Ύβρις

"Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο. Μη λες πως θαν' καλυτερος ο νυν από τον τέως. Πως θα ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ' τον λύκο. Τότε μονάχα να χαρείς: αν θα ναι ο τελευταίος" - Κώστας Βάρναλης

Πρώτα, πολλοί αποδέχτηκαν να γίνουν "πελάτες": να "συναλλάσσονται" για ένα διορισμό, μια επιδότηση, ένα δάνειο - τελικά, "για ένα πουκάμισο αδειανό...", αφού αποδείχτηκε πια περίτρανα πως τα"ψηφαλάκια", πάντα και παντού, δεν ήταν παρά μόνο ένα πράγμα για τ' αφεντικά, αναλώσιμα.

Μετά, ήρθαν οι δολοφονίες πάμπτωχων μεταναστών για την κλοπή ενός καρπουζιού. Οι "ρωσίδες πουτάνες" πέρασαν απ'τη "βαριά πούτσα του τσολιά" στα κωλόμπαρα. Οι νεόπλουτοι ελληναράδες, "οικονομικά κυρίαρχοι" πια στα Βαλκάνια, πήγαιναν για ψώνια με ύφος (και ήθος) Μάκαρου Ψωμιάδη στο Σαντάνσκυ των "φτωχομπινέδων" Βουλγάρων (μα έχει ο καιρός γυρίσματα...). Έθαψαν τις μαρτυρίες για ενεργό συμμετοχή "συμπατριωτών" μισθοφόρων στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα το 1995 (οι "Σέρβοι αδερφοί", βλέπετε...). Είδαν τους νεκρούς των εργατικών ατυχημάτων στα ολυμπιακά έργα του 2004 σαν αριθμούς χωρίς σημασία μπροστά στη "Μεγάλη Ιδέα". Αδιαφόρησαν μπροστά στις ανελέητες διώξεις αντιφρονούντων (γιατί τί τους ένοιαζαν αυτούς οι "ακραίοι";) και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Φτάσαμε λοιπόν στο Σήμερα, όπου όλοι αυτοί δεν είναι πια οι περιούσιοι τσολιάδες, αλλά "PIGS", "κοπρίτες" κλπ... κι αν για πολλούς όντως ισχύουν αυτά, τεχνηέντως τα αφεντικά μας ενοχοποίησαν όλους , για να κάνουν τη δουλειά τους. Και δεν είναι τόσο οι περικοπές και τα μέτρα, είναι πάνω απ' όλα ο εμπαιγμός, η χλεύη, ο εξευτελισμός. Κι επιπλέον, η έσχατη Ύβρις που μας φτύσαν στα μούτρα: η υπουργοποίηση των χουντικών καθαρμάτων, για την οποία ελάχιστα μάγουλα κοκκίνησαν, ούτε μια μύτη δεν άνοιξε: όχι πια για ένα διορισμό ή ένα "κεραμίδι", αλλά για μία δόση. Μια ακόμα δόση ευρωίνης...

...Δεν υπαινισσόμαστε πάντως πως οι "από κάτω" αυτής της κοινωνίας έχουν τις ίδιες ευθύνες με όσους είχαν και το μαχαίρι και το πεπόνι, μοιράζοντας φέτες εκμεταλλευόμενοι συχνά την Ανάγκη. Είναι όμως γεγονός, πως η ύβρις που διέπραξαν πολλοί από τους "από κάτω", ήταν σε διαλεκτική σχέση με την Ύβρι που μας ξερνά τώρα το μπλοκ εξουσίας.

Κι αν, για όποιους σκέφτονται διαλεκτικά, η Νέμεση δεν είναι σίγουρη, ένα πράγμα είναι: πριν την Εξαθλίωση, ήρθε η Εξαχρείωση. Γι αυτό, όλοι όσοι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας στην τάξη των καταπιεσμένων, είναι ώρα ν' αποτινάξουμε την ντροπή της. Στο διάολο αυτοί και οι δόσεις τους. Θα την βρούμε την άκρη μόνοι μας.

Ένα πράγμα έχει σημασία: ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ.

