Από τα ημερολόγια φυλακής του Τζέφρυ Άρτσερ

9η Ημέρα, Παρασκευή 27 Ιουλίου 2001

2.11 πμ

Ραπ μουσική με ξυπνάει νυχτιάτικα. Έρχεται από ένα κελί στην άλλη πλευρά της πτέρυγας. Δεν μπορώ να διανοηθώ το πώς θα είναι να προσπαθείς να κοιμηθείς στο διπλανό κελί από αυτό του τύπου που ακούει τη ραπ, πόσο μάλιστα στο ίδιο κελί μαζί του. Μου έχουν πει πως η μουσική ραπ είναι ο νούμερο ένα λόγος για τον οποίον ξεσπούν καβγάδες στη φυλακή και τώρα πια δε μου προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός. Αναγκάστηκα να περιμένω μέχρι να σταματήσει και μετά κοιμήθηκα μονορούφι μέχρι τις 6. Ο Τέρρυ κοιμόταν σαν πουλάκι σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

6.08 πμ

Γράφω για δύο ώρες και μόλις τελειώνω την αφήγηση των χθεσινών γεγονότων, γδύνομαι μένοντας με τα εσώρουχα, τυλίγω μια πετσέτα γύρω από τη μέση μου, ετοιμάζω μια ακόμα στην άκρη του κρεβατιού μαζί με μια πλάκα σαπούνι και ένα μπουκάλι σαμπουάν και παίρνω θέση πίσω από την πόρτα. Στις 8 και 23 λεπτά ακριβώς ανοίγει η πόρτα του κελιού. Σα σίφουνας πετιέμαι στο διάδρομο και σπριντάρω με όλη μου τη δύναμη μέχρι τα ντους. 3-4 αποδείχθηκαν πιο γρήγοροι από μένα, αλλά παρόλα αυτά πρόλαβα να πιάσω ντους και έτσι νοιώθω για πρώτη φορά καθαρός μετά από τόσες μέρες. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρεις να καθαριστείς σε αυτή τη φυλακή.

Επιστρέφοντας στο κελί, βρίσκω τον Τέρρυ να κοιμάται του καλού καιρού. Ούτε η είσοδος του δεσμοφύλακα μετά από λίγο δε φαίνεται να τον ενοχλεί. Καινούριος για μένα, συστήθηκε με τον όνομα Ray Marcus και μου είπε πως δουλεύει στο τμήμα ελέγχου της αλληλογραφίας. Η δουλειά του είναι να ελέγχει αυτά που λαμβάνουν οι κρατούμενοι για να μην πέσουν στα χέρια τους απαγορευμένα αντικείμενα από έξω. Ξυράφια, ναρκωτικά, λεφτά - ακόμα και φαγητό. Αν και ανοίγουν όλα τα γράμματα, δεν τα διαβάζουν. Ο Ray κουβαλάει ένα συστημένο δέμα για μένα, το ανοίγει μπροστά μου και βγάζει από μέσα μια Βίβλο. Είναι η ενδέκατη που παίρνω μέσα σε 9 μέρες και όπως και τις προηγούμενες τη δωρίζω στο ξωκκλήσι της φυλακής. Απολογείται για το ό,τι είναι υποχρεωμένος να ανοίγει την αλληλογραφία μου στερώντας μου έτσι την ευχαρίστηση να την ανοίγω εγώ, αλλά του εξηγώ πως έχω ούτως ή άλλως πολλά χρόνια να ανοίξω γράμμα ο ίδιος.

Του παραδίδω τρεις μεγάλους καφέ φακέλους που περιέχουν το σύνολο της αλληλογραφίας που έλαβα την προηγούμενη μέρα μαζί με τα χειρόγραφά μου της πρώτης εβδομάδας. Του ζητώ να τα στείλει στη γραμματέα μου την Άλισον η οποία συνεχίζει τη δουλειά της ωσάν να έχω πάει διακοπές και όχι φυλακή. Μου εξηγεί πως έχει δικαίωμα βάσει των κανονισμών να διαβάσει οτιδήποτε στέλνω έξω. "Δεν έχω πρόβλημα με αυτό" του λέω. "Μπα, θα περιμένω μέχρι να εκδοθούν" μου απαντά χαμογελώντας. "Έτσι κι αλλιώς έχω διαβάσει όλα τα υπόλοιπα βιβλία σου". Όταν φεύγει, δεν κλείνει την πόρτα του κελιού σαν να ξέρει πως μια τέτοια χειρονομία είναι αρκετή για να κερδίσει την αιώνια συμπάθεια ενός ανθρώπου που είναι κλειδωμένος για 22 ώρες την ημέρα. Αν και το προνόμιο δεν κρατάει για πολύ - μετά από λίγα λεπτά ένας διερχόμενος φύλακας την κοπανάει με όλη του τη δύναμη και κλείνει με πάταγο - του είμαι ευγνώμων.

9.00 πμ

Πρωινό. Ένα μπωλ κορν-φλέικς με γάλα μακράς διαρκείας από ένα ανοιχτό κουτί που είναι ήδη 24 ώρες εκτός ψυγείου. Υπέροχα.

10.09 πμ

Ένας άλλος φύλακας μου μεταφέρει την επιθυμία του Πάστορα να με συναντήσει. Δοξασμένη έξοδος από το κελί. Με συνοδεύει μέχρι το εκκλησάκι όπου με περιμένει ο David Powe. Φοράει τα ίδια ρούχα που φορούσε την περασμένη Κυριακή. Χαζολογούμε για λίγο, πώς πας? έχεις συνηθίσει καθόλου? ενώ μετά συζητάμε το γεγονός πως η παρουσία μου ευθύνεται για το ότι το κήρυγμά του της περασμένης Κυριακής πάνω στην ιστορία του Κάιν και του Άβελ πουλήθηκε από έναν κρατούμενο και εκδόθηκε στο Private Eye. "Πρώτο κήρυγμα για τον Τζέφρυ Άρτσερ στη φυλακή του Μπελμαρς".

Στη συνέχεια με ρωτάει για τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις και εγώ του απαντώ διπλωματικά πως όταν ήμουν υποψήφιος δήμαρχος Λονδίνου συνειδητοποίησα το πόσα πολλά δόγματα και θρησκείες ασκούνται στην πρωτεύουσα και πως αν υπάρχει Θεός τότε σίγουρα έχει πολλούς και διάφορους εκπροσώπους στη Γη. Αυτός με ενημερώνει πως στο Μπελμαρς έχει καμιά εκατοστή μουσουλμάνους, άλλους τόσους ρωμαιοκαθολικούς αλλά η συντριπτική πλειοψηφία ασκεί ακόμα το προτεσταντικό δόγμα. "Και οι Εβραίοι?"

"Μόνο καναδυό γνωρίζω. Οι οικογενειακές τους συνήθειες και η αίσθηση της κοινότητας τους κρατάνε στον ίσιο δρόμο".

Ακριβώς στη μία ώρα από την έναρξη της συνάντησής μας, μου χαρίζει την ευλογία του και μου λέει πως ελπίζει να με ξαναδεί στην εκκλησία την ερχόμενη Κυριακή. Καθώς πρόκειται για το μεγαλύτερο κελί του Μπελμαρς, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα είμαι εκεί.

Η μετάφραση από τα Αγγλικά δική μου

Βιβλία του Τζέφρυ Άρτσερ στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει στις εκδόσεις Bell. Δυστυχώς όχι και τα "Ημερολόγια Φυλακής" τα οποία κυκλοφορούν στα Αγγλικά από τις εκδόσεις Pan MacMillan.

The Prison Diaries of Jeffrey Archer

A couple of years ago, I got addicted to the mini TV-series called "First Among Equals", which recount the political careers and personal lives of 4 young British MPs. Two of those are Tories, one posh that gets elected in a safe Tory constituency, one of those places where even a donkey could get elected if it got the Tory official nomination while the other has to fight in Labour-obsessed Coventry, one Labour MP and a Scot that ends up being the nationwide leader of the Lib Dems. I did what every decent fan should do and downloaded the stuff to watch it whenever I wanted. Furthermore, I got my hands on the novel the whole thing was based on. Its author was Jeffrey Archer. While reading about the man's life, I found some strange but interesting facts about him.

Archer was himself a Tory MP after winning the Linconshire by-election on the 4th December 1969. His political career's zenith was his appointment as the deputy chairman of the Conservative Party during the Thatcher era. In October 1986, he was forced to resign from this position after a "prostitute" scandal that got public on the tabloids. Archer sued the Daily Star and won half a million pounds which - as all good politicians have to do after winning a case like that - he donated to charity. 12 years later he was selected as the Tory candidate for the London Mayoral Election of 2000 in an effort to make a good stand against the favourite "Red" Ken Livingstone. This was not bound to happen. On the 21st November 1999, tabloid "News of the World" published certain allegations that Jeffrey Archer had committed perjury during the 1987 libel trial. Archer withdrew from the mayoral race the next day and soon got expelled from the Conservative Party. A year and a half later he was found guilty for perjury and perverting the course of justice. He got four years imprisonment. You can imagine the shock of someone coming from a country in the olive belt at learning that an MP ended up in prison for such a "crime". Where I come from, if you get elected into parliament you can be absolutely sure that such a thing will not happen to you unless you take an axe and start slaughtering people in the middle of the street or something.

Archer did an Oscar Wilde by keeping and finaly publishing his prison diaries that describe his adventures with the British judicial and penitentiary systems. His friendships with drug dealers, burglars and murderers, friendships strong, the kind that last a lifetime. You see, Jeffrey Archer was first sent to a category "A" prison inspite of the fact that this was his first conviction and did not pose serious risk or harm to the public. Despite being a former MP for christs sakes. That was and still is a fact that my Southern European mind cannot comprehend. Well what can I say. These circumstances, though unfortunate for him, gave Jeffrey Archer the proper environment to write a 3-volume masterpiece called "A Prison Diary. Volume I:Hell, Volume II: Purgatory, Volume III: Heaven", the best source of information about prisons in Great Britain I've ever stumbled upon. Gruesome and riveting!