όσους τα κατέστρεφαν στο τέλος της χρονιάς - αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της σχολικής ζωής. Το να αντικαθίστανται από φωτοτυπίες - και να θυμάστε πως "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" - είναι τεράστια ξεφτίλα. Όσο για τα "εκπαιδευτικά DVD" προτείνω σε όσους από σας θεωρείτε εαυτόν λάτρη της γνώσης να κάνετε ένα πείραμα. Ρίξτε μια ματιά στα DVD σας. Τώρα ρίξτε μια ματιά στη βιβλιοθήκη σας.

"Πάνω Σύνταγμα", "Κάτω Σύνταγμα" και πλαγίως του Συντάγματος

"Ζούμε πρωτόγνωρα γεγονότα". Σε αυτήν την πρόταση συμπυκνώνεται η κοινή συνισταμένη όλων των αναλύσεων από όλες τις πλευρές. Και σε αυτήν την πρόταση τερματίζει οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής συμφωνίας πάνω στα τεκταινόμενα. Η "κοινή γνώμη", αυτό το μέχρι προ λίγων χρόνων πλειοψηφικό μπλοκ που ζούσε με πάνω κάτω συγκεκριμένο τρόπο και πίστευε πάνω κάτω συγκεκριμένα πράγματα δεν υπάρχει πια. Αυτό το καταπιεστικό - για όσους από μας δεν ανήκαμε σε αυτό - 90% που ένοιωθε περήφανο το 2004, που ήθελε να σπουδάσει τα παιδιά του, που έλεγε τους Αμερικάνους φονιάδες των λαών και συμπαθούσε τον Μιλόσεβιτς, που είχε έφεση και ανοχή στην παραβατικότητα, που αποτελούνταν από καλοφαγάδες που ακούν Νταλάρα και Πυξ Λαξ, που διάβαζε Θέμελη και Κούντερα - όταν διάβαζε κάτι - έχει εξαφανιστεί. Η συνοχή του δεν υπονομεύτηκε από τα πολιτικά άκρα - όπως αυτά ήλπιζαν - ούτε από την υπόσχεση του άνετου καταναλωτικού βίου - όπως ίσως ήλπιζαν οι διαφημιστές του συστήματος. Αυτό που το κλόνισε τελικά ήταν το τέλος της πίστης στην "εύρυθμη λειτουργία των πραγμάτων". Ξαφνικά ο αυτόματος πιλότος εκπαιδευτικά εφόδια-εργασία-οικογένεια μπορεί κάλλιστα να ρίξει τη βάρκα πάνω στα βράχια. Και αυτό ισχύει για όλους, ακόμα και γι αυτούς που λόγω μιας ιδιάζουσας συναισθηματικής αναπηρίας παρέμεναν προσκολλημένοι στο "κύριο ρεύμα" ό,τι και να συνέβαινε. Το συστημικό 90% μας έχει αποχαιρετίσει.