Άπατρις, Σ.Ο. Ηρακλείου

Πλατεία Ράιχενμπαχ, πρώην Συντάγματος

Από την ΕΠΕΝ και τη ΜΑΒΗ στο υπουργείο Υποδομών της εθνοσωτήριας κυβερνήσεως της 11ης Νοεμβρίου 2011. Για να μη χάσουμε ως χώρα τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό

Το βλέμμα του Μάκη Βορίδη ίδιο πάντως. Αυτό δεν το άλλαξε η κολυμβήθρα του κοινοβουλευτισμού. Με αυτό το βλέμμα έσφιξε σήμερα το χέρι αυτού του θλιβερού παππούλη που πολέμησε υποτίθεται το φασισμό στα 15 του. Η κυβέρνηση που όρκισε σήμερα ο πρόεδρος της "Δημοκρατίας" μαζί με τους σαμάνους-χομεϊνί που χρησιμοποιούμε ακόμα σε αυτή τη χώρα είναι το αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς - μεταπολιτευτικά - κοινοβουλευτικής εκτροπής. Και ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πιο κατάλληλα σύμβολα αυτής της εκτροπής από τον Μάκη Βορίδη, νέο υπουργό υποδομών, με αρμοδιότητες που συμπεριλαμβάνουν το διαδίκτυο σημειώστε, και τον Άδωνι Γεωργιάδη, νέο υφυπουργό Ναυτιλίας του οποίου οι αρμοδιότητες συμπεριλαμβάνουν το λιμενικό σώμα - και τις βάρκες με τους μετανάστες φυσικά. Κατά τα άλλα το μόνο που αλλάζει ουσιαστικά είναι το πρόσωπο του πρωθυπουργού - από έναν αγράμματο μπουρδολόγο με εντυπωσιακές σπουδές που κάνει ό,τι του λένε οι τραπεζίτες σε έναν τραπεζίτη με εντυπωσιακές σπουδές. Η συμμετοχή της ΝΔ αποτελεί ένα πολιτικό αίνιγμα ως προς τα κίνητρά της και μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο λάθος τόσο του Αντώνη Σαμαρά προσωπικά όσο και του δικομματικού συστήματος γενικότερα το οποίο μέσα από τις εσωτερικές αντιφάσεις του καταλήγει να παίζει όλα τα χαρτιά του ταυτόχρονα ρισκάροντας τα πάντα σε ένα μοίρασμα. Δε θα ήταν υπερβολή να λέγαμε πως οι επόμενοι μήνες θα κρίνουν τη μορφή του πολιτικού σκηνικού για τα επόμενα χρόνια.

Πέραν λοιπόν από την τραγική εξέλιξη της συμμετοχής των νεοναζί στη διακυβέρνηση της χώρας, είναι πολύ κρίσιμο να δούμε τον οδικό χάρτη που το σύστημα έχει χαράξει - πόσο ρεαλιστικός είναι, τί αντιδράσεις θα προκαλέσει τόσο μέσα στα κόμματα που συγκυβερνούν όσο και στην κοινωνία, αλλά και τί θα συμβεί στην Ευρώπη στο χρονικό διάστημα αυτό. Το πλάνο "6η δόση-νέο δάνειο-προϋπολογισμός 2012-PSI-εκλογές" το οποίο φυσικά παρουσιάζεται ως μονόδρομος, όπως συνήθως, έχει μηδαμινές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα, ειδικά με αυτή τη σειρά, καθώς η έκτη δόση φαίνεται πως δε μπορεί να εκταμιευθεί πριν τις 15 Δεκεμβρίου όταν θα είναι αργά για τον προϋπολογισμό, τον οποίον όταν θα κληθούν να διαμορφώσουν θα βρεθούν μπροστά στις τραγικές αποκλίσεις του προηγούμενου και φυσικά θα πρέπει να αποφασίσουν τα νέα μέτρα. Αλλά πώς? Όταν είναι σαφές πως τουλάχιστον η ΝΔ δε θέλει να λερώσει τα χέρια της πριν τις εκλογές. Το PSI από την άλλη δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα πετύχει καθώς εξαρτάται από την εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών. Και όλα αυτά ενώ η Ιταλία μέχρι τότε θα έχει αρχίσει την κατρακύλα της προς το CCC. Είναι προφανές λοιπόν πως είτε θα τηρηθεί το προαναφερθέν πλάνο και θα κλείσουν όλα αυτά τα ζητήματα από τη "μεταβατική" αυτή κυβέρνηση είτε θα γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου. Και τα δύο, αποκλείεται.

