Ύβρις

"Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο. Μη λες πως θαν' καλυτερος ο νυν από τον τέως. Πως θα ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ' τον λύκο. Τότε μονάχα να χαρείς: αν θα ναι ο τελευταίος" - Κώστας Βάρναλης

Πρώτα, πολλοί αποδέχτηκαν να γίνουν "πελάτες": να "συναλλάσσονται" για ένα διορισμό, μια επιδότηση, ένα δάνειο - τελικά, "για ένα πουκάμισο αδειανό...", αφού αποδείχτηκε πια περίτρανα πως τα"ψηφαλάκια", πάντα και παντού, δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα για τ' αφεντικά, αναλώσιμα.

Μετά, ήρθαν οι δολοφονίες πάμπτωχων μεταναστών για την κλοπή ενός καρπουζιού. Οι "ρωσίδες πουτάνες" πέρασαν απ'τη "βαριά πούτσα του τσολιά" στα κωλόμπαρα. Οι νεόπλουτοι ελληναράδες, "οικονομικά κυρίαρχοι" πια στα Βαλκάνια, πήγαιναν για ψώνια με ύφος (και ήθος) Μάκαρου Ψωμιάδη στο Σαντάνσκυ των "φτωχομπινέδων" Βουλγάρων (μα έχει ο καιρός γυρίσματα...). Έθαψαν τις μαρτυρίες για ενεργό συμμετοχή "συμπατριωτών" μισθοφόρων στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995 (οι "Σέρβοι αδερφοί", βλέπετε...). Είδαν τους νεκρούς των εργατικών ατυχημάτων στα ολυμπιακά έργα του 2004 σαν αριθμούς χωρίς σημασία μπροστά στη "Μεγάλη Ιδέα". Αδιαφόρησαν μπροστά στις ανελέητες διώξεις αντιφρονούντων (γιατί τί τους ένοιαζαν αυτούς οι "ακραίοι";) και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Φτάσαμε λοιπόν στο Σήμερα, όπου όλοι αυτοί δεν είναι πια οι περιούσιοι τσολιάδες, αλλά "PIGS", "κοπρίτες" κλπ... κι αν για πολλούς όντως ισχύουν αυτά, τεχνηέντως τα αφεντικά μας ενοχοποίησαν όλους , για να κάνουν τη δουλειά τους. Και δεν είναι τόσο οι περικοπές και τα μέτρα, είναι πάνω απ' όλα ο εμπαιγμός, η χλεύη, ο εξευτελισμός. Κι επιπλέον, η έσχατη Ύβρις που μας φτύσαν στα μούτρα: η υπουργοποίηση των χουντικών καθαρμάτων, για την οποία ελάχιστα μάγουλα κοκκίνησαν, ούτε μια μύτη δεν άνοιξε: όχι πια για ένα διορισμό ή ένα "κεραμίδι", αλλά για μία δόση. Μια ακόμα δόση ευρωίνης...

...Δεν υπαινισσόμαστε πάντως πως οι "από κάτω" αυτής της κοινωνίας έχουν τις ίδιες ευθύνες με όσους είχαν και το μαχαίρι και το πεπόνι, μοιράζοντας φέτες εκμεταλλευόμενοι συχνά την Ανάγκη. Είναι όμως γεγονός, πως η ύβρις που διέπραξαν πολλοί από τους "από κάτω", ήταν σε διαλεκτική σχέση με την Ύβρι που μας ξερνά τώρα το μπλοκ εξουσίας.

Κι αν, για όποιους σκέφτονται διαλεκτικά, η Νέμεση δεν είναι σίγουρη, ένα πράγμα είναι: πριν την Εξαθλίωση, ήρθε η Εξαχρείωση. Γι αυτό, όλοι όσοι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας στην τάξη των καταπιεσμένων, είναι ώρα ν' αποτινάξουμε την ντροπή της. Στο διάολο αυτοί και οι δόσεις τους. Θα την βρούμε την άκρη μόνοι μας.

Ένα πράγμα έχει σημασία: ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ.

Άπατρις, Σ.Ο. Ηρακλείου

Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" - Παντού υπάρχει ένας μύθος - Η λύση μπορεί να είναι μόνο πολιτική

Σημείωση: Το ποστ συνοδεύεται από φωτογραφίες αυτών που έλεγαν πως το 2011 θα βγούμε στις διεθνείς αγορές και πως αν γίνει οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό που κάνουν τα αφεντικά τους - τα πραγματικά αφεντικά τους - δε θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις

Από την ημέρα που μας ξεφούρνισαν - οι "λεφτά υπάρχουν" - το Μνημόνιο, και αφού επίτηδες εκτόξευσαν το έλλειμμα για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους αυτή, προέκυψε ένα πλήθος οικονομολόγων και σχολιαστών - λίγοι στην αρχή που σταδιακά όμως αυξανόντουσαν - τα κείμενα των οποίων προέβλεπαν και περιέγραφαν με στοιχεία τις συνέπειες της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, της πολιτικής του μονόδρομου και του "πάση θυσία". Λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν περισσότερο ακόμα και από αυτούς που είχαν ταχθεί κατά της διενέργειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Από αστειότητες περί ανθελληνισμού μέχρι κατηγορίες για φαντασιοπληξία εκτοξεύτηκαν εναντίον τους. Στην πορεία επιστρατεύτηκαν διάφορα κλισέ όπως αυτό που προσωπικά με εξοργίζει - "Θα πάμε 50 χρόνια πίσω αν φύγουμε από το ευρώ". Η δικτατορία της μίας άποψης κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά στούντιο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει αντίστοιχη αντιμετώπιση αυτών των απόψεων και έξω από αυτά. Προσωπικά έχω ακούσει σε κατ ιδίαν συζητήσεις πως είμαι υπερβολικός, φαντασιόπληκτος και πως αυτά που λέω είναι σαν σενάρια ταινιών του Χόλιγουντ. Δεν μπορώ λοιπόν να αντισταθώ και γίνομαι χαιρέκακος τώρα που το Χόλιγουντ γίνεται πραγματικότητα. Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" είναι εδώ.

Από μικρό με λέγανε ξεροκέφαλο. Και ήμουν. Στην πορεία όμως μαθαίνει κανείς να αναθεωρεί - αρκεί να διατηρεί το μυαλό του σε λειτουργία και να ενημερώνεται συστηματικά για τα τεκταινόμενα από όσες πηγές βρίσκει. Σήμερα όμως ξεροκέφαλος δεν είμαι εγώ. Ξεροκέφαλοι είναι αυτοί που επιμένουν ακόμα και σήμερα στην επιλογή της αποπληρωμής των χρεών, στην επιλογή του σκληρού νομίσματος. Αυτοί που επιμένουν να βλέπουν την Ελλάδα ως χώρα που μπορεί να επιβιώσει στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον με τα ΕΣΠΑ, τις επιχορηγήσεις, τον τομέα των υπηρεσιών και τη διαφήμιση. Άντε και με λίγο μουζάκα το καλοκαιρί. Σακ βουαγιάζ.

Τον περασμένο Φεβρουάριο έγραφα πως δε μπορεί να επιβιώσει αυτή η χώρα όσο ένα λάπτοπ στοιχίζει λιγότερο από 20 κιλά λάδι και ένας φορτιστής όσο δύο κιλά τυρί και πως θα καταλήξουμε να ανταλλάσσουμε αυτοκίνητα με τρόφιμα. Ήμουν αισιόδοξος. Γιατί τώρα θα ανταλλάξουμε συνδέσεις ΔΕΗ με τρόφιμα. Έγραφα:

"Η προσφάτως ανακοινωθείσα ανεργία για το μήνα Νοέμβριο του 2010 έφτασε το 13.9% με την πραγματική ανεργία να έχει ξεπεράσει το 20%, εφόσον προσμετρώνται μόνο όσοι δηλώνουν άνεργοι στον ΟΑΕΔ. Με τον πληθωρισμό Ιανουαρίου στο 5.2%, η κατανάλωση παρουσιάζει μείωση 12.1%, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6.6%(!) το τρίτο τρίμηνο του 2010 ενώ σε ετήσια βάση αγγίζει το 4%. Ενώ το επιτόκιο 10ετούς ομολόγου έχει σκαρφαλώσει στο 11.58% και τα spreads στις 833 μονάδες. Όλα αυτά χωρίς να κλείσει χρόνος από την υπογραφή του μνημονίου. Μια προβολή των στοιχείων αυτών στην τριετία του μνημονίου πόσο μάλλον στην πιθανολογούμενη επιμήκυνσή του δεν μπορεί παρά να τρομάζει."

Δε θα μπω στον πειρασμό να γράψω το πού πήγαν αυτά τα νούμερα 7 μήνες μετά, όποιος θέλει μπορεί να τα βρει.

Και όμως. Ακόμα και σήμερα ακούμε από τους ίδιους ανθρώπους το ίδιο τροπάριο. Ακούμε δηλαδή πως αυτό που ζούμε είναι το καλό σενάριο. Ακόμα και τώρα ο Κωστίκας στοιχηματίζει πως ο ληστής θα το περάσει το χαντάκι. Επιστρατεύονται μια σειρά μύθων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα από τη μία και να δώσουν μια ψευδαίσθηση προοπτικής από την άλλη. Οι μύθοι όμως καταρρέουν ένας-ένας. "Θα εισπράξουμε χρήματα από τους οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου" έλεγαν. Απειλούσαν με δημοσίευση σχετικής λίστας. Η λίστα δημοσιεύτηκε και όλοι είδαμε ποιοι είναι αυτοί οι περιβόητοι οφειλέτες. Ο ΟΣΕ, η Πειραϊκή Πατραϊκή και άλλα τέτοια. Θα εισπράξετε τα @@ μου λοιπόν! Άλλος μύθος είναι η υποτιθέμενη ανάπτυξη που μπορεί να έρθει από προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ. Τα προγράμματα ΕΣΠΑ που έχουν εγκριθεί και πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα τί έχουν γίνει όμως? Έχουν γίνει εκτυπωτές, οθόνες και Microsoft Windows 7 για να ανανεωθούν οι εξοπλισμοί υπαλλήλων γραφείων που κάνουν forward όλη μέρα e-mail ο ένας στον άλλον και υπερτιμολογημένες γελοίες ιστοσελίδες που δεν τις διαβάζει κανείς. Καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει όταν κάποιος είναι υποχρεωμένος να παράγει προϊόντα με κόστος σε ευρώ τα οποία δε μπορεί να εξάγει λόγω σκληρού νομίσματος αλλά ούτε και να πουλήσει στην εσωτερική αγορά αφού κανείς δεν έχει χρήματα για να τα αγοράσει. Θα πάρει λοιπόν οθόνες, MS Office και θα υπερτιμολογήσει το www.monternaepipla-poudenagorazeikaneis.gr με σήμα το γιδοβοσκό μπας και από την υπερτιμολόγηση βγάλει τις έκτακτες εισφορές του Βενιζέλου.

Ο τρίτος μύθος που καταρρέει είναι αυτός που θέλει "να μη μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε γιατί δεν τους συμφέρει". Και ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν στη αφασία του Αυγούστου, οι ξένοι έχουν ξεφορτώσει τα τοξικά χαρτιά που πλέον τα πωλούν μεταξύ τους μόνο οι σορτάκηδες "επενδύοντας" έτσι τα χρήματα των πελατών τους, οι οποίοι τους έχουν πει το 10% του κεφαλαίου να το παίζουν τζόγο. Και μόνο οι έτεροι ιδεοληπτικοί Γάλλοι έχουν κρατήσει τα ομόλογά τους χρησιμοποιώντας τα ως μοχλό πίεσης για να μην αλλάξει το status quo της Ευρώπης και υποχωρήσουν κι άλλο έναντι των Γερμανών που έχουν ανοιχτεί προς Ανατολάς από την εποχή Σρέντερ ακόμα. Και που απ ότι φαίνεται θα το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό (οι Γάλλοι). Θα επιμείνω σε αυτό που έγραφα το Μάρτιο:

"...Κάτι μου λέει πως την τελική χρεωκοπία της χώρας, που θα γίνει με όρους σαν αυτούς που επιβάλλονται σε ηττημένους πολεμικής σύρραξης αντί να γίνει μονομερώς και στην ώρα της, θα την ακούσουμε από τα χείλη κάποιου παρουσιαστή ειδήσεων το όνομα του οποίου σήμερα θα μας ήταν άγνωστο. Σε κάποιο κανάλι που ίσως σήμερα δεν υπάρχει. Από κάποιο στούντιο εκτός Αθηνών. Και αν δεν υπάρχει και καλός διερμήνεας, ίσως να την ακούσουμε και στα Γερμανικά."

Πρόβα τζενεράλε η εσωτερική στάση πληρωμών που μας ετοιμάζουν για το δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Μια χαρά μέσα στο ευρώ θα είμαστε και θα το πάθουμε αυτό γιατί η επόμενη οικονομική υποχρέωσή μας προς εξωτερικούς δανειστές είναι το Μάρτιο. Και μέχρι το Μάρτιο....