Όλοι όμως όσοι επιζητούσαμε αυτήν την κατάρρευση, είμαστε μουδιασμένοι. Η κομμουνιστογενής αριστερά βρίσκεται σε θέση απόλυτης αμηχανίας, καθώς παρά τις προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια, θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Η πάγια θέση της για πολιτική δράση στους χώρους εργασίας και η κοντόφθαλμη ανάλυσή της περί επαναστατικού υποκειμένου έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Ίσως ένα από τα λίγα κοινά όσων έχουν βγει στο δρόμο την τελευταία βδομάδα είναι η απέχθεια προς τον θεσμοθετημένο συνδικαλισμό. Ο πολιτικός χώρος από τον οποίο προέρχομαι - αυτό που τα ΜΜΕ ονομάζουν αντιεξουσιαστικό - στις συχνές ονειρώξεις του ήθελε τον κόσμο σχεδόν να παίρνει τα όπλα και να ανατρέπει τους "τυράννους". Άλλα πιο "εναλλακτικά" κομμάτια πίστευαν πως θα έβρισκαν στο δρόμο, όταν θα ερχόταν η στιγμή, μια - ας την ονομάσουμε - "λεγεώνα των καλλιεργημένων" που θα προτάσσει την αλληλεγγύη, ενώ ο "χειρότερος" θα παίζει τον Καστοριάδη στα δάχτυλα και στα πάρτυ γενεθλίων θα βλέπουμε όλοι Φασμπίντερ. Η ακροδεξιά πάλι - το αντισυστημικό κομμάτι της άλλης πλευράς - πίστεψε με αρκετές δόσεις οπορτουνισμού πως θα καταφέρει να εισχωρήσει και να προωθήσει την ατζέντα της μέσα στη γενικότερη αναστάτωση. Δυστυχώς έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις της σκορπώντας τον τρόμο στις γειτονιές του κέντρου, όμως σταδιακά από τις μαζικές συγκεντρώσεις έχει αρχίζει να εξοστρακίζεται. Λόγω ρευστότητας είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ, δε νομίζω όμως πως θα έχει λόγο σε μια ενδεχόμενη νέα πολιτική κατάσταση. Κυρίως διότι η κοινοβουλευτική εκδοχή της τζόγαρε κοντόφθαλμα στο θέμα του μνημονίου και τα ζάρια ήρθαν ανάποδα.

"Όλα είναι φλου" λοιπόν. Καλώς ή κακώς. Μεγαλύτερη απόδειξη αυτού δεν είναι άλλη από τη σύνθεση των ομάδων που έχουν καταλάβει το Σύνταγμα. Την ίδια στιγμή που στο πάνω μέρος της πλατείας διάφοροι περίεργοι ξεκαβλώνουν με εφόδια ελληνικές σημαίες, μούντζες και γηπεδικά συνθήματα, λίγα μέτρα πιο κάτω κάποιοι ανακαλύπτουν τη γενική συνέλευση. Ας προβληματιστούμε όσοι από μας έχουμε συμμετάσχει σε αναρίθμητες αμεσοδημοκρατικές γενικές συνελεύσεις όλα αυτά τα χρόνια αδυνατώντας να πείσουμε τον οποιονδήποτε έξω από το κοπάδι μας για τη λειτουργικότητα και το ενδιαφέρον τους. Όλοι αυτοί που ψιθυρίζαμε "τώρα θα μιλήσει ο τέτοιος" στις συνελεύσεις μας, τώρα δε γνωρίζουμε κανέναν από αυτούς που συμμετέχουν στη συνέλευση του "Κάτω Συντάγματος". Ας προβληματιστούν αντιστοίχως και όλοι αυτοί που τόσα χρόνια έθεταν τον πλήρη έλεγχο ως προϋπόθεση συμμετοχής σε οτιδήποτε συνέβαινε. Αυτοί που προτιμούσαν κάτι να πεθάνει από το να διαφοροποιηθεί έστω και λίγο από τη ντετερμινιστική και απαρχαιωμένη πολιτική τους ανάλυση. Αυτοί που μπορούσαν να σου απαριθμήσουν τα μπλοκ μιας διαδήλωσης στη σωστή τους σειρά και τους γενικούς γραμματείς του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης απ έξω και ανακατωτά.