Το τί από τα δύο θα συμβεί εξαρτάται τόσο από τις κοινωνικές αντιδράσεις - και γι αυτό η φετινή 17η Νοεμβρίου έχει ιδιαίτερη σημασία - όσο και από τη συμπεριφορά των στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων. Αν αυτοί πριονίσουν από την αρχή αυτήν την κυβέρνηση, τότε πολύ δύσκολα θα "πετύχει" το σχέδιό της. Το κέρδος που θα έχουν τα κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από την "αποτυχία" αυτή είναι προφανές. Θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος δημιουργίας ενός κεντροδεξιού φορέα που θα εκφράζει τα επιχειρηματικά συμφέροντα που στηρίζουν τη κυβέρνηση συνεργασίας και που θα οδηγήσει σε διαρροές προς ένα φιλελεύθερο κόμμα με μαγιά τη Δημοκρατική Συμμαχία και ένα ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατικό κόμμα από την άλλη μεριά. Στη μετατροπή του ελληνικού πολιτικού φάσματος δηλαδή στο τριπολικό σκηνικό που βλέπουμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι, λαϊκό κόμμα). Όταν ακούμε δηλώσεις στελεχών μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ποιος επιθυμεί τί.

Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι για πρώτη φορά το κέντρο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά την πορεία της Ευρωζώνης έχει μεταφερθεί εκτός Ελλάδας. Η άνοδος των ιταλικών spreads στα ύψη - ανάλογα με αυτά των ελληνικών όταν μπαίναμε στο μνημόνιο - αλλάζει όλη την ατζέντα συζήτησης. Η περίπτωση της Ιταλίας δε μπορεί να αντιμετωπιστεί ανάλογα με αυτές της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ιρλανδίας. Αν μείνει οριστικά εκτός αγορών, κανένας μηχανισμός στήριξης δε μπορεί να της δίνει ανάσες και το κυριότερο κάθε σκέψη για κούρεμα του δημοσίου χρέους της θα ισοδυναμεί με κατάρρευση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος. Έτσι λοιπόν, αν δε γυρίσει το κλίμα των αγορών σύντομα, η λύση του ιταλικού προβλήματος θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Είτε σε μια συνολική μετάλλαξη της Ε.Ε. - από πολυζωνικότητα με μαλακό Ευρώ νότου έως και διάλυση - είτε σε μια τεχνητή υποτίμηση του Ευρώ με τύπωμα πληθωριστικού νομίσματος. Οτιδήποτε από τα δύο θα προκαλέσει μετασεισμούς και στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Τέλος, δε μπορεί να μη γίνει αναφορά στην εσωτερική κατάσταση της χώρας, όσο και αν αυτή αποσιωπάται συστηματικά τις τελευταίες μέρες. Η πρόσφατη ανακοίνωση της δηλωμένης ανεργίας Αυγούστου στο 18.4%, στην καρδιά δηλαδή της περιόδου εποχιακής απασχόλησης, σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα που βιώνουμε τους τελευταίους 3 μήνες και που ακόμα δεν έχει καταμετρηθεί όπως και με το πάγωμα όλων των μηχανισμών του δημοσίου, η εκτίναξη όλων των αρνητικών δεικτών - έσοδα-έξοδα, επιτόκια ομολόγων κλπ - περιγράφουν μία μη αναστρέψιμη κατάσταση με τις δεδομένες πολιτικές που ακολουθούνται. Χωρίς κάποιο δραματικό γεγονός - π.χ. επιστροφή σε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα - μέχρι το Φλεβάρη θα φτάσουμε να ζούμε την απόλυτη διάλυση. Ποιος θα τολμήσει να κάνει εκλογές τότε? Θα καταφέρει η κοινωνία να τις επιβάλλει? Θα την ενδιαφέρουν οι εκλογές ή θα έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο και την ωμή βία από όλες τις πλευρές?

Τα παιδιά της ΚΝΕ

Το "λαϊκό κίνημα" με γυρισμένη την πλάτη στη Βουλή, προχωρεί στην υπεράσπιση του δικαιώματος στην ειρηνική διαδήλωση. Το κυνήγι "κουκουλοφόρων" έχει αρχίσει από αυτούς τους περήφανους νέους που έχουν πάντοτε τα πρόσωπά τους ακάλυπτα.