"Δε γίνεται ο ιδιωτικός τομέας να πληρώνει μια ζωή το Δημόσιο σε αυτή τη χώρα". Ξέρετε. Μπάμπης Παπαδημητρίου και λοιποί φωστήρες που παρόλο που όσα λένε εδώ και ένα χρόνο έχουν αποδειχτεί μπαρούφες συνεχίζουν στο ίδιο ξερόλικο στυλ. Άλλος μύθος και αυτός, αφού στην πραγματικότητα το Δημόσιο είναι αυτό που ζει τον Ιδιωτικό Τομέα από την ΟΝΕ και μετά. Καλύτερη απόδειξη αυτού το άρθρο του Χρήστου Μέγα στη χθεσινή Ελευθεροτυπία. Ναι, το ΙΚΑ αντί να εισπράξει τις ληξιπρόθεσμες εισφορές δέχεται να πληρωθεί σε κωλόχαρτα - γιατί αυτό ακριβώς είναι. Ποιος ζει ποιον? Τον Απρίλιο έγραφα τί είναι κατά τη γνώμη μου προδοσία:

"Οι μόνοι που θα είναι σίγουρα χαμένοι, είναι όσοι κατέχουν τέτοια χαρτιά αγορασμένα πριν από χρόνια και δεν τα ξεφορτώνονται σήμερα έτσι ώστε να συγκρατήσουν κάποιες από τις απώλειές τους. Και δυστυχώς οι μεγαλύτεροι κάτοχοι αυτής της κατηγορίας είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Αν τελικά αποδειχτεί πως η αναδιάρθρωση έχει συμφωνηθεί και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατεύσει αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ έχει φροντίσει να καλυφθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες, θα μπορούμε να μιλάμε για μια ακόμα προδοσία."

Όχι μόνο δεν τα ξεφορτώνονται λοιπόν τα κωλόχαρτα που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά ουσιαστικά αγοράζουν και άλλα - σε διπλάσια τιμή! - από τους κλέφτες που δεν πληρώνουν το ΙΚΑ των εργαζομένων τους. Ξέρετε, από τον ιδιωτικό τομέα που και καλά τρέφει το Δημόσιο και θα σώσει αυτή τη χώρα όπως μας λέει η έκανα-μαλακία-που-έφυγα από τη ΝΔ, Ντόρα Μπακογιάννη με συνεχόμενα tweets της.

Ε όχι λοιπόν! Δεν μπορεί μέσω της προπαγάνδας να πειστούν οι πάντες πως η ιστορία της ανθρωπότητας άρχισε και θα τελειώσει μέσα σε μια ευρωζώνη. Πως πρέπει να φορολογηθούν οι εξαθλιωμένοι για να μην έχουμε πολλά μηδενικά στα χαρτονομίσματά μας. Πως πρέπει να έχουμε ως στόχο τον "ένα εργαζόμενο ανά οικογένεια" για να συνεχίζουμε να εισάγουμε ψάρια από τη Χιλή και να δουλεύουμε για πενταροδεκάρες σε αφεντικά που πουλάνε υπηρεσίες αναμεταξύ τους. Φυσικά και υπάρχουν και άλλες επιλογές. Όπως υπήρχαν πάντα επιλογές σε κάθε στάδιο της Ιστορίας, σε κάθε μέρος του κόσμου. Να διαγράψουμε το χρέος μας, να βγούμε από το ευρώ, να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής, να κρατικοποιήσουμε το τραπεζικό σύστημα για λόγους ομαλότητας και να αρχίσουμε να παράγουμε στο εσωτερικό. Να καταργήσουμε μονομερώς τη δανειακή σύμβαση του 2010 που μας απαγορεύει να προβούμε σε οποιαδήποτε μορφής διακρατική οικονομική συμφωνία. Θα είμαστε πιο φτωχοί από ό,τι πριν 10 χρόνια αλλά με προοπτική να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Και θα μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό το βόθρο που μας κυβερνά. Αλλιώς μας περιμένουν καταστάσεις μπροστά στις οποίες "τα ντοκιμαντέρ από χώρες της Λατινικής Αμερικής" θα είναι σαν τη Μαίρη Πόπινς.

Το Υπουργείο Οικονομικών προειδοποιεί:

Το παραπάνω ποστ μπορεί να βλάψει το εθνικό συμφέρον

ΥΕΑ: Υποψήφιοι Έφεδροι Άνεργοι - Διά DVDίου εκπαίδευση και άλλα ανέκδοτα

Φοβερό πράγμα ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φαίνεται τελικά να λειτουργεί ακόμα και στην περίπτωση που η κοινωνική ομάδα που πρέπει να απαξιωθεί είναι τόσο πολυπληθής όσο αυτή των υπαλλήλων τόσο του στενού όσο και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ακούγοντας και διαβάζοντας διάφορες χαιρεκακίες δεξιά και αριστερά δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι. Τί διάολο! Δεν έχετε όλοι εσείς κάποιον συγγενή ή φίλο δημόσιο υπάλληλο? Ή μήπως νομίζετε ότι ο σίγουρα κατά τη γνώμη σας αξιόλογος υπάλληλος που έχετε την τύχη να είναι φίλος ή συγγενής σας - κατά το "όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός από τη μάνα μας" - θα διασωθεί λόγο του φοβερού έργου που προσφέρει? Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για να δικαιολογήσουν την απάνθρωπη πρακτική της εργασιακής εφεδρείας ήταν - όπως πάντα - ο τρόπος λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Στον ιδιωτικό όμως τομέα - στον οποίον έχω "την τύχη" να εργάζομαι είναι κοινό μυστικό το ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πλεονάζον προσωπικό και ότι δύο τινά συμβαίνουν. Είτε η επιχείρηση διώχνει εργαζομένους και ταυτόχρονα σταματάει να επιτελεί συγκεκριμένες εργασίες - κλείνοντας τμήματα - είτε φορτώνει τη δουλειά στους εναπομείναντες δουλοπάροικους οι οποίοι κάνουν λιγότεροι πια τις ίδιες δουλειές - αλλά πολύ χειρότερα. Θα χαθεί λοιπόν "ποσότητα" και "ποιότητα" στο δημόσιο τομέα. Και όσοι σπεύσουν να ειρωνευτούν προφανώς δε χρειάστηκε να μετακινηθούν κάπου με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο χθες.

Το ότι κάποιες δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι - σε πρώτη φάση - θα μπουν σε εφεδρεία και αργότερα θα μείνουν άνεργοι θα έχει μόνον ένα αποτέλεσμα. Να μην ξοδεύουν τους μισθούς τους στην αγορά. Το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα που έχουν όλες οι επιλογές της κυβέρνησης το τελευταίο 18μηνο. Σε προηγούμενες αναρτήσεις συνήθιζα να παραθέτω τους δείκτες. Τους δείκτες που αυτοί που μας εξουσιάζουν θεωρούν ως ιερούς όλα αυτά τα χρόνια και που σε αυτούς στρεφόντουσαν όταν κάποια κομμάτια της κοινωνίας τους κατηγορούσαν για αναλγησία τα προηγούμενα χρόνια. Τους δείκτες που αυτοί χρησιμοποιούσαν ως "απόδειξη" των επιτυχιών τους. Τώρα όμως το ότι το 10ετές επιτόκιο - ο δείκτης που μας έβαλε ουσιαστικά στον "μονόδρομο" του μνημονίου - έχει φτάσει στο 20%, το 2ετές στο 57% και η ύφεση στο 7.3% τριμήνου δεν αποτελούν για κάποιο λόγο "απόδειξη αποτυχίας". Όχι, τώρα φταίνε οι κερδοσκόποι και οι συγκυρίες. Ενώ ας πούμε ο Γιάννος Παπαντωνίου ήταν μεγαλοφυΐα - δεν έφταιγαν οι συγκυρίες τότε.

Θυμόμαστε όλοι τότε που βγήκε το Debtocracy μια από τις τυπικές αντιδράσεις εναντίον της βασικής πολιτικής του πρότασης. Αν βγούμε από τη ζώνη του ευρώ μας λέγανε θα πάμε 50 χρόνια πίσω. Η τελευταία χρονιά που τα σχολεία άρχισαν χωρίς διαθέσιμα βιβλία για τους μαθητές τους ήταν το 1946- στην έξοδο από την Κατοχή. Από το σχολείο θυμάμαι ελάχιστα καλά πράγματα. Ίσως γιατί είχα την ελευθερία από τους γονείς μου να βγαίνω έξω και μέχρι αργά από πολύ μικρή ηλικία και έτσι είχα διαμορφώσει κοινωνικό περίγυρο και εκτός σχολείου σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Θυμάμαι το μπάσκετ, κάποιες πολύ διδακτικές καταλήψεις, κάποιες εκδρομές, ελάχιστους καλούς καθηγητές και κάποια βιβλία. Τη μετάφραση της Ιλιάδας των Καζαντζάκη-Κακριδή και μία της Οδύσσειας - ένα γαλάζιο βιβλίο, δε θυμάμαι τον μεταφραστή. Ένα βιβλίο Φυσικής πολύ καλό στο Λύκειο παρότι είχε γραφτεί το μακρινό 1948, τα φανταστικά βιβλία μαθηματικών της Α' Δέσμης - πριν έρθει η αθλιότητα Αρσένη και ρίξει το επίπεδο των διδασκόμενων Μαθηματικών. Θυμάμαι και μερικά άθλια. Μουσική Β'Γυμνασίου, κάτι μπλε βιβλία Χημείας στο Λύκειο - εντελώς άχρηστα. Όπως και να χει τα σχολικά βιβλία - ακόμα και για όσους τα κατέστρεφαν στο τέλος της χρονιάς - αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της σχολικής ζωής. Το να αντικαθίστανται από φωτοτυπίες - και να θυμάστε πως "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" - είναι τεράστια ξεφτίλα. Όσο για τα "εκπαιδευτικά DVD" προτείνω σε όσους από σας θεωρείτε εαυτόν λάτρη της γνώσης να κάνετε ένα πείραμα. Ρίξτε μια ματιά στα DVD σας. Τώρα ρίξτε μια ματιά στη βιβλιοθήκη σας.

Οι "Ρομπόπουλοι" - Μπατσόκ - Ο αντικρατισμός ως κοινωνικό αντανακλαστικό

"Η κυρία Ζούνη Πέμη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, σε επιστολή της προς το προεδρείο και ευρισκόμενη σε αποστολή της Βουλής στο εξωτερικό δηλώνει πως ψηφίζει Ναι σε Όλα"

Αρκετοί δήλωσαν "ευρισκόμενοι σε αποστολή της Βουλής στο εξωτερικό". Άλλοι πάλι ψήφιζαν Όχι επί της Αρχής και επί των άρθρων σύμφωνα με τον εισηγητή της ΝΔ, κάνοντας μια χαρακτηριστική χειρονομία στριφογυρίζοντας το δάχτυλο ενώ ταυτόχρονα σηκωνόντουσαν για να αποχωρήσουν προς το καφενείο της Βουλής. Από τις πιο χυδαίες εικόνες που θυμάμαι αυτή η χειρονομία. Άλλοι πάλι που μας το παίζανε επαναστάτες, ούτε ένα άρθρο δεν τόλμησαν να καταψηφίσουν. Αιώνιοι "Ρομπόπουλοι" τελικά. Β' Πειραιώς... Γιώργος Ανατολάκης.. Οχι σε όλα.. Παναγιώτης Λαφαζάνης.. Όχι σε όλα.. Είναι τραυματική εμπειρία η παρακολούθηση μιας ψηφοφορίας του Κοινοβουλίου από την τηλεόραση. Ειδικά όταν λίγα μέτρα μακριά διεξάγεται πόλεμος. Η αναντιστοιχία του μέσα με το έξω κατά το τριήμερο αυτό ήταν χαρακτηριστική. Καλώς ή κακώς το μέσα δεν έχει πολύ σημασία πια. Η μόνη σοβαρή εναλλακτική επιλογή - και η μόνη λύση κατά τη γνώμη μου - σιγά σιγά δεν θα είναι πλέον εφικτή. Δυστυχώς η δυνατότητα μιας "χρεοκοπίας" σε ανεκτές συνθήκες χάνεται. Μάλλον αυτή η φάση αποτελούσε την τελευταία ευκαιρία.

Τα βασικά πλεονεκτήματα ενός χρεοστασίου με ταυτόχρονη έξοδο από το Ευρώ και υιοθέτηση ενός υποτιμημένου εθνικού νομίσματος έχουν ως βασικές προϋποθέσεις τόσο τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος όσο και των βασικών υποδομών της χώρας. Με τις αποκρατικοποιήσεις Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ΔΕΗ και Ύδρευσης αλλά και με την από την πίσω πόρτα ύπουλη ιδιωτικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας που προωθείται μέσω μιας πιθανής συγχώνευσής της είτε με την Alpha Bank είτε με την Eurobank, είναι προφανές πως όταν πια θα κηρυχθεί η πτώχευση - μετά την έκτη, έβδομη ή νιοστή δόση κάποιου μνημονίου - η όποια κυβέρνηση δε θα έχει καμία δυνατότητα παρέμβασης στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας και ο ρόλος της θα είναι καθαρά διακοσμητικός. Από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και μετά και με το δεδομένο των νέων μέτρων που θα ολοκληρώσουν την καταστροφή το Σεπτέμβριο - όταν τα παπαγαλάκια θα λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα για την 6η δόση του δανείου - το τί γίνεται, τί συζητείται και τί ψηφίζεται εντός κοινοβουλίου θα έχει όλο και μικρότερη σημασία. Και αυτό πια ανεξαρτήτως κυβερνητικού σχήματος. Όπως άλλωστε φάνηκε και από τις πρακτικές της αστυνομίας, αυτό που έχει όλο και μεγαλύτερη σημασία πια, είναι αυτό που γίνεται έξω από τη Βουλή.