Σήμερα αγόρασα εφημερίδα μετά από πολύ καιρό. Όχι για να ενημερωθώ για κάτι φυσικά. Ήθελα να "θρηνήσω" λίγο μέσα στο μετρό την ήττα της Manchester United (ο καθένας τον πόνο του) και να δω τί έκταση καταλαμβάνουν τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα παρόλα αυτά παραμένει τραγικό. Η ¨εκλογή" της Ντόρας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Δημοκρατικής Αφασίας - συγγνώμη Συμμαχίας - θεωρείται σημαντικότερη από τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Επίσης διάβασα για τις τιμές των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, την υποτιθέμενη συζήτηση κάτω από το τραπέζι που διεξάγεται μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά και διάφορες γενικότητες για την Τρόικα και την 5η δόση του δανείου. Για το Σύνταγμα ελάχιστα πράγματα και για τα πογκρόμ των φασιστών τίποτα. Εικόνα από την τηλεόραση δεν έχω, μετά την κηδεία του Σαββάτου στην μπάλα την ξανάβγαλα από την πρίζα, αλλά από τα όσα διαβάζω στα ιστολόγια, πρέπει να είναι μηδαμινή η κάλυψη σε σχέση με τη σημαντικότητα των γεγονότων.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι απευθείας - και όχι μέσω των χειραγωγημένων ΜΜΕ - αντιδράσεις του καθεστώτος. Ο Πάγκαλος μοιάζει να έχει βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό του και νομίζω πως η περίπτωση του πια χρήζει ψυχιατρικής διερεύνησης. Ίσως ο χαρακτήρας του να μην του επιτρέπει να αλλάξει ρότα και προβλέπω πως δε θα το κάνει ακόμα και μπροστά σε μια ακραία κατάσταση, ακόμα κι αν κινδυνεύσει σε κάποια φάση η σωματική του ακεραιότητα ή η ασφαλής παραμονή του στη χώρα. Διάφοροι κύριοι και κυρίες "Τίποτα", χειροκροτητές και ψηφίσαντες του μνημονίου - π.χ. η Πέμη Ζούνη - έχουν επιλέξει το "αν δεν ήμουν βουλευτής θα ήμουν μαζί τους". Αναρωτιέμαι για το αν πιστεύουν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό ή απλώς "κολλάνε" ένσημα περιμένοντας το τέλος και την επιστροφή στην οποία κοινωνική τους δραστηριότητα έχουν βάλει στη ναφθαλίνη για να γίνουν βουλευτές. Η απόγνωση όμως των υπερασπιστών του μνημονιακού μονόδρομου που θέλει πάση θυσία την παραμονή της χώρας στο Ευρώ φαίνεται πολύ καθαρά στο "φρέσκο" επιχείρημα τους, αυτό που μας λέει δηλαδή πως τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα μας γυρνούσε 50 χρόνια πίσω. Εντάξει είναι κατανοητό πως όλα τα επιχειρήματα που έχουν βάση την οικονομική επιστήμη έχουν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, θα περίμενε όμως κανείς κάτι πιο έξυπνο από αυτό. Γιατί όταν έχεις απέναντί σου παιδιά 25 και 30 χρονών, παιδιά που δεν έχουν καμία προοπτική οικονομικής ανεξαρτησίας μέσα από την εργασία, παιδιά που έχουν δει όμως τους γονείς τους - που ήταν στην ίδια ηλικία με αυτά 50 χρόνια πριν - να έχουν χτίσει σπίτια και να έχουν γίνει υπέρβαροι από το φαΐ· όταν "απειλείς" λοιπόν αυτά τα παιδιά με αυτό το υποτιθέμενο "πισωγύρισμα" - που φυσικά δεν είναι αλήθεια ούτως ή άλλως - δεν μπορεί να περιμένεις το επιχείρημά σου να έχει αποτελέσματα. Μας είπαν πως η αποχώρηση από το ευρώ θα μειώσει τα εισοδήματα - μειώνονται και τώρα και μάλιστα δραματικά! - πως θα έρθει στάση εμπορίου - θα έρθει και τώρα! - πως θα μείνει η Ελλάδα εκτός αγορών για πολλά χρόνια - θα γίνει ούτως ή άλλως! - πως θα ακριβύνουν τα πάντα - θα ακριβύνουν και τώρα!. Όλα αυτά δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός πως οι βασικές συνέπειες μιας διαγραφής χρέους και εξόδου από το Ευρώ θα είναι δύο: θα χάσουν λεφτά οι τραπεζίτες και η Ελλάδα δε θα χρωστάει 350 δις. Και τα υπόλοιπα παλεύονται. Σε λίγο το μόνο επιχείρημα που θα τους μείνει είναι πως δε θα μας ψηφίζουν οι ξένοι στην Eurovision και δε θα έχει κοινοτικούς παίκτες ο Παναθηναϊκός.