Μακάρι να ήταν κοινός τόπος το τί έγινε προχθές στην πλατεία Συντάγματος και έτσι να μπορούσε κανείς να επικεντρωθεί στο γιατί έγινε αυτό που έγινε. Δυστυχώς όμως, ένα από τα ανταλλάγματα στα οποία προσδοκούσε το ΚΚΕ όταν σχεδίαζε το προχθεσινό του πραξικόπημα ήταν η ακολουθούμενη αντιστροφή της πραγματικότητας μέσω των ΜΜΕ και των ιστοσελίδων. Οπότε, για να αναλύσει κανείς τα αίτια και τις συνέπειες των εξελίξεων αυτών, είναι υποχρεωμένος να αναφερθεί στα γεγονότα αυτά καθαυτά.

Την Τετάρτη είχαμε την πρόβα-τζενεράλε. Δεν ξέρω αν το ΚΚΕ θα ήθελε να γίνουν όλα αυτά από την πρώτη ημέρα ή αν απλώς θέλησε να μετρήσει τις δυνάμεις του και να βολιδοσκοπήσει τον άγνωστο γι αυτό χώρο της πλατείας Συντάγματος, καθώς εδώ και πέντε μήνες λοιδορεί οτιδήποτε συμβαίνει εκεί. Το σίγουρο είναι πως την Τετάρτη η αντιπαράθεση των φρουρών του ΠΑΜΕ άρχισε με τους συνδικαλιστές της ΠΟΕ-ΟΤΑ και το ΠΑΜΕ αποσύρθηκε. Ενώ την Πέμπτη στη θέση της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν το μπλοκ του "Δε Πληρώνω". Την ώρα που άρχισαν οι αψιμαχίες, το μπλοκ των αναρχικών/αντιεξουσιαστών/ανένταχτων, αυτό που τα μέσα ονομάζουν "μαύρο μπλοκ", ήταν ακόμα στο κάτω μέρος της πλατείας και ανέβαινε σιγά-σιγά προς τα πάνω. Όμως, όπως είναι φανερό για όποιον δε φοράει παρωπίδες δεν ήταν μόνο οι αναρχικοί δέκτες του μένους της πολιτοφυλακής του ΚΚΕ. Περίπου 4000 άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι συνεχών επιθέσεων. Απλώς, οι αναρχικοί ήταν οι μόνοι οπλισμένοι - και άρα οι μόνοι που μπορούσαν να αμυνθούν. Το μόνο που μπορεί να τους προσάψει κανείς είναι το ότι δεν αποχώρησαν όταν είδαν τί συμβαίνει. Γιατί όταν πολεμάς τελικά χρησιμοποιείς όλα τα πυρομαχικά σου - όπως έχει δείξει η ιστορία. Και μέσα σε αυτά είναι και οι μολότοφ. Εγώ λοιπόν σε ανάλογη θέση θα πρότεινα την αποχώρηση για να μην κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές εκατέρωθεν.

Οι ειρηνικοί διαδηλωτές του ΚΚΕ πετάνε κόσμο από το υπερυψωμένο πεζοδρόμιο στο επίπεδο της πλατείας Συντάγματος. Οι πρώτες φήμες για ύπαρξη σοβαρού τραυματία αρχίζουν από αυτό ακριβώς το γεγονός.

Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το πως εξελίχτηκαν οι φήμες για τραυματίες και νεκρούς. Αρχικά ως σοβαρότερη περίπτωση παρουσιαζόταν κάποιος που έπεσε από το ύψος του πεζοδρομίου μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Η αλήθεια είναι πως έπεσαν πολλοί - αλλά όχι μόνοι τους. Όπως φαίνεται καθαρά από φωτογραφίες και βίντεο τους έριξαν οι ΠΑΜίτες. Ίσως λόγο αυτού του γεγονότος γρήγορα σταμάτησαν οι αναφορές σε αυτό το περιστατικό και επικεντρώθηκαν στο άλλο, που δυστυχώς αποδείχτηκε σοβαρότερο - αυτό του συνδικαλιστή του ΚΚΕ. Εδώ πια, έχουμε μία από τις πιο αδίσταχτες παραποιήσεις της πραγματικότητας με κύριο ένοχο το ίδιο το ΚΚΕ που προσπαθεί να μας πείσει - γιατί αυτό βολεύει τα συμφερόντά του - πως ο άνθρωπος αυτός έπεσε νεκρός λόγω των συγκρούσεων που έγιναν μπροστά στο "Μεγάλη Βρετανία", ενώ το θύμα βρισκόταν στην άλλη πλευρά της πλατείας και όταν άρχισε να μη νοιώθει καλά μεταφέρθηκε στην Αίγλη του Ζαππείου(!), πράγμα αδύνατον αν είχε πέσει τραυματίας στην πλευρά της πλατείας όπου γινόντουσαν οι συγκρούσεις. Έτσι ένα θύμα της κρατικής καταστολής - αφού τα χημικά της αστυνομίας ήταν αυτά που επιβάρυναν την καρδιακή του κατάσταση - παρουσιάζεται από τους ίδιους τους συντρόφους του ως παράπλευρη απώλεια μιας επιλογής του κόμματος που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία - αλλά η τύχη τα έφερε έτσι ώστε να μη συμβεί αυτό. Υπάρχει πιο ξεκάθαρη περιύβριση νεκρού από αυτήν την επικοινωνιακή πρακτική?