Και δεν εννοώ μόνο τα γεγονότα πέριξ της Πλατείας Συντάγματος. Τις τελευταίες μέρες άλλωστε δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο δεκάδες αποδεικτικά της εγκληματικής πρακτικής των μπάτσων που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νεκρούς. Η "μάχη" που θα δοθεί δε θα είναι συνδεδεμένη με κάποιο χώρο. Και η μάχη πρέπει να δοθεί. Όταν μέσα σε ελάχιστες μέρες ήδη άνοιξε η πόρτα για ντε φάκτο κατάργηση της δωρεάν παιδείας και της δωρεάν υγείας στη χώρα με την πρόταση νόμου της Διαμαντοπούλου και το σαμποτάζ που επιχειρεί ο Λοβέρδος εναντίον του ΕΣΥ, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί πως μέχρι το φθινόπωρο θα διαλυθούν τα πάντα. Και τότε ένα κομμάτι της κοινωνίας θα δείξει τα αντανακλαστικά του και θα πάρει ένα κομμάτι της ζωής στα χέρια του. Θα προσπαθήσει να αντικαταστήσει το κράτος όπου είναι εφικτό και να στήσει εναλλακτικές αυτοοργανωμένες δομές. Όχι από βίτσιο, όχι για ιδεολογικούς λόγους αλλά για λόγους επιβίωσης. Και όταν η εξουσία προσπαθήσει είτε να τις καταστείλει - π.χ. σε περιπτώσεις απαλλοτρίωσης ρεύματος και νερού - είτε να τις φορολογήσει - ανταλλακτικό εμπόριο στις γειτονιές - τότε θα δει τους "λειτουργούς" της να τρώνε σφαίρες από τα μπαλκόνια. Κλέβω την κατακλείδα ενός από τα πολλά καλά κείμενα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες.

Αν πάλι θελήσεις να μείνεις μακριά, έχε στο νου σου ότι στα ερείπια που θα μείνουν, τα όνειρά σου θα σέρνονται εκεί ορφανά, χωρίς εσένα να τα αναστήσεις. Και ,τώρα, μόνο σε μια ανάσταση μπορείς να ελπίζεις. Ίσως και μιαν ανάταση. Αλλά από παράταση δεν έχουμε πια. Ο χρόνος τελείωσε,το αντίστροφο μέτρημα ξεκινά.

Φόρα τη μάσκα σου…

Από τον φράχτη στον Μπένυ μέσα σε 72 ώρες

Το ομολογώ! - είμαι λίγο βιτσιόζος με αυτά τα σκηνικά. Έτσι το τελευταίο τριήμερο το παρακολούθησα εντατικά και μάλιστα επιστράτευσα και την τηλεόραση που είχε να ανοίξει από τον τελικό του Champions League. Η Τετάρτη ξημέρωσε με τον φράχτη στη Βουλή και το όλο πανηγύρι με τις λιμουζίνες που προσπαθούσαν να μεταφέρουν τους βουλευτές μέσα από τα μπλόκα των διαδηλωτών. Ακολούθησε το μεσημεριανό μπάχαλο και η αποτυχία της αστυνομίας να διαλύσει την υπόθεση "Σύνταγμα" παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της. Αποδείχθηκε αυτό που οι παλαιότεροι γνώριζαν από την αρχή: Το αν οι διαμαρτυρίες είναι ειρηνικές ή όχι δεν εξαρτάται από αυτούς που διαμαρτύρονται αλλά από τους μπάτσους. Ένα πρώτο μάθημα για όσους συμμετέχουν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε μαζικές διαδηλώσεις με αφορμή το κίνημα των "αγανακτισμένων". Από την άλλη οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ο κόσμος αυτός επέδειξε καλά αντανακλαστικά και συνεχίζει τις εκδηλώσεις του παρά τις αντιξοότητες. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί το ίδιο για τα αντανακλαστικά της άλλης πλευράς, τόσο αυτά των τηλεοπτικών καναλιών όσο και αυτά των κομματικών ηγεσιών.

Έγινε το αδιανόητο. Ο πρωθυπουργός της χώρας παραιτήθηκε τηλεφωνικά, προτείνοντας ταυτοχρόνως στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κυβέρνηση συνεργασίας. Και ήταν τέτοια η λαχτάρα στα τηλεοπτικά πάνελ, που παρουσιάστηκε σαν τελειωμένη υπόθεση. Ο Πρετεντέρης και ο Τσίμας είχαν να χαρούν τόσο από το Αγιαξ-Παναθηναϊκός 0-1 με γκολ του Βαζέχα. Η Τρέμη φαινόταν 10 χρόνια νεότερη χωρίς να έχει κάνει Μπότοξ. Σαν να βλέπω μπροστά μου τους διάφορους Μπόμπολες και Αλαφούζους να βάζουν από ένα Dimple στα γραφεία και τα σαλόνια τους. Γιατί είναι προφανές πως αυτό το σενάριο είναι ο διακαής τους πόθος. Το να ξεφύγουμε από όλο αυτό το κλίμα κοινωνικού αναβρασμού με αυτό τον τρόπο τους έκανε να αναφωνήσουν "Φθηνά τη γλιτώνουμε". Γιατί τόσο πριν όσο και μετά το ναυάγιο αυτής της συμφωνίας, όλο και πιο συχνά, σκέφτονται πως ίσως και να μην τη γλιτώσουν τόσο φθηνά. Όμως είχαν ξεχάσει τη βασιλομήτωρ Μαργαρίτα και τον Πρίγκηπα Νικόλαο. Και όσο αργούσε το διάγγελμα, όσο έφταναν στα iPhone τους διαρροές που φανέρωναν το τί πρόκειται να ακολουθήσει, τόσο χάλαγε η διάθεσή τους και βάρυνε το κλίμα. Η εικόνα δε του πάνελ του MEGA μετά από αυτό το συγκλονιστικό διάγγελμα του Global Thinker του 79ου, άξιζε όσο 1000 λέξεις - βουβός θρήνος! Ήταν μία από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές του τριήμερου υπερθεάματος. Και ασχέτως της φοβερής Πασοκικής ντρίμπλας που είδαμε τις δύο επόμενες μέρες, ο χειρισμός που έγινε μπορεί να στοιχίσει στον Παπανδρέου το πολιτικό του μέλλον.

Την επόμενη μέρα υποτίθεται πως θα γινόταν ο ανασχηματισμός. Το ΠΑΣΟΚ μας έχει συνηθίσει σε καθυστερήσεις - η περίφημη "ώρα ΠΑΣΟΚ" - αλλά αυτή τη φορά έφυγε μία ολόκληρη μέρα στη διάρκεια της οποίας όλα έδειχναν πως η κυβέρνηση θα πέσει και πως θα έχουμε εκλογές μέσα στον Ιούλιο. Παραιτήσεις βουλευτών, συλλογή υπογραφών για σύγκλιση Κοινοβουλευτικής Ομάδας και φήμες πως θα τεθεί θέμα ηγεσίας. Κανείς δεν αμφιβάλλει πως αν κάτι αντίστοιχο γινόταν σε κυβέρνηση ΝΔ, θα είχαν καταρρεύσει. Πιθανώς και σε οποιαδήποτε κυβέρνηση κράτους της Δυτικής Ευρώπης. Το ΠΑΣΟΚ είναι όμως ΠΑΣΟΚ. Και έτσι όλοι αυτοί που φώναζαν τις τελευταίες ημέρες, "οι 16", οι του "κλίματος τάδε" και του "κλίματος δείνα", μπροστά στην υπόσχεση ενός κομματικού ανασχηματισμού και προσκολλημένοι στην ιδέα της εξουσίας, ακόμα κι αν αυτή δεν τους δίνει τίποτα πέραν της θέσης του αιώνιου χειροκροτητή, έδωσαν τεχνητή αναπνοή σε αυτήν την κυβέρνηση. Κάποιοι βέβαια κατάφεραν να αναρριχηθούν και έσπευσαν ακόμα και να εξαφανίσουν επικριτικά κείμενα από τις ιστοσελίδες τους. Η στάση που κράτησε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ αποτελεί την καλύτερη ένδειξη για το τραγικό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Όσο για τον κωμικοτραγικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης ας επικεντρωθούμε στο ότι από σήμερα πραγματικός πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Πού να το φανταζόταν αυτό όταν το φθινόπωρο του 2007 "δήλωνε παρών" στο Ζάππειο! Ακούσαμε και τις προγραμματικές του δηλώσεις στο δελτίο του MEGA σε μορφή "συζήτησης" με αυτούς που θα τον βοηθήσουν στη διακυβέρνηση της χώρας - την Τρέμη, τον Τσίμα και τον Πρετεντέρη. Όποια και αν είναι η άποψη του καθενός για τους "αγανακτισμένους" στο Σύνταγμα, τυχόν ξεφούσκωμα των κινητοποιήσεών τους μετά τις τελευταίες εξελίξεις θα αποτελεί τεράστια ήττα - ευτυχώς φαίνεται πως αυτό δε θα συμβεί τόσο εύκολα. Θεωρώ πως οι όποιες υγιείς κοινωνικές δυνάμεις πρέπει μέσα στο επόμενο διάστημα να αρχίσουν μια διαδικασία αντικατάστασης του κράτους όπου αυτό αποσύρεται. Να λειτουργήσουν - με αυτοοργάνωση - τα σχολεία που κλείνει με τις συγχωνεύσεις το υπουργείο Παιδείας, να συνεχίσουν τα προγράμματα βοήθειας των ηλικιωμένων, να στηθεί ανταλλακτικό εμπόριο στις γειτονιές, να φύγει έτσι από την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα το χρέος και το έλλειμμα. Να ετοιμαστεί η κοινωνία για να πολεμήσει με τις δυνάμεις της στα δύσκολα χρόνια που ακολουθούν - άσχετα με το τί θα συμβεί στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ας αποδείξουμε πως είναι περιττοί! Να τους τελειώσουμε!

Το φαινόμενο Ερντογάν και η μεταμόρφωση της Τουρκίας

Ήταν Αύγουστος του 2000 όταν πρωτοεπισκέφθηκα την Τουρκία. Μια Τουρκία στα πρόθυρα της δαγκάνας του ΔΝΤ (καλή ώρα), λίγους μήνες πριν την έναρξη του μεγαλύτερου και διαρκέστερου αγώνα φυλακισμένων στον κόσμο - μια απεργία πείνας διαρκείας των πολιτικών κρατούμενων, μελών των Τουρκικών παράνομων επαναστατικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, που διήρκεσε χρόνια ενάντια στα κελιά απομόνωσης, ενάντια στα λευκά κελιά. Μια χώρα στρατιωτικοποιημένη, με καραούλια σε κάθε γωνία. Με μια οικονομία τόσο ασταθή που καθημερινά με τον κλείσιμο των μαγαζιών, ουρές ανθρώπων περίμεναν σε κάποιο από τα δεκάδες ανταλλακτήρια για να μετατρέψουν τις εισπράξεις της ημέρας σε δολάρια. Η κυβέρνηση Ετζεβίτ έπνεε τα λοίσθια, ενώ οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης δεν είχαν καμία επαφή με την Τουρκική κοινωνία. Γιατί το πολιτικό σύστημα του "βαθέως κράτους" της Τουρκίας που κυριαρχούσε από τη δολοφονία του Μεντερές to 1961 μέχρι και εκείνη την εποχή ήταν ήδη στον αναπνευστήρα για χρόνια. Για να επιβιώνει δε δίσταζε να χρησιμοποιεί τη δικαιοσύνη βγάζοντας παράνομα όλα τα λεγόμενα "φιλοϊσλαμιστικά" κόμματα - με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτό του Ερμπακάν που φυλακίστηκε - ενώ στα δύσκολα καθάριζε ο στρατός. Επίσης, διατηρώντας το όριο του 10% για την είσοδο στη Βουλή, δεν επέτρεπε την εμφάνιση κάποιου Κουρδικού κόμματος - όπως και το ελληνικό 3% δεν επιτρέπει την εμφάνιση Τουρκικού κόμματος στη Θράκη - αλλά ακόμα και την εμφάνιση κάποιας δύναμης με τοπικές αναφορές στις στερημένες Ανατολικές περιοχές της χώρας που ζούσαν σε συνθήκες μεσαίωνα.

Πώς όμως μια φανερή κοινωνική πλειοψηφία δεχόταν να μένει χωρίς πολιτική εκπροσώπηση για τόσα χρόνια? Η καταστολή δεν αρκεί να το επιτύχει αυτό, χρειάζονται κάποια ιδεολογήματα, κάποια "εθνικά σύμβολα" και κάποια φόβητρα. Το μεγαλύτερο σύμβολο, ο εθνάρχης των Τούρκων, ο άνθρωπος που κατάφερε να μαζέψει τα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να τη σώσει από τον αφανισμό στα πεδία των μαχών του Α Παγκοσμίου Πολέμου - κυρίως στις μάχες της Καλλίπολης και δευτερευόντως στον Καυκασο - να αποκρούσει τις επιθέσεις του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού, ο Κεμάλ Ατατούρκ λατρευόταν - και εν πολλοίς λατρεύεται και σήμερα - σαν θεός στην Τουρκία. Και αυτός ήταν που έστρεψε τη χώρα προς τη Δύση και την κοσμικότητα στέλνοντας τη θρησκεία στο περιθώριο. Μια απλή αναφορά στο πρόσωπό του αρκούσε να δικαιολογήσει οποιαδήποτε κατασταλτική κίνηση εναντίον των πολιτικών δυνάμεων του Ισλάμ - μετριοπαθών ή μη. Και το φόβητρο του PKK αρκούσε για να δικαιολογήσει τη διαστροφή του εκλογικού συστήματος. Γιατί λοιπόν αυτό το φαινομενικά ανίκητο σύστημα κατέρρευσε εν μία νυκτί στις βουλευτικές εκλογές του 2002? Η απάντηση - και σε αυτήν την περίπτωση - πρέπει να αναζητηθεί στον τομέα της οικονομίας. Η παρουσία και η δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου άλλαξε τους πολιτικούς συσχετισμούς της Τουρκίας μετά από δεκαετίες κυριαρχίας των σκληρών κεμαλιστών.

Για να καταλάβει κάποιος το πόσο απότομη ήταν αυτή η αλλαγή, αρκεί να ρίξει μια ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών του 2002 σε σχέση με τη σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης που τις προκήρυξαν. Το κόμμα του πρωθυπουργού Ετζεβίτ από σχεδόν 7 εκατομμύρια ψήφων που έλαβε το 1999, έπεσε στις 380 χιλιάδες ψήφους(!). Η διάσπασή του υπό τον Ισμαήλ Τζεμ πάτωσε επίσης. Γιλμάζ και Τσιλέρ εξαφανίστηκαν από το πολιτικό στερέωμα. Το όπλο του 10% γύρισε μπούμερανγκ και η νέα βουλή που προέκυψε είχε μόνο 2 κόμματα, το κλασσικό Κεμαλικό CHP υπό την ηγεσία ενός δεινόσαυρου της πολιτικής ζωής της Τουρκίας, του Ντενίζ Μπαϋκάλ και το νεοσύστατο Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης, πολιτικό κληρονόμο του Ερμπακάν και εκφραστή της σιωπηλής Τουρκίας υπό τον πρώην δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μέσα σε λίγους μήνες, το πολιτικό προσωπικό της χώρας άλλαξε κατά συντριπτικά ποσοστά. Ήταν η εποχή που πολλοί - μεταξύ τους και εγώ - περιμένανε ένα νέο στρατιωτικό πραξικόπημα που θα επαναφέρει "την τάξη".

Το πραξικόπημα όμως δεν ήρθε. Και ο Ερντογάν κατάφερε με μαεστρικό τρόπο να κρατήσει τις ισορροπίες για όσο καιρό χρειαζόταν μέχρι να δυναμώσει τόσο πολύ πολιτικά στο εσωτερικό της χώρας ώστε πλέον να νοιώσει αρκετά ασφαλής και να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τον στρατό. Αφού απέφυγε την ποινικοποίηση του ίδιου του κόμματος του που επιχειρήθηκε από το στρατιωτικό κατεστημένο και απορρίφθηκε για μία μόλις ψήφο στο ανώτατο συνταγματικό δικαστήριο, προχώρησε σε αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες σε δημοτικές και εθνικές εκλογές, εξέλεξε τον Γκιουλ - εσωκομματικό του αντίπαλο - πρόεδρο της Δημοκρατίας και κυνήγησε ποινικά τους υποψήφιους στασιαστές από τις τάξεις του στρατού. Και τις τελευταίες βδομάδες τζόγαρε για να πετύχει το μεγάλο κόλπο. Να εκλέξει 330 βουλευτές που θα του έδιναν τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μονομερή αναθεώρηση του Συντάγματος προς τα Γαλλικά πρότυπα και ουσιαστικά τη μετατροπή του πολιτεύματος της Τουρκίας σε Προεδρική Δημοκρατία. Ζυγίζοντας τις ρητορείες του ανάμεσα σε εθνικιστικά συνθήματα - που σκοπό είχαν να ροκανίσουν την εκλογική επιρροή του ΜΗΡ, δηλαδή της πολιτικής εκπροσώπησης των Γκρίζων Λύκων, στοχεύοντας στο να το ρίξουν κάτω από το 10% - και σε κινήσεις ανεκτικότητας απέναντι στους Κούρδους - των οποίων οι ανεξάρτητοι βουλευτές θα του χρησιμεύσουν ως σύμμαχοι στο μετεκλογικό τοπίο. H ρουλέτα σταμάτησε στο 326-327 με το ΜΗΡ εντός βουλής και τους ανεξάρτητους της Νοτιοανατολικής Τουρκίας να αριθμούν τους 36. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν το αν θα καταφέρει να ολοκληρώσει μία από τις πιο ταχείες μεταμορφώσεις χώρας στην ιστορία.

"Πάνω Σύνταγμα", "Κάτω Σύνταγμα" και πλαγίως του Συντάγματος

"Ζούμε πρωτόγνωρα γεγονότα". Σε αυτήν την πρόταση συμπυκνώνεται η κοινή συνισταμένη όλων των αναλύσεων από όλες τις πλευρές. Και σε αυτήν την πρόταση τερματίζει οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής συμφωνίας πάνω στα τεκταινόμενα. Η "κοινή γνώμη", αυτό το μέχρι προ λίγων χρόνων πλειοψηφικό μπλοκ που ζούσε με πάνω κάτω συγκεκριμένο τρόπο και πίστευε πάνω κάτω συγκεκριμένα πράγματα δεν υπάρχει πια. Αυτό το καταπιεστικό - για όσους από μας δεν ανήκαμε σε αυτό - 90% που ένοιωθε περήφανο το 2004, που ήθελε να σπουδάσει τα παιδιά του, που έλεγε τους Αμερικάνους φονιάδες των λαών και συμπαθούσε τον Μιλόσεβιτς, που είχε έφεση και ανοχή στην παραβατικότητα, που αποτελούνταν από καλοφαγάδες που ακούν Νταλάρα και Πυξ Λαξ, που διάβαζε Θέμελη και Κούντερα - όταν διάβαζε κάτι - έχει εξαφανιστεί. Η συνοχή του δεν υπονομεύτηκε από τα πολιτικά άκρα - όπως αυτά ήλπιζαν - ούτε από την υπόσχεση του άνετου καταναλωτικού βίου - όπως ίσως ήλπιζαν οι διαφημιστές του συστήματος. Αυτό που το κλόνισε τελικά ήταν το τέλος της πίστης στην "εύρυθμη λειτουργία των πραγμάτων". Ξαφνικά ο αυτόματος πιλότος εκπαιδευτικά εφόδια-εργασία-οικογένεια μπορεί κάλλιστα να ρίξει τη βάρκα πάνω στα βράχια. Και αυτό ισχύει για όλους, ακόμα και γι αυτούς που λόγω μιας ιδιάζουσας συναισθηματικής αναπηρίας παρέμεναν προσκολλημένοι στο "κύριο ρεύμα" ό,τι και να συνέβαινε. Το συστημικό 90% μας έχει αποχαιρετίσει.

Όλοι όμως όσοι επιζητούσαμε αυτήν την κατάρρευση, είμαστε μουδιασμένοι. Η κομμουνιστογενής αριστερά βρίσκεται σε θέση απόλυτης αμηχανίας, καθώς παρά τις προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια, θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Η πάγια θέση της για πολιτική δράση στους χώρους εργασίας και η κοντόφθαλμη ανάλυσή της περί επαναστατικού υποκειμένου έχει γυρίσει μπούμερανγκ. Ίσως ένα από τα λίγα κοινά όσων έχουν βγει στο δρόμο την τελευταία βδομάδα είναι η απέχθεια προς τον θεσμοθετημένο συνδικαλισμό. Ο πολιτικός χώρος από τον οποίο προέρχομαι - αυτό που τα ΜΜΕ ονομάζουν αντιεξουσιαστικό - στις συχνές ονειρώξεις του ήθελε τον κόσμο σχεδόν να παίρνει τα όπλα και να ανατρέπει τους "τυράννους". Άλλα πιο "εναλλακτικά" κομμάτια πίστευαν πως θα έβρισκαν στο δρόμο, όταν θα ερχόταν η στιγμή, μια - ας την ονομάσουμε - "λεγεώνα των καλλιεργημένων" που θα προτάσσει την αλληλεγγύη, ενώ ο "χειρότερος" θα παίζει τον Καστοριάδη στα δάχτυλα και στα πάρτυ γενεθλίων θα βλέπουμε όλοι Φασμπίντερ. Η ακροδεξιά πάλι - το αντισυστημικό κομμάτι της άλλης πλευράς - πίστεψε με αρκετές δόσεις οπορτουνισμού πως θα καταφέρει να εισχωρήσει και να προωθήσει την ατζέντα της μέσα στη γενικότερη αναστάτωση. Δυστυχώς έχει καταφέρει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις της σκορπώντας τον τρόμο στις γειτονιές του κέντρου, όμως σταδιακά από τις μαζικές συγκεντρώσεις έχει αρχίζει να εξοστρακίζεται. Λόγω ρευστότητας είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ, δε νομίζω όμως πως θα έχει λόγο σε μια ενδεχόμενη νέα πολιτική κατάσταση. Κυρίως διότι η κοινοβουλευτική εκδοχή της τζόγαρε κοντόφθαλμα στο θέμα του μνημονίου και τα ζάρια ήρθαν ανάποδα.

"Όλα είναι φλου" λοιπόν. Καλώς ή κακώς. Μεγαλύτερη απόδειξη αυτού δεν είναι άλλη από τη σύνθεση των ομάδων που έχουν καταλάβει το Σύνταγμα. Την ίδια στιγμή που στο πάνω μέρος της πλατείας διάφοροι περίεργοι ξεκαβλώνουν με εφόδια ελληνικές σημαίες, μούντζες και γηπεδικά συνθήματα, λίγα μέτρα πιο κάτω κάποιοι ανακαλύπτουν τη γενική συνέλευση. Ας προβληματιστούμε όσοι από μας έχουμε συμμετάσχει σε αναρίθμητες αμεσοδημοκρατικές γενικές συνελεύσεις όλα αυτά τα χρόνια αδυνατώντας να πείσουμε τον οποιονδήποτε έξω από το κοπάδι μας για τη λειτουργικότητα και το ενδιαφέρον τους. Όλοι αυτοί που ψιθυρίζαμε "τώρα θα μιλήσει ο τέτοιος" στις συνελεύσεις μας, τώρα δε γνωρίζουμε κανέναν από αυτούς που συμμετέχουν στη συνέλευση του "Κάτω Συντάγματος". Ας προβληματιστούν αντιστοίχως και όλοι αυτοί που τόσα χρόνια έθεταν τον πλήρη έλεγχο ως προϋπόθεση συμμετοχής σε οτιδήποτε συνέβαινε. Αυτοί που προτιμούσαν κάτι να πεθάνει από το να διαφοροποιηθεί έστω και λίγο από τη ντετερμινιστική και απαρχαιωμένη πολιτική τους ανάλυση. Αυτοί που μπορούσαν να σου απαριθμήσουν τα μπλοκ μιας διαδήλωσης στη σωστή τους σειρά και τους γενικούς γραμματείς του ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης απ έξω και ανακατωτά.

Σήμερα αγόρασα εφημερίδα μετά από πολύ καιρό. Όχι για να ενημερωθώ για κάτι φυσικά. Ήθελα να "θρηνήσω" λίγο μέσα στο μετρό την ήττα της Manchester United (ο καθένας τον πόνο του) και να δω τί έκταση καταλαμβάνουν τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Δεν μπορώ να πω πως δεν το περίμενα παρόλα αυτά παραμένει τραγικό. Η ¨εκλογή" της Ντόρας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Δημοκρατικής Αφασίας - συγγνώμη Συμμαχίας - θεωρείται σημαντικότερη από τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος. Επίσης διάβασα για τις τιμές των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, την υποτιθέμενη συζήτηση κάτω από το τραπέζι που διεξάγεται μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά και διάφορες γενικότητες για την Τρόικα και την 5η δόση του δανείου. Για το Σύνταγμα ελάχιστα πράγματα και για τα πογκρόμ των φασιστών τίποτα. Εικόνα από την τηλεόραση δεν έχω, μετά την κηδεία του Σαββάτου στην μπάλα την ξανάβγαλα από την πρίζα, αλλά από τα όσα διαβάζω στα ιστολόγια, πρέπει να είναι μηδαμινή η κάλυψη σε σχέση με τη σημαντικότητα των γεγονότων.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι απευθείας - και όχι μέσω των χειραγωγημένων ΜΜΕ - αντιδράσεις του καθεστώτος. Ο Πάγκαλος μοιάζει να έχει βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό του και νομίζω πως η περίπτωση του πια χρήζει ψυχιατρικής διερεύνησης. Ίσως ο χαρακτήρας του να μην του επιτρέπει να αλλάξει ρότα και προβλέπω πως δε θα το κάνει ακόμα και μπροστά σε μια ακραία κατάσταση, ακόμα κι αν κινδυνεύσει σε κάποια φάση η σωματική του ακεραιότητα ή η ασφαλής παραμονή του στη χώρα. Διάφοροι κύριοι και κυρίες "Τίποτα", χειροκροτητές και ψηφίσαντες του μνημονίου - π.χ. η Πέμη Ζούνη - έχουν επιλέξει το "αν δεν ήμουν βουλευτής θα ήμουν μαζί τους". Αναρωτιέμαι για το αν πιστεύουν πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι πως θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό ή απλώς "κολλάνε" ένσημα περιμένοντας το τέλος και την επιστροφή στην οποία κοινωνική τους δραστηριότητα έχουν βάλει στη ναφθαλίνη για να γίνουν βουλευτές. Η απόγνωση όμως των υπερασπιστών του μνημονιακού μονόδρομου που θέλει πάση θυσία την παραμονή της χώρας στο Ευρώ φαίνεται πολύ καθαρά στο "φρέσκο" επιχείρημα τους, αυτό που μας λέει δηλαδή πως τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα μας γυρνούσε 50 χρόνια πίσω. Εντάξει είναι κατανοητό πως όλα τα επιχειρήματα που έχουν βάση την οικονομική επιστήμη έχουν καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος, θα περίμενε όμως κανείς κάτι πιο έξυπνο από αυτό. Γιατί όταν έχεις απέναντί σου παιδιά 25 και 30 χρονών, παιδιά που δεν έχουν καμία προοπτική οικονομικής ανεξαρτησίας μέσα από την εργασία, παιδιά που έχουν δει όμως τους γονείς τους - που ήταν στην ίδια ηλικία με αυτά 50 χρόνια πριν - να έχουν χτίσει σπίτια και να έχουν γίνει υπέρβαροι από το φαΐ· όταν "απειλείς" λοιπόν αυτά τα παιδιά με αυτό το υποτιθέμενο "πισωγύρισμα" - που φυσικά δεν είναι αλήθεια ούτως ή άλλως - δεν μπορεί να περιμένεις το επιχείρημά σου να έχει αποτελέσματα. Μας είπαν πως η αποχώρηση από το ευρώ θα μειώσει τα εισοδήματα - μειώνονται και τώρα και μάλιστα δραματικά! - πως θα έρθει στάση εμπορίου - θα έρθει και τώρα! - πως θα μείνει η Ελλάδα εκτός αγορών για πολλά χρόνια - θα γίνει ούτως ή άλλως! - πως θα ακριβύνουν τα πάντα - θα ακριβύνουν και τώρα!. Όλα αυτά δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός πως οι βασικές συνέπειες μιας διαγραφής χρέους και εξόδου από το Ευρώ θα είναι δύο: θα χάσουν λεφτά οι τραπεζίτες και η Ελλάδα δε θα χρωστάει 350 δις. Και τα υπόλοιπα παλεύονται. Σε λίγο το μόνο επιχείρημα που θα τους μείνει είναι πως δε θα μας ψηφίζουν οι ξένοι στην Eurovision και δε θα έχει κοινοτικούς παίκτες ο Παναθηναϊκός.

Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

"Εδώ είναι Ελλάδα ρε!". Αυτό φωνάζουν οι "εκπρόσωποι του ελληνικού πολιτισμού" στην πολυπολιτισμική γειτονιά μου λίγο πριν αφήσουν το εκάστοτε θύμα τους μετανάστη να ξεφύγει, αφού του ρίξουν μερικές και του κλέψουν λεφτά και κινητό. Γιατί βλέπετε έχουν θεωρήσει την όλη φάση ευκαιρία να βγάλουν και "μεροκάματο" εις βάρος ανθρώπων που καθαρίζουν τα σπίτια μας, κρατάνε τα μωρά μας και μας φέρνουν φαγητό στο σπίτι. Στις ελάχιστες περιπτώσεις δε που συναντούν αντίσταση από τα θύματά τους, έρχεται η αστυνομία και τους ξελασπώνει αφού τις υπόλοιπες φορές απλώς χαριεντίζεται μαζί τους. Διανύουμε την τρίτη εβδομάδα πια και οι δρόμοι τριγύρω έχουν νεκρώσει, τα μαγαζιά Ελλήνων και μεταναστών κλείνουν από νωρίς και έτσι τα supermarket της περιοχής δεν έχουν πια ανταγωνισμό από τα πάμφθηνα ψιλικατζίδικα των μεταναστών. Αυτοί που ισχυρίζονται εισαγόμενη εγκληματικότητα λόγω μετανάστευσης εγκληματούν εις βάρος απλών περαστικών. Αυτοί που κατηγορούν αυτούς που διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας για το ότι υποτίθεται πλήττουν τα μαγαζιά των μικροεπιχειρηματιών αφαιρούν από τα μικρά μαγαζιά της περιοχής ένα συγκριτικό τους πλεονέκτημα, το ότι δηλαδή μένουν ανοικτά ως αργά.

Εδώ είναι Ελλάδα ρε. Ανακοινώθηκαν τις προηγούμενες μέρες και τα "νέα μέτρα". Θα ήταν ανάξια σχολιασμού αν περιοριζόντουσαν στις γνωστές πια περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και σε αυξήσεις φόρων. Είναι ανέκδοτο πια να θεωρεί κάποιος ότι η αύξηση του ΦΠΑ και η αφαίμαξη όποιου ρευστού έχει μείνει να κυκλοφορεί στην πιάτσα μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Έτσι όπως πάμε η μείωση του ελλείμματος σε απόλυτο αριθμό δε θα αρκεί για να το μειώσει ποσοστιαία αφού ταυτοχρόνως το ΑΕΠ θα μειώνεται περισσότερο. Αυτή η φουρνιά μέτρων όμως περιείχε για πρώτη φορά και πιο συγκεκριμένα πράγματα πάνω στο περιβόητο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων (ο ευφημισμός που χρησιμοποιείται για τις ιδιωτικοποιήσεις τώρα τελευταία) που υποτίθεται θα φέρει 50 δις ευρώ (που δε θα φέρει!) τα οποία οι ατσίδες σκέφτονται να τα πετάξουν στη μαύρη τρύπα της αποπληρωμής του χρέους. Δεν είμαι από αυτούς που είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων από θέση αρχής, κάθε άλλο μάλιστα. Θεωρώ ότι με δεδομένο τον καπιταλισμό και το πολιτικό σύστημα του σήμερα, το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να ελέγχει μονοπωλιακά κομμάτια της αγοράς, ενώ είμαι και φανατικά υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όμως οι ιδιωτικοποιήσεις - και δη σε είδη πρώτης ανάγκης όπως το νερό - έχουν νόημα σε περιόδους αυξημένης ζήτησης, όπου ο ανταγωνισμός θα ρίξει τις τιμές. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα μόνο τραγικές συνέπειες θα έχουν. Για παράδειγμα, ο άγραφος κανόνας που θέλει την ΕΥΔΑΠ να μην κόβει το νερό παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όσους λογαριασμούς απλήρωτους κι αν αφήσει κανείς, είναι σωτήριος. Τί θέλουμε δηλαδή! Να έρθει ο αγοραστής της ΕΥΔΑΠ και να κόβει το νερό σε σχολεία, παιδικούς σταθμούς και στα σπίτια των φτωχότερων? Για να βγάλουμε πενταροδεκάρες που θα τις ρίξουμε στην αποπληρωμή ενός δημόσιου χρέους που δε θα έρθει σε λογικά πλαίσια όχι με 50 αλλά ούτε με 150 δις? Τί νόημα έχει να πουληθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για τα 300 ψωροεκατομμύρια που πιάνει σήμερα? Για να βγουν 50 δις χρειάζονται 170 Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια! Και γιατί κανείς δεν υπενθυμίζει το γεγονός πως το ίδιο αυτό Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Παπανδρέου τοποθετήθηκε σε CDS ποντάροντας στην αύξηση των spreads βάζοντας συνολικά 950 εκατομμύρια Ευρώ, τρεις φορές και πλέον δηλαδή τη σημερινή του αξία, κερδοσκοπώντας εις βάρος της χώρας, την ώρα που ο υπουργός Οικονομικών μας έλεγε πως ξένοι κερδοσκόποι χτυπούν την Ελλάδα? Και μάλιστα με τεράστια ποσοστά τοποθετήσεων σε σχέση με την παγκόσμια αγορά των CDS όπως ήταν διαμορφωμένη τους τελευταίους μήνες του 2009. Πρόεδρος του τότε ήταν ο Άγγελος Φιλιππίδης, ξέρετε αυτός που έμπαινε στο γήπεδο και έδερνε διαιτητές. Γιατί εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Ένας νέος παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις των ημερών είναι το κίνημα των λεγόμενων "αγανακτισμένων" - ατυχέστατος όρος που παραπέμπει αλλού - που διανύει την 2η ημέρα του σήμερα και που σε γενικές γραμμές είναι ελπιδοφόρο. Δεν είναι άλλωστε εποχές για ελιτισμούς και οτιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία προς την καταστροφή είναι καλοδεχούμενο. Καλό θα ήταν να μπουν στην άκρη οι επιμέρους διαφωνίες και να κατέβει πολιτικοποιημένος κόσμος για να συνδιαμορφώσει και να σπρώξει τα πράγματα προς ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Η αντίδραση των κυβερνώντων θα φανεί αύριο με τη συνάντηση των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενώ τα σώματα ασφαλείας της χώρας δείχνουν να βρίσκονται σε μια ανησυχητική επιφυλακή. Ίδωμεν!

ΥΓ: Όσο γραφόταν το παραπάνω κείμενο, οι "υπερασπιστές του νόμου και της τάξης" ξυλοκόπησαν μια ανυπεράσπιστη γυναίκα. Ένας από αυτούς τη χτυπούσε ενώ την είχε ακινητοποιήσει στο οδόστρωμα με το βάρος του σώματός του. Οι ΔΙΑΣ τριάντα μέτρα πιο κάτω, περίμεναν να απομακρυνθούν οι δράστες πριν πλησιάσουν στη γυναίκα. Εδώ είναι Ελλάδα ρε!

Μαύρη εβδομάδα - Η κοινωνία της βίας - Εμείς του '60 τα απολιθώματα

"Το τέλος της μεταπολίτευσης". Χρόνια τώρα αυτή η χιλιοειπωμένη φράση, που ανάλογα με αυτόν που την λέει και αυτόν που την ακούει σημαίνει διαφορετικά πράγματα, μέρος του "δημόσιου" - δηλαδή τηλεοπτικού - λόγου. Και σήμερα που γίνεται πράξη, δεν την ψελλίζει κανείς. Διότι τελικά, το τέλος της μεταπολίτευσης δεν είναι η πτώση του δικομματισμού, ούτε η παρακμή και ουσιαστική διάλυση των συνδικαλιστικών σωματείων. Ούτε η αποδυνάμωση των κομματικών νεολαιών και των φοιτητικών παρατάξεων. Ούτε καν η οικονομική αφαίμαξη της λεγόμενης μεσαίας τάξης, έστω και στην ιδιόρρυθμη ελληνική εκδοχή της. Το τέλος της μεταπολίτευσης σηματοδοτεί η συντριπτική νίκη της δεξιάς ιδεολογίας στη χώρα. Γιατί η μεταπολίτευση δεν ήταν τίποτα άλλο από την "εκδίκηση" των ηττημένων του εμφυλίου, οι οποίοι βλέποντας τη χούντα να καταρρέει και με όπλο τη διαχείριση του κράτους και των ταμείων του, κυριάρχησαν ιδεολογικά για περίπου 30 χρόνια επί των αντιπάλων τους. Τα σημάδια, κακά τα ψέμματα, υπήρχαν εδώ και χρόνια. Το να ακούγεται η λέξη συμμοριτοπόλεμος μέσα στο κοινοβούλιο θα φάνταζε απίθανο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90 - κι όμως ο Άδωνις Γεωργιάδης το είπε από το βήμα και δεν γράφηκε ούτε στις εφημερίδες. Οι ιδιωτικοποιήσεις που επί Μητσοτάκη ήταν αιτία κοινωνικού πολέμου, εδώ και καιρό - μετά από δεκαετίες απαξίωσης κάθε τι κρατικού - αποτελούν εργαλείο συναίνεσης μεταξύ των πολιτικά κυρίαρχων δυνάμεων και ταυτόχρονα κοινωνικό αίτημα των πολλών. Η αστυνομία και κάθε λογής ένστολοι, που αποτελούσαν για χρόνια αποδέκτες χλεύης και κοινωνικής περιφρόνησης, είναι πλέον περιζήτητοι στις γειτονιές από τρομαγμένους -και για χρόνια εκπαιδευμένους στον τρόμο από τα ΜΜΕ - πολίτες που έχοντας απολέσει κάθε κοινωνική σχέση μεταξύ τους, νοιώθουν ανασφαλείς, μέσα σε ένα χάος από ασύνδετες κοινωνικές μονάδες. Μια αστυνομία που εκτός των άλλων λόγω της διόγκωσής της προσφέρει εργασία - και εξουσία - στο πιο καθυστερημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας - τώρα πια, που τελειώνει και το παραμύθι με τους μπάρμπες που σε έβαζαν στο δημόσιο.

Οι μεταβολές αυτές ήταν αργές και έτσι όχι πολύ επώδυνες. Συνηθίσαμε τη δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ, την δημιουργία ακροδεξιού πολιτικού φορέα με δυνατότητες παρέμβασης - ΛΑΟΣ - τις όλο και πιο ανερμάτιστες θέσεις και των δύο εκδοχών της κοινοβουλευτικής αριστεράς - την Κανέλλη και την ορθοδοξία της και τους οπορτουνιστές ανανεωτικούς που αδημονούσαν να συγκυβερνήσουν πριν ξαναπέσουν σε έναν περίεργο ευρω-σταλινισμό. Ο χρόνος είναι καλός γιατρός. Η οικονομική κρίση όμως και η χρεωκοπία της χώρας έχουν φέρει μια επιτάχυνση που δεν μπορεί να χωνέψει κανείς εύκολα. Ξαφνικά όλες οι σταθερές, όλες οι προβλέψεις, έχουν πάει περίπατο. Γιατί ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πως θα ζούσαμε να δούμε οργανωμένα πογκρόμ εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας υπό της προστασία της αστυνομίας και υπό την αποδοχή της κοινωνίας? Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει πως οι άνθρωποι αυτοί θα φοβόντουσαν να βγουν από τα σπίτια τους, αυτοί που ζωντάνεψαν τις πλατείες της πόλης, αυτοί που χλεύαζαν έτσι την ιδιώτευσή μας. Στους δρόμους του κέντρου τις νύχτες ακούγονται εκκλήσεις για βοήθεια και ποδοβολητά, γυναίκες με μαντίλες μαζεύουν κλωτσιές από κοριτσάκια 20 χρονών που φωνάζουν "να πας στην πατρίδα σου", όλα τα μαγαζιά των μεταναστών κλείνουν και οι δρόμοι νεκρώνουν. Κι από αυτό το βούρκο δε θα βγούμε εύκολα. Γιατί η μόνη απάντηση σε αυτό το φαινόμενο που φαίνεται εφικτή είναι η βία. Με την κοινωνία σιωπηλά να επικροτεί και το κράτος να μη θέλει ή να μη μπορεί - σηκώνει συζήτηση το τί από τα δύο - το βάρος της αντίστασης στους ρατσιστές πέφτει σε δύο κοινωνικά σύνολα που μόνο βίαια μπορούν να απαντήσουν. Στους ίδιους τους μετανάστες και στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο που για μια ακόμη φορά είναι ο μόνος πολιτικός χώρος που φαίνεται να είναι διαθέσιμος να πολεμήσει. Βίαια όμως. Η μόνη κοινωνική διαδικασία που φαίνεται να λειτουργεί είναι η βία και η κοινωνία της βίας είναι εδώ. Τα καλάσνικοφ στην Κόρινθο μεταξύ οπαδών, οι 100 τραυματίες της τελευταίας απεργίας - θύματα της πιο άγριας καταστολής που έχουμε δει σε μαζική διαδήλωση, το χτύπημα στο Α.Τ. Εξαρχείων με τις τραγικές του συνέπειες, τα μαχαιρώματα στο Γουδί, η συμπλοκή στην Πεύκη, ληστείες ακραίας σκληρότητας. Οι δράστες Έλληνες και ξένοι. Τα θύματα Έλληνες και ξένοι. Και κατά διαβολική σύμπτωση, το διεθνές ρεπορτάζ που κυριάρχησε αυτές τις μέρες της βίας στη χώρα, αφορούσε ένα βιασμό.

Η προστασία της αστυνομίας.

Οι δύο φωτογραφίες απέχουν λίγα λεπτά η μία από την άλλη.

Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν ο δημόσιος λόγος έχει ξεπέσει τόσο! Ακόμα και ο Μανώλης Γλέζος χρησιμοποίησε τον απάνθρωπο όρο "λαθρομετανάστες" αποδεικνύοντας το πόσο μακριά είναι το 1941. Για τη φοβερή και τρομερή νίκη των "δημοκρατικών" δυνάμεων στην Αθήνα, τον Καμίνη που συνδιαλέγεται με τον Μιχαλολιάκο και την ξανθιά της Χρυσής Αυγής και προτείνει περιορισμό των διαδηλώσεων και απέλαση των μεταναστών, τί να γράψει κανείς. Σε κάνει να αναπολείς παλιούς δημάρχους της δεξιάς. Η μόνη σταγόνα ελπίδας ήταν η στάση της οικογένειας του Μανώλη Καντάρη που άσκησε αγωγή κατά της Χρυσής Αυγής για προσβολή νεκρού. Όσο για τον Διονύση Σαββόπουλο, τα έχουν πει καλύτερα άλλοι.

Η αξία της ανθρώπινης ζωής - Οι κάμερες τα ξέρουν όλα - "Συλλογική ευθύνη", το τελευταίο καταφύγιο των ηλιθίων

Αυτές τις ημέρες διαβάζω μια ιστορία του πρώτου παγκόσμιου πολέμου του G.J.Meyer. Από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, ο πρώτος, ο "Μεγάλος Πόλεμος" όπως έχει μείνει στην ιστορία, είναι αυτός για τον οποίον γνωρίζουμε τα λιγότερα. Ίσως γιατί ήταν ο πόλεμος που σχεδόν κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν ήθελε και παρόλα αυτά μέσα από τραγικά διπλωματικά λάθη και προσωπικά κίνητρα αξιωματούχων από όλες τις πλευρές, έγινε αναπόφευκτος. Ίσως γιατί δεν υπήρχε κάποιος σαν τον Χίτλερ να αναλάβει το ρόλο του κακού, ίσως γιατί δεν είχε τις ιδεολογικές προεκτάσεις που είχε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Και φυσικά ένας ακόμη λόγος είναι το γεγονός πως η Ελλάδα σχεδόν δε συμμετείχε - προσχώρησε στις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ προς το τέλος του πολέμου - αρκετά οπορτουνιστικά θα έλεγε κανείς, ενώ το 1940 ήταν το θύμα της επέλασης των Ναζί που κατέκτησαν ολόκληρα τα Βαλκάνια. Αν έπρεπε κάποιος να διαλέξει την ιστορική στιγμή κατά την οποία μηδενίστηκε η αξία της ανθρώπινης ζωής, ο πόλεμος αυτός φαντάζει ως η πιο ταιριαστή επιλογή. Ήταν ο τελευταίος πόλεμος της ιστορίας που δεν μπορούσε να πολεμηθεί στον αέρα και - το κυριότερο - ένας πόλεμος κατά τον οποίον τα αμυντικά όπλα ήταν πολύ πιο εξελιγμένα και αποτελεσματικά από τα επιθετικά. Αυτό το τελευταίο γεγονός - που σήμερα με τη ματιά του ιστορικού είναι προφανές - άργησαν να το συνειδητοποιήσουν οι στρατηγοί των αντιμαχόμενων παρατάξεων, με αποτέλεσμα - κυρίως οι Γάλλοι που ακολουθούσαν το δόγμα της διαρκούς επίθεσης - να οδηγούν εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες τους στη σφαγή, διατάζοντάς τους να προελαύνουν πεζοί απέναντι σε οπλοπολυβόλα που τους θέριζαν άκοπα. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί και οι συνθήκες μάχης ακραίες. Το βιβλίο - που δεν έχει μεταφραστεί - προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ενδιαφέρονται για αυτήν την τραγωδία. Η ειρωνεία είναι πως όλο αυτό άρχισε με μια τυχαία δολοφονία από φανατικούς Σέρβους εθνικιστές ενός ανθρώπου - στα χαρτιά διαδόχου του θρόνου της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας - που είχε πρακτικά αποκληρωθεί από τον οίκο των Αψβούργων λόγω του γάμου του με μια "κοινή θνητή". Μια δολοφονία της οποίας την ακύρωση είχαν διατάξει οι εγκέφαλοι που βρισκόντουσαν από πίσω της, αφού όμως είχαν πια χάσει τον έλεγχο της ομάδας που θα την εκτελούσε.

Χθες τα ξημερώματα, στη γειτονιά που κατοικώ στο κέντρο της Αθήνας, μια άλλη τυχαία δολοφονία - μια ληστεία στο δρόμο από τις πολλές που συμβαίνουν που ξέφυγε από τα συνηθισμένα - χρησιμοποιείται από την ακροδεξία για να επεκτείνει τα σύνορα των περιοχών που ελέγχει προς την πλατεία Βικτωρίας. Αυτός ο στόχος είναι γνωστός εδώ και καιρό, είχαν γίνει απόπειρες να στηθούν συνελεύσεις υποτιθέμενων "αγανακτισμένων κατοίκων" για να μετατραπεί η περιοχή αυτή σε έναν νέο Άγιο Παντελεήμονα. Το έδαφος είναι έτσι κι αλλιώς εύφορο, αυτή η δολοφονία όμως μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης, καθώς πήρε πολύ μεγάλη δημοσιότητα και σόκαρε πολύ κόσμο που απέχει αρκετά από το να χαρακτηρίζεται ακροδεξιός. Ίσως γιατί σε αντίθεση με τα προηγούμενα θύματα από ληστείες στο κέντρο της Αθήνας - έναν Πολωνό στην αντίθετη πλευρά της πλατείας και έναν ηλικιωμένο λαχειοπώλη μπορώ να θυμηθώ πρόχειρα - ο άνθρωπος αυτός κατοικούσε στο κέντρο από επιλογή (όπως αρκετοί από εμάς) και όχι από ανάγκη. Ήταν υψηλού εισοδήματος, πετυχημένος επαγγελματικά και το κυριότερο - σαν μέσα από Αρχαία Ελληνική Τραγωδία - ετοιμαζόταν να μεταφέρει την ετοιμόγεννη σύζυγό του στο μαιευτήριο όταν μια τσάντα που κουβαλούσε υποσχόταν αρκετά στους δολοφόνους του ώστε να ρισκάρουν αυτή τη ληστεία. Η αξία της δικής του ζωής αποδείχτηκε μεν μικρότερη των εν δυνάμει λαφύρων που κουβαλούσε, για την ελληνική κοινωνία όμως αρκετά μεγαλύτερη από τη ζωή του λαχειοπώλη, ο οποίος μάλιστα χτυπήθηκε μέσα σε ένα λεωφορείο(!) στην οδό Σόλωνος και ενώ αιμορραγούσε κανείς από τους επιβάτες δεν τον βοήθησε, ούτε ο οδηγός κάλεσε ασθενοφόρο, μέχρι που αποβιβάστηκε(!) και πέθανε λίγη ώρα αργότερα στο πεζοδρόμιο. Συνεχίζοντας τη μακάβρια αυτή διαδικασία σύγκρισης, φτάνουμε στον πάτο του "χρηματιστηρίου αξιών" της ανθρώπινης ζωής, σε έναν 19χρονο Σομαλό που δολοφονήθηκε για ένα κινητό τηλέφωνο τον περασμένο Νοέμβρη, λίγα μόνο τετράγωνα μακριά από το σημείο της χθεσινής δολοφονίας, στη διασταύρωση της Αριστοτέλους με την Κοδριγκτώνος. Βλέπετε, εφόσον η πλειοψηφία των κατοίκων του κέντρου της Αθήνας είναι μετανάστες, έτσι και η πλειοψηφία των θυμάτων ληστειών στην περιοχή είναι φυσικά μετανάστες. Όπως και των δραστών, όπως είναι λογικό. Στη Κηφισιά πάλι, η πλειοψηφία των δραστών αλλά και των θυμάτων είναι Έλληνες, αφού Έλληνες την κατοικούν. Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε τα αυτονόητα.

Θυμάμαι πριν χρόνια, μετά από την επίθεση με ρουκέτες του Επαναστατικού Αγώνα εναντίον της Αμερικανικής Πρεσβείας, εμφανιζόταν συχνά-πυκνά ένας υποτιθέμενος "καθηγητής πληροφορικής" στα δελτία ειδήσεων ο οποίος ισχυριζόταν πως υπάρχει λογισμικό που μπορεί να αφαιρέσει την κουκούλα από πρόσωπα και άρα οι Αμερικανοί ξέρουν ποιοι είναι πίσω από την επίθεση, αφού - πάλι κατά τα λεγόμενά του - έχουν υλικό από τις κάμερες που τους καταγράφουν. Γελοίος τύπος που τον κοροϊδεύαμε στη δουλειά για καιρό - η remove_koukoula() συνάρτηση και τέτοια. Φαίνεται πως η τεχνολογία έχει προοδεύσει κι άλλο, αφού τώρα οι κάμερες - και μάλιστα οι φθηνές, όχι των πρεσβειών - μπορούν να καταλάβουν την εθνικότητα κάποιου, έστω και κατά γεωγραφική προσέγγιση. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι η αστυνομία διαρρέει και τα blog αναπαράγουν πως οι δράστες της χθεσινής δολοφονίας είναι Αλγερινοί-Μαροκινοί. Γράφτηκε λοιπόν και η nationality_euristics() τα τελευταία χρόνια και λειτουργεί και σε μαγαζιά με μουσικά όργανα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να μπω στο "μυαλό" ενός εθνικιστή, κάποιου που πιστεύει πως οι συμπεριφορές των ανθρώπων καθορίζονται από την καταγωγή τους και τη φυλή τους. Ομολογώ ότι στην προσπάθεια μου αυτή έχω αναρωτηθεί πώς θα αντιδρούσα εγώ αν ήμουν εθνικιστής. Αν η απονομή συλλογικής ευθύνης ανάλογα με την εθνικότητα ήταν στις πρακτικές μου, τί θα σκεφτόμουνα όταν ένας Έλληνας λήστευε, βίαζε και σκότωνε. Απορώ πως αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο σίγουροι για τα συμπεράσματά τους παρόλο που αυτά βρίθουν από τέτοιες αντιφάσεις. Προσπαθώ να καταλάβω το γιατί κυνηγούσαν χθες Πακιστανούς, ενώ οι δράστες είναι υποτίθεται Αλγερινοί-Μαροκινοί. Ή το γιατί κάποιος φώναζε "κωλο-Αλβανοί". Και το κυριότερο, απορώ πως αντέχουν να ζουν σε μια κοινωνία που μιλάει ξένες γλώσσες, καταναλώνει ξένα προϊόντα, ακούει ξένη μουσική, βλέπει ξένο ποδόσφαιρο, διαβάζει ξένα μυθιστορήματα, τρώει ξένα φαγητά και πηγαίνει στο αεροδρόμιο για να αποθεώσει τον Ομπράντοβιτς και τον Καχιασβίλι.

Όσο γράφεται το παρόν, ένας 30χρονος διαδηλωτής δίνει μάχη για τη ζωή του στο χειρουργείο μετά από απρόκλητη επίθεση που δέχτηκε η σημερινή πορεία από τις δυνάμεις καταστολής στην πλατεία Συντάγματος. Οι τραυματίες είναι δεκάδες. Μια απόπειρα ανθρωποκτονίας που σε αντίθεση με τις άλλες στις οποίες αναφερθήκαμε, δεν ήταν τυχαία. Είναι η κυβερνητική πολιτική.

Πότε τελείωσε ο πόλεμος? - Αναδιάρθρωση η κοινή

Οι Γιαπωνέζοι είναι πεισματάρηδες και έχουν και μια ιδιόρρυθμη αντίληψη της έννοιας του καθήκοντος. Στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς συγκεντρωμένες τις περιπτώσεις εκείνες Γιαπωνέζων στρατιωτών που παρέμεναν κρυμμένοι στις Φιλιππίνες, στα Γκούαμ, στην Ταϊλάνδη, στην Ινδονησία και αλλού, μην έχοντας πληροφορηθεί ή πιστέψει τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τη συνθηκολόγηση της χώρας τους. Ο εικονιζόμενος υπολοχαγός Hiroo Onoda, παραδόθηκε στο νησί Lubang των Φιλιππίνων, στις 5 Μαρτίου του 1974 και όταν αποδέχτηκε την προ τριακονταετίας ήττα της χώρας του, έκλαψε γοερά. Αυτοί οι λίγες δεκάδες στρατιώτες ήταν οι μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη που δε αναγνώριζαν το γεγονός πως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει.

Αντιστοίχως, οι μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη που δηλώνουν δημοσίως πως δε θα γίνει αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους είναι οι κύριοι Παπακωνσταντίνου και Πεταλωτής. Τη στιγμή που δεν έχει μείνει πια κανένας διεθνής αναλυτής που να μην το προβλέπει και κανένας διεθνής πολιτικός παράγοντας που δημοσίως να το διαψεύδει. Σε μια ακόμα αντιστροφή της πραγματικότητας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος - κάνουν ειδικά μαθήματα για να είναι αντιπαθητικοί οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι? - άρχισε να μας λέει για κάτι e-mail στελεχών της citigroup που διασπείρουν ψευδής ειδήσεις και που έχουν λέει οδηγήσει τα spreads στα ουράνια. Και επειδή τα ελληνικά ΜΜΕ είναι όπως είναι, αυτό διαδόθηκε - γράφτηκε και σχολιάστηκε - παντού. Πραγματικά έχω αρχίσει να αναπολώ την επικοινωνιακή πολιτική παλαιάς κοπής - με τις κορδέλες, τις μακέτες και τους υπουργούς να πηγαίνουν για Πάσχα στα στρατόπεδα και για Χριστούγεννα στα ΚΑΠΗ. Αλλά αυτοί βέβαια δεν έχουν κάτι να εγκαινιάσουν, ούτε κάτι θα κατασκευάσουν τα επόμενα 40 χρόνια για να το βάλουν σε μακέτα, στα ΚΑΠΗ θα τα ακούσουνε χοντρά και για τα στρατόπεδα έχουν πια αποκτήσει πολύ μοντέρνο προφίλ, τρομάρα τους. Όλα αυτά τα έχουν αντικαταστήσει με βλακειούλες σαν κι αυτήν με τα e-mail οι οποίες όμως καταρρίπτονται αν κάποιος απλά δει τις ημερομηνίες που αναφέρονται στο internet. Το κανονικό internet, όχι αυτό που χρησιμοποιούν αυτοί οι ατσίδες - το www.in.gr αρχική σελίδα και πάμε μόνο ένα link μακριά από αυτό.

Και φυσικά από μια πρόχειρη ματιά προκύπτει το συμπέρασμα πως τα εν λόγω e-mail που άρχισαν να στέλνονται τη Μεγάλη Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011, δεν αποτελούν την αιτία της αύξησης των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων αλλά απλώς μία από τις συνέπειες αυτής ακριβώς της αύξησης, εκτός αν ο κύριος Πεταλωτής έχει ανακαλύψει τον τρόπο να πηγαίνει πίσω στο χρόνο. Στις 13 Απριλίου, μια βδομάδα πριν αρχίσουν να κυκλοφορούν τα περιβόητα αυτά e-mail, το επιτόκιο του 10ετούς ελληνικού ομολόγου έκλεινε στο 12.92%. Από την επόμενη μέρα, άρχισε μια τρελή κούρσα των επιτοκίων όλων των ελληνικών ομολόγων που αναπαρίσταται πολύ γλαφυρά στα παρακάτω γραφήματα από το bloomberg: 10ετές, 2ετές. Σήμερα, δυο βδομάδες μετά, και παρά τη 4ήμερη διακοπή λόγω Πάσχα, η κούρσα αυτή συνεχίζεται - μάλιστα μόνο σήμερα το 10ετές πήρε 0.7%(!). Σήμερα το 10ετές έκλεισε στο 16.18% και το 2ετές στο εξωφρενικό 25.4% - επιτόκιο που παραπέμπει σε χώρα στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης. Οι τιμές στις οποίες πωλούνται και αγοράζονται τα χαρτιά αυτά είναι εξωφρενικά χαμηλές. Γιατί ξαφνικά γίνεται αυτό, ενώ το διάστημα από 1η Μαρτίου έως 13 Απριλίου - ενάμιση ολόκληρα μήνα - το 10ετές ήταν ανάμεσα στο 12 και στο 13 με τοπικό μέγιστο στα 12.9 (9 Μαρτίου) και προηγούμενο τοπικό μέγιστο τη μακρινή 6η Ιανουαρίου (12.64%)? Πώς γίνεται το επιτόκιο του 2ετούς να έχει τσιμπήσει 7 μονάδες σε δύο βδομάδες? Δικαιολογείται όλο αυτό από την αναμενόμενη (στις 13 Απριλίου) και προσφάτως ανακοινωθείσα αναθεώρηση του ελλείμματος του 2010 (προς τα πάνω φυσικά)? Προφανώς όχι καθώς αντίστοιχες αναθεωρήσεις των οικονομικών προβλέψεων και μεγεθών έχουν γίνει δεκάδες μέσα στους τελευταίους 14 μήνες. Μόνη λογική εξήγηση κατά τη γνώμη μου είναι πως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους έχει ήδη αποφασιστεί και ενημερώθηκαν αρμοδίως συγκεκριμένα στελέχη των ευρωπαϊκών τραπεζών γι αυτήν την απόφαση.

Είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού χρέους κατέχεται από Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες και πως τυχόν κούρεμα του θα τις έπληττε. Έτσι λοιπόν αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες είναι ένα ξεφόρτωμα αυτών των χαρτιών από τις τράπεζες αυτές για να μην είναι ευάλωτες τη στιγμή που θα ανακοινωθεί η αναδιάρθρωση. Μόνο μια μαζική τέτοια κίνηση μπορεί να εξηγήσει αυτή την εκτίναξη των επιτοκίων. Ομολογώ πως περίμενα την ανακοίνωση της τελικής φόρμουλας αυτής της αναδιάρθρωσης μέσα στη βδομάδα που διανύουμε, όμως απ' ότι φαίνεται θα καθυστερήσει δυο-τρεις βδομάδες ακόμα. Πάντως αυτή τη στιγμή μέχρι και 40% κούρεμα είναι "prised in" στις τιμές των ομολόγων, πράγμα που σημαίνει πως όποιος αγοράζει σήμερα τέτοια χαρτιά θα είναι κερδισμένος ακόμα κι αν το κούρεμα φτάσει σε τέτοιο ποσοστό. Η αναδιάρθρωση λοιπόν του ελληνικού χρέους συμβαίνει de-facto αυτή τη στιγμή, την κάνει η ίδια η αγόρα - αυτό που περιμένουν όλοι είναι απλώς την ανακοίνωσή της. Βέβαια, κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος για το πόσο τελικά θα κουρευτεί το ελληνικό χρέος. Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Οι μόνοι που θα είναι σίγουρα χαμένοι, είναι όσοι κατέχουν τέτοια χαρτιά αγορασμένα πριν από χρόνια και δεν τα ξεφορτώνονται σήμερα έτσι ώστε να συγκρατήσουν κάποιες από τις απώλειές τους. Και δυστυχώς οι μεγαλύτεροι κάτοχοι αυτής της κατηγορίας είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Αν τελικά αποδειχτεί πως η αναδιάρθρωση έχει συμφωνηθεί και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατεύσει αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ έχει φροντίσει να καλυφθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες, θα μπορούμε να μιλάμε για μια ακόμα προδοσία.

Τα κλισέ, η κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα - Το "Νέο Σχολείο" - Χρεοκρατία εναντίον Κρυφοπασοκοκρατίας

Τί είναι ένας ταξιτζής που ακούει Charlie Parker? Ένας ποδοσφαιριστής που δεν ακούει σκυλάδικα? (μεγάλε Κωφίδη!). Ένας πολιτικός που δε χρησιμοποιεί "ξύλινο" λόγο? Ναι, πάμε όλοι μαζί, "είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα". Πάντα με εξόργιζε αυτή η ρήση. Με αποκορύφωμα μια φορά στο σχολείο που κατατρόμαξα μία φιλόλογο, όταν ενώ διάβαζα κάτι άσχετο στο μάθημά της - κάτι που συνήθιζα και είχε γίνει κάποιου είδους σιωπηλή συμφωνία μεταξύ μας να είναι αποδεκτό - είπε το παραπάνω κλισέ και πετάχτηκα φωνάζοντας "δεν υπάρχουν κανόνες με εξαιρέσεις, μία εξαίρεση αρκεί να καταρρίψει κάθε κανόνα!". Στην Ελλάδα, η κυρίαρχη "ιδεολογία" αποτελείται από μια σειρά αντίστοιχων κλισέ τα οποία επιστρατεύονται για να περιγράψουν το σύνολο της κοινωνικής ζωής και με βάση τα οποία προκύπτουν και όλες οι κυρίαρχες πολιτικές θέσεις και προτάσεις. Μπορεί οι αριστεροί να λένε πως η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο νεοφιλελευθερισμός - πόσο αστείο να το υποστηρίζει κανείς αυτό σε μια από τις πιο κρατικοδίαιτες, σχεδόν Μπααθικού τύπου, χώρες του πλανήτη - μπορεί να έχουμε ακούσει κατά καιρούς αστειότητες όπως "ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό" ή "ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός", αλλά στην πραγματικότητα η εκάστοτε πολιτική των κυβερνώντων είναι μια συνισταμένη όλων αυτών των λαϊκίστικων κλισέ που διαφοροποιείται ελάχιστα μέσα στα χρόνια ανάλογα με το πώς τα πάνε οι ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, το πόσους μετανάστες έχουμε εντός συνόρων ή το πόσο χρονών είναι η γκόμενα του αρχηγού - αν και μετά τον Ανδρέα ακόμα κι αυτό που είχε λίγο πλάκα μας το στέρησαν.

Τα παραδείγματα αρκετά. "Οι φωτιές δεν μπαίνουν μόνες τους", "η συγκράτηση των δαπανών", το ότι "είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει Υπουργείο Περιβάλλοντος στην Ελλάδα του 21ου αιώνα" (τώρα που υπάρχει τί καταλάβατε!), το "άνοιγμα των επαγγελμάτων" κ.ο.κ. Ένα από τα αγαπημένα μου που ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα είναι το "οι αλλαγές στην παιδεία πρέπει να αρχίσουν από το νηπιαγωγείο/δημοτικό". Για άλλη μια φορά, το υπουργείο Παιδείας φαίνεται πως δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό να τα αλλάξει όλα και εκτός των αλλαγών που ανακοινώνει για το Λύκειο, προωθεί και αλλαγές στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης θαρρείς και φοβάται μην κατηγορηθεί για το ότι "δεν σκέφτεται το μέλλον των επόμενων γενιών" (άλλο κλισέ κι αυτό). Όταν και στον πλέον αδαή που απλώς παρατηρεί τα τεκταινόμενα στον τομέα της ελληνικής παιδείας, είναι προφανές πως τα μεγαλύτερα προβλήματα παρατηρούνται στα Πανεπιστήμια και πως το Δημοτικό Σχολείο σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει στον ρόλο του που δεν είναι άλλος από το να μαθαίνει στα παιδιά να γράφουν, να διαβάζουν, να μετράνε, να λειτουργούν σε μικρές κοινωνικές ομάδες και να αυτοεξυπηρετούνται - δυστυχώς οι υπερπροστατευτικές μανάδες και οι γιαγιάδες με κατοχικά σύνδρομα έχουν "μεταφέρει" το στάδιο της αυτοεξυπηρέτησης από τα προνήπια στην πρώιμη εφηβεία. Όπως και να χει, αυτό που χρειάζεται είναι "λιγότερη" εκπαίδευση και όχι αυτά που προωθεί το υπουργείο, το οποίο επιμένει να "φορτώνει" μέχρι εκεί που δεν πάει τόσο τα Δημοτικά/Γυμνάσια, με την τραγική επιλογή της επιμήκυνσης - θα μας φάει αυτή η λέξη- του ωραρίου τους, όσο και τα Λύκεια τα οποία μετατρέπει σε μια διαρκή εξεταστική περίοδο. Το μόνο που μένει είναι να ζητήσει να μετράνε οι διατροφικές συνήθειες των μαθητών στα μόρια για εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Ερευνητικές εργασίες και λοιπές ανοησίες που το μόνο αποτέλεσμα που θα έχουν θα είναι μια νέα αύξηση της παραπαιδείας, γιατί φυσικά εξατομικευμένη δουλειά πάνω στις "ερευνητικές εργασίες" του κάθε μαθητή είναι αδύνατο να γίνει από το υπάρχον διδακτικό προσωπικό - τόσο λόγω ποσότητας, όσο και λόγω ποιότητας.

Την ίδια στιγμή τα Πανεπιστήμια της χώρας συνεχίζουν να παράγουν άχρηστους πτυχιούχους που δεν έχουν καμία σχέση με τις δουλειές της πιάτσας, μηχανικούς υπολογιστών που δεν ξέρουν το δεκαεξαδικό σύστημα και ψυχολόγους που δουλεύουν σαν τηλεφωνήτριες και γραμματείς για κάθε χαμαλίκι. Η σύνδεσή τους δε με το Λύκειο λόγω του εξεταστικού συστήματος είναι απόλυτη και ουσιαστικά αποτελούν μια προέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης με φοιτητές-άβουλα όντα που σέρνονται πίσω από καθηγητές που προωθούν το πόνημα που έγραψαν - η δικτατορία του ενός συγγράμματος - και στήνονται σε ουρές γραμματειών που ανοίγουν 12-1 κάθε Τρίτη όταν το φεγγάρι είναι στο γέμισμα. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων η γνώση που προσφέρουν ισοδυναμεί με 2-3 μήνες συστηματοποιημένου διαβάσματος που μπορεί ο καθένας να κάνει στο σπίτι του από ανεξάρτητες πηγές που αφθονούν. Και να σκεφτεί κανείς πως το πιο "προωθημένο" υποτίθεται κομμάτι αυτής της εκπαιδευτικής κοινότητας έκανε τα πάντα έτσι ώστε αυτό το κράτος να έχει το μονοπώλιο στην εκπαίδευση και στο πώς αυτή θα λειτουργεί στη χώρα, υποστηρίζοντας με σθένος τη διατήρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, ενός άρθρου που το μόνο που κάνει είναι να απαγορεύει οποιονδήποτε ήθελε να στήσει κάτι διαφορετικό. Έδωσε έτσι την απόλυτη εξουσία πάνω στο πώς θα μεταφέρεται η γνώση και στο ποιες ιδέες θα προωθούνται σε αυτή τη χώρα, στην Άννα Διαμαντοπούλου!

Αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό γεγονός στο μέτωπο της οικονομίας την τελευταία βδομάδα ήταν η προβολή από το διαδίκτυο του Debtocracy του προσφάτως απολυμένου από το συγκρότημα Αλαφούζου, Άρη Χατζηστεφάνου, μια ξεκάθαρα πολιτική εκπομπή - ντοκυμαντέρ εγώ ονομάζω αυτά με τα ζώα που δείχνει στο ΣΚΑΙ - που κατάφερε να εκλαϊκεύσει κάποιες έννοιες και νομολογίες γύρω από το θέμα του δημόσιου χρέους παρουσιάζοντας την περίπτωση του Εκουαδόρ και προτείνοντας τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου μέσα από μια συρραφή πολύ ενδιαφερουσών συνεντεύξεων. Μέσα στη μαυρίλα της μίας άποψης που επικρατεί στα ΜΜΕ, ήταν χωρίς αμφιβολία μια ευχάριστη παρέμβαση με σημαντικούς συμβολισμούς σε σχέση με το πώς υλοποιήθηκε - πώς πληρώθηκε, πως έγινε γνωστη κ.ο.κ. Αστραπιαία - αναρωτιέμαι αν πρόλαβαν καν να το δουν - έσπευσαν διάφοροι κρυφοπασόκοι της ελληνικής μπλογκόσφαιρας - ποτέ μην ξεχνάτε πως 1 στους 3 έλληνες ενήλικους που βλέπετε στο δρόμο έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ - να μας πουν αυτό που μας λένε και τα κανάλια τόσο καιρό, ότι δηλαδή το μνημόνιο είναι μονόδρομος και δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο, ούτε διαγραφή χρέους. Ποιο το κύριο επιχείρημά τους? Το ότι αν γίνει διαγραφή χρέους, κανείς δε θα μας δανείσει ξανά (ανακριβές, αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας το πάρουμε ως δεδομένο) και άρα θα έχουμε πρόβλημα γιατί το ετήσιο έλλειμμα - αφού αφαιρέσουμε αυτό που πάει για την εξυπηρέτηση του χρέους - ανέρχεται στα 10 δις Ευρώ.

Για να καταλάβουμε πιο καλά αυτό το επιχείρημα, ας προσπαθήσουμε να το μεταφέρουμε στην κλίμακα τους ενός ανθρώπου. Έχει λοιπόν κάποιος 10000 Ευρώ έσοδα το χρόνο, 11000 Ευρώ έξοδα και 15000 Ευρώ χρωστάει στις τράπεζες. Έχει λοιπόν 10000 Ευρώ ΑΕΠ, έλλειμμα 1000 Ευρώ (10% ΑΕΠ, είμαι χουβαρντάς βλέπετε, βάζω όλο το έλλειμμα χωρίς να αφαιρώ αυτό που πάει στην εξυπηρέτηση του χρέους) και 15000 Ευρώ (150% ΑΕΠ) χρέος, όσο και η Ελλάδα δηλαδή. Επίσης δεν έχει λεφτά στην άκρη. Και ρωτάω τώρα εγώ. Αν φύγει από τη μέση το χρέος, πόσο έλλειμμα θα έχει? Μη βιαστείτε να απαντήσετε, γιατί το έλλειμμα που θα έχει είναι στην πραγματικότητα ΜΗΔΕΝ, αφού δεν έχει αποθεματικό να το χρηματοδοτήσει και δε μπορεί να δανειστεί. Ή θα πεθάνει λοιπόν ή θα ισοσκελίσει τα έσοδα με τα έξοδά του. Και είναι προφανές ότι σχεδόν αυτόματα θα γίνει το δεύτερο. Αν το παραπάνω σενάριο γινόταν πραγματικότητα σε εθνικό επίπεδο, αυτόματα ο διαγωνισμός για το ηλεκτρονικό εισιτήριο του ΟΑΣΑ θα πήγαινε από τα 82 Εκατομμύρια Ευρώ στα 72, το κονδύλι για τα κωλόχαρτα των υπουργείων θα έπεφτε 10%, για τα υποβρύχια που γέρνουν το ίδιο και πάει λέγοντας. Ούτως ή άλλως όλες αυτές οι δουλειές μπορούν να γίνουν με 10% λιγότερα χρήματα και θα γινόντουσαν μια χαρά - και πάλι οι μίζες θα ήταν αρκετές πιστέψτε με. Και θα γινόταν αυτόματα, η περιβόητη "συγκράτηση των δαπανών" θα ερχόταν φυσικά, "σαν το κλάμα ενός μωρού". Όποιος δεν το βλέπει αυτό, είτε είναι αφελής, είτε βάζει ένα κομμάτι από αυτό το 10% στην τσεπούλα του.

Όταν βρεις πάτο, άρχισε να σκάβεις - ηθικολογία, το τελευταίο καταφύγιο - αποχαιρετισμός στην ελληνική τηλεόραση

Ο Κωστίκας κι ο Γιωρίκας βλέπουν ένα western στον κινηματογράφο. Τρέχει το άλογο με τον ληστή επάνω κι από πίσω κυνηγούν 2-3 "καλοί", μέχρι που φαίνεται να πλησιάζει σε ένα χαντάκι. "Θα το περάσει" λέει ο Κωστίκας. "Όχι θα πέσει μέσα" λέει ο Γιωρίκας. "Πάμε στοίχημα?". "Μέσα!". Τρέχει το άλογο, προσπαθεί να πηδήξει το κενό, σκοντάφτει, πάρτον κάτω τον λήστη. "Φτου ρε γαμώτο", λέει ο Κωστίκας. "7 φορές την έχω δει την ταινία, τί διάολο! Μια φορά δε θα το περάσει το χαντάκι?". Ο Μάρτιος με τις συνόδους κορυφής του φεύγει και το χειρότερο σενάριο επιβεβαιώνεται. Σαν άλλος Κωστίκας, ο υπουργός Οικονομικών επιμένει στα περιοριστικά μέτρα, στις αυξήσεις φορολογίας και στις περικοπές, προσδοκώντας πως η υποτιθέμενη αύξηση εσόδων που αυτά θα φέρουν θα μειώσει το έλλειμμα και οι διεθνείς αγορές θα πειστούν επιτέλους να ρίξουν τα επιτόκια δανεισμού έτσι ώστε να βγει η χώρα να δανειστεί από την ελεύθερη αγορά. Το ότι αυτό δε θα συμβεί είναι τόσο βέβαιο όσο και η αποτυχία του ληστή στη ταινία. Παρόλα αυτά το ιδιότυπο μείγμα δειλίας και ασχετοσύνης που χαρακτηρίζει το οικονομικό επιτελείο αυτής της κυβέρνησης σταματάει οποιαδήποτε σκέψη για αλλαγή ρότας. Ο κύριος Παπακωνσταντίνου σιγουρεύει μέρα με τη μέρα την περίοπτη θέση που θα καταλάβει στα βιβλία της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Το τί θα γράφεται δίπλα στο όνομά του δε φαίνεται να τον απασχολεί ιδιαίτερα.

Εντωμεταξύ, το επιτόκιο των δεκαετών ομολόγων έχει φτάσει το 12.37% με το spread πάνω από τις 950 μονάδες. Αν δεν πέσει στις 300 μονάδες μέχρι το τέλος του 2011, η χώρα θα αναγκαστεί να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ούτε ο Κωστίκας δε θα στοιχημάτιζε για το αντίθετο. Ο ρυθμός αύξησης της ανεργίας είναι τρομακτικός. Από το Νοέμβριο του 2010 μέχρι τον Ιανουάριο του 2011, υπολογίζεται πως η αύξηση της ανεργίας θα είναι 3(!) ποσοστιαίες μονάδες. Ο μόνος δείκτης που έχει βελτιωθεί τον τελευταίο καιρό είναι αυτός του πληθωρισμού που έχει πέσει στο 4.4% από 5.2%. Αυτό όμως εξηγείται από την τρομακτική μείωση στον όγκο των λιανικών πωλήσεων, ένα -19.2% που θυμίζει Αμερική της δεκαετίας του 30, στα πιο μαύρα χρόνια της Ύφεσης. Με την αύξηση στο κόστος παραγωγής - κυρίως λόγω καυσίμων - πάνω από το 7%, οι μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για την πορεία των τιμών είναι πολύ δυσοίωνες. Παρόλα αυτά ο κύριος Παπακωνσταντίνου δηλώνει πως "η ανάκαμψη έχει ήδη ξεκινήσει".

Όσοι έχουν επωμιστεί το βαρύ έργο της υποστήριξης αυτής της επικίνδυνης και παράλογης οικονομικής πολιτικής έχουν πια ξεμείνει από κάθε λογικό επιχείρημα και βρίσκουν πια καταφύγιο στην ηθικολογία. Είναι καθήκον λένε της χώρας, να πληρώσει όλα τα δανεικά μέχρι το τελευταίο ευρώ - μαζί με πανωτόκια βεβαίως βεβαίως. Προφανώς αυτό το καθήκον είναι πιο σημαντικό από το καθήκον που έχει οποιαδήποτε κυβέρνηση σε οποιαδήποτε καθεστώς να προστατεύσει τους υπηκόους της από την πείνα. Το άλλο επικοινωνιακό τρυκ που επιστρατεύεται είναι το λεγόμενο και "στυλ Μαμουζέλου" (δικός μου ο όρος). Όπως όταν παίζει μια ελληνική ομάδα κάποιο ευρωπαϊκό ματς και στο 0-0 υμνεί ο Μαμουζέλος τις αρετές της, στο 1-0 μιλάει για ατυχία/διαιτησία/βροχή/κρύο/κατηφορικό γήπεδο, στο 2-0 λέει πως εκεί που πιέζαμε σε μια αντεπίθεση έγινε μια γκέλα, ο αέρας που είναι κόντρα και ο ήλιος που τυφλώνει τον τερματοφύλακά μας, ε στο 3-0 πια αρχίζει και εξυμνεί τον αντίπαλο. Το υψηλό budget, ο μεγάλος επιθετικός των αντιπάλων που θα αφήσει εποχή κλπ. Κάπως έτσι γίνεται και με το μνημόνιο. Ο "μονόδρομος", η "φοβερή και τρομερή συμφωνία που επιτύχαμε", αυτό που αν δεν κάναμε "δε θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις", γίνεται σταδιακά "ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο", "δύσκολο στην υλοποίησή του" και μη νομίζετε "πως όταν το υπογράφαμε αγνοούσαμε την πιθανότητα να μην πετύχει σε όλα του τα μεγέθη", "ναι μεν αλλά οι κερδοσκόποι" κ.ο.κ.

Ομολογώ πως η συνέχιση του ίδιου τροπαρίου από τα ΜΜΕ με έχει κουράσει τόσο που με αφορμή μια μετακίνηση επίπλων στο σαλόνι μου, η τηλεόραση βρίσκεται αισίως εδώ και 20 ημέρες περίπου εκτός πρίζας. Δε βλέπω ούτε Champions League, ενώ τη μεγαλύτερή μου εξάρτηση, τους ποδηλατικούς γύρους Ιταλίας και Γαλλίας, θα τους παρακολουθήσω πληρώνοντας την internetική συνδρομή στο Eurosport. Ενημέρωση κυρίως από τα ξένα site, το twitter και κάποια επιλεγμένα ελληνικά blogs. Απαραίτητη κίνηση για την ψυχική μου ισορροπία. Κάτι μου λέει πως μέχρι να ξανανοίξω την τηλεόραση, ο αριθμός των ιδιωτικών ελληνικών καναλιών θα έχει μειωθεί σημαντικά. Κάτι μου λέει πως την τελική χρεωκοπία της χώρας, που θα γίνει με όρους σαν αυτούς που επιβάλλονται σε ηττημένους πολεμικής σύρραξης αντί να γίνει μονομερώς και στην ώρα της, θα την ακούσουμε από τα χείλη κάποιου παρουσιαστή ειδήσεων το όνομα του οποίου σήμερα θα μας ήταν άγνωστο. Σε κάποιο κανάλι που ίσως σήμερα δεν υπάρχει. Από κάποιο στούντιο εκτός Αθηνών. Και αν δεν υπάρχει και καλός διερμήνεας, ίσως να την ακούσουμε και στα Γερμανικά.