Το "λαϊκό κίνημα" απωθεί τους κουκουλοφόρους-πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών. Η κλωτσιά στο κεφάλι αποτελεί πολιτική κληρονομιά του Γκάντι.

Όλα τα παραπάνω βεβαίως πιστοποιούνται από όλους τους παρόντες ουδέτερους παρατηρητές των γεγονότων καθώς και από τα βίντεο και τις φωτογραφίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Σε τέτοιες περιπτώσεις όπου οι αποδείξεις για το τί έγινε είναι διαθέσιμες σε όλους όσους θέλουν να μάθουν πραγματικά το τί έγινε και όχι να ικανοποιήσουν τα πολιτικά τους ιδεώδη με μια βολική εκδοχή των γεγονότων, δε νομίζω πως έχει νόημα να σταθεί κανείς παραπάνω και να γράφει σεντόνια που απλώς περιγράφουν τα αυτονόητα. Περισσότερη ουσία έχει κατά τη γνώμη μου να συζητηθούν τα αίτια της επιλογής αυτής του ΚΚΕ, καθώς και οι συνέπειές της.

Γιατί το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τόσο εχθρικά και κατασταλτικά την οποιαδήποτε εξωθεσμική διαδικασία όταν αυτή γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις? Και γιατί το ίδιο δε συμμετέχει σε τίποτα αν δεν το ελέγχει 100%? Η απάντηση σε αυτά νομίζω ότι είναι δαρβινιστικής φύσεως. Το ΚΚΕ είναι μια ανωμαλία του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος - είναι το τελευταίο ισχυρό ορθόδοξο κομμουνιστικό κόμμα που υπάρχει σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας. Σε αντίθεση με άλλα πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, αντί να ανοιχτεί περιχαρακώθηκε. Απέβαλε κάθε δημοκρατικό ή φιλοευρωπαϊκό στοιχείο από τις τάξεις του. Αποχώρησε από τη διοίκηση των συνδικάτων και έφτιαξε ένα περιχαρακωμένο συνδικαλιστικό όργανο το οποίο χρησιμοποιεί ως ομάδα κρούσης όποτε χρειάζεται. Διατηρεί τον αριθμό των μελών της νεολαίας του χαμηλό για να μην αντιδρά στις 19ου αιώνα αντιλήψεις του. Για τον ίδιο λόγο είναι κατά της κατάργησης της στρατιωτικής θητείας, κατά του κινήματος των ομοφυλοφίλων - κουσούρι του καπιταλισμού - κατά της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών, ενώ συνεχίζει να συνοδεύει τις εκδηλώσεις του με Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έτσι απωθεί από τις τάξεις του οτιδήποτε και οποιονδήποτε μπορεί να το αλλάξει. Γιατί όπως είναι φανερό κάποιος που συμφωνεί με όλα τα παραπάνω είναι τόσο συντηρητικός που είναι ανίκανος να αλλάξει το οτιδήποτε.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος είναι λοιπόν έτσι όπως είναι γιατί διαφορετικά θα ήταν το Πρώην Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Όποτε νοιώθει πως κάτι πάει να γεννηθεί που μπορεί να το απειλήσει, γίνεται ο πιο πιστός σκύλος-φύλακας του συστήματος. Σταματάει τις απεργίες, σαμποτάρει τις καταλήψεις και όταν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα, χτυπάει λυσσασμένα. Χημείο, Πολυτεχνείο 98 και Σύνταγμα 2011. Το ΚΚΕ έχει καταλάβει πως αυτό που ζούμε σήμερα έχει φάει τα ψωμιά του. Και θα προτιμήσει να βοηθήσει στη διάσωση του πολιτικού συστήματος - όπως έκανε το 1989 - παρά να μείνει θεατής σε κάποια λύση "από τα κάτω". Έτσι, εκτιμώ πως θα ξαναθέσει εαυτόν προστάτη της Βουλής, της αστυνομίας, ακόμα και του στρατού, ενώ δε θα διστάσει είτε να συγκυβερνήσει είτε να δώσει ψήφο ανοχής σε οποιοδήποτε σχήμα με παρουσία της ΝΔ, του ΛΑΟΣ ή οποιουδήποτε άλλου, αρκεί να διατηρηθούν οι συνθήκες εκείνες που το επιτρέπουν να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι ένα "παράσιτο" που θα δώσει τα πάντα ώστε να συνεχίσει να ζει ο οργανισμός που το φιλοξενεί.

Χωρίς αμφιβολία το ΚΚΕ είναι ο μεγάλος νικητής της εβδομάδας που μας πέρασε. Το ΚΚΕ απευθύνεται σε αυτούς που πίστευαν πάντα σε αυτό το σύστημα. Δεν απευθύνεται στους ανένταχτους, ούτε στους προβληματισμένους νέους. Οι αγανακτισμένοι του καναπέ από τη μια και οι εκπρόσωποι των συμφερόντων του κεφαλαίου από την άλλη, είδαν ποιος είναι ο εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης όταν τα πράγματα σκουραίνουν και θα φροντίσουν να τον επιβραβεύσουν. Τα ΜΜΕ το κάνουν ήδη αυτές τις μέρες και οι υπόλοιποι θα το κάνουν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Αυτός ο ιδιότυπος "κόκκινος στρατός" που ξαναήρθε στο προσκήνιο είναι εδώ για να μείνει.

Το Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. προειδοποιεί:

Τα παραπάνω post μπορεί να βλάψει το λαϊκό κίνημα

Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" - Παντού υπάρχει ένας μύθος - Η λύση μπορεί να είναι μόνο πολιτική

Σημείωση: Το ποστ συνοδεύεται από φωτογραφίες αυτών που έλεγαν πως το 2011 θα βγούμε στις διεθνείς αγορές και πως αν γίνει οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό που κάνουν τα αφεντικά τους - τα πραγματικά αφεντικά τους - δε θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις

Από την ημέρα που μας ξεφούρνισαν - οι "λεφτά υπάρχουν" - το Μνημόνιο, και αφού επίτηδες εκτόξευσαν το έλλειμμα για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους αυτή, προέκυψε ένα πλήθος οικονομολόγων και σχολιαστών - λίγοι στην αρχή που σταδιακά όμως αυξανόντουσαν - τα κείμενα των οποίων προέβλεπαν και περιέγραφαν με στοιχεία τις συνέπειες της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, της πολιτικής του μονόδρομου και του "πάση θυσία". Λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν περισσότερο ακόμα και από αυτούς που είχαν ταχθεί κατά της διενέργειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Από αστειότητες περί ανθελληνισμού μέχρι κατηγορίες για φαντασιοπληξία εκτοξεύτηκαν εναντίον τους. Στην πορεία επιστρατεύτηκαν διάφορα κλισέ όπως αυτό που προσωπικά με εξοργίζει - "Θα πάμε 50 χρόνια πίσω αν φύγουμε από το ευρώ". Η δικτατορία της μίας άποψης κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά στούντιο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει αντίστοιχη αντιμετώπιση αυτών των απόψεων και έξω από αυτά. Προσωπικά έχω ακούσει σε κατ ιδίαν συζητήσεις πως είμαι υπερβολικός, φαντασιόπληκτος και πως αυτά που λέω είναι σαν σενάρια ταινιών του Χόλιγουντ. Δεν μπορώ λοιπόν να αντισταθώ και γίνομαι χαιρέκακος τώρα που το Χόλιγουντ γίνεται πραγματικότητα. Η εκδίκηση των "φαντασιόπληκτων" είναι εδώ.

Από μικρό με λέγανε ξεροκέφαλο. Και ήμουν. Στην πορεία όμως μαθαίνει κανείς να αναθεωρεί - αρκεί να διατηρεί το μυαλό του σε λειτουργία και να ενημερώνεται συστηματικά για τα τεκταινόμενα από όσες πηγές βρίσκει. Σήμερα όμως ξεροκέφαλος δεν είμαι εγώ. Ξεροκέφαλοι είναι αυτοί που επιμένουν ακόμα και σήμερα στην επιλογή της αποπληρωμής των χρεών, στην επιλογή του σκληρού νομίσματος. Αυτοί που επιμένουν να βλέπουν την Ελλάδα ως χώρα που μπορεί να επιβιώσει στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον με τα ΕΣΠΑ, τις επιχορηγήσεις, τον τομέα των υπηρεσιών και τη διαφήμιση. Άντε και με λίγο μουζάκα το καλοκαιρί. Σακ βουαγιάζ.

Τον περασμένο Φεβρουάριο έγραφα πως δε μπορεί να επιβιώσει αυτή η χώρα όσο ένα λάπτοπ στοιχίζει λιγότερο από 20 κιλά λάδι και ένας φορτιστής όσο δύο κιλά τυρί και πως θα καταλήξουμε να ανταλλάσσουμε αυτοκίνητα με τρόφιμα. Ήμουν αισιόδοξος. Γιατί τώρα θα ανταλλάξουμε συνδέσεις ΔΕΗ με τρόφιμα. Έγραφα:

"Η προσφάτως ανακοινωθείσα ανεργία για το μήνα Νοέμβριο του 2010 έφτασε το 13.9% με την πραγματική ανεργία να έχει ξεπεράσει το 20%, εφόσον προσμετρώνται μόνο όσοι δηλώνουν άνεργοι στον ΟΑΕΔ. Με τον πληθωρισμό Ιανουαρίου στο 5.2%, η κατανάλωση παρουσιάζει μείωση 12.1%, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6.6%(!) το τρίτο τρίμηνο του 2010 ενώ σε ετήσια βάση αγγίζει το 4%. Ενώ το επιτόκιο 10ετούς ομολόγου έχει σκαρφαλώσει στο 11.58% και τα spreads στις 833 μονάδες. Όλα αυτά χωρίς να κλείσει χρόνος από την υπογραφή του μνημονίου. Μια προβολή των στοιχείων αυτών στην τριετία του μνημονίου πόσο μάλλον στην πιθανολογούμενη επιμήκυνσή του δεν μπορεί παρά να τρομάζει."

Δε θα μπω στον πειρασμό να γράψω το πού πήγαν αυτά τα νούμερα 7 μήνες μετά, όποιος θέλει μπορεί να τα βρει.

Και όμως. Ακόμα και σήμερα ακούμε από τους ίδιους ανθρώπους το ίδιο τροπάριο. Ακούμε δηλαδή πως αυτό που ζούμε είναι το καλό σενάριο. Ακόμα και τώρα ο Κωστίκας στοιχηματίζει πως ο ληστής θα το περάσει το χαντάκι. Επιστρατεύονται μια σειρά μύθων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα από τη μία και να δώσουν μια ψευδαίσθηση προοπτικής από την άλλη. Οι μύθοι όμως καταρρέουν ένας-ένας. "Θα εισπράξουμε χρήματα από τους οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου" έλεγαν. Απειλούσαν με δημοσίευση σχετικής λίστας. Η λίστα δημοσιεύτηκε και όλοι είδαμε ποιοι είναι αυτοί οι περιβόητοι οφειλέτες. Ο ΟΣΕ, η Πειραϊκή Πατραϊκή και άλλα τέτοια. Θα εισπράξετε τα @@ μου λοιπόν! Άλλος μύθος είναι η υποτιθέμενη ανάπτυξη που μπορεί να έρθει από προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ. Τα προγράμματα ΕΣΠΑ που έχουν εγκριθεί και πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα τί έχουν γίνει όμως? Έχουν γίνει εκτυπωτές, οθόνες και Microsoft Windows 7 για να ανανεωθούν οι εξοπλισμοί υπαλλήλων γραφείων που κάνουν forward όλη μέρα e-mail ο ένας στον άλλον και υπερτιμολογημένες γελοίες ιστοσελίδες που δεν τις διαβάζει κανείς. Καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να προκύψει όταν κάποιος είναι υποχρεωμένος να παράγει προϊόντα με κόστος σε ευρώ τα οποία δε μπορεί να εξάγει λόγω σκληρού νομίσματος αλλά ούτε και να πουλήσει στην εσωτερική αγορά αφού κανείς δεν έχει χρήματα για να τα αγοράσει. Θα πάρει λοιπόν οθόνες, MS Office και θα υπερτιμολογήσει το www.monternaepipla-poudenagorazeikaneis.gr με σήμα το γιδοβοσκό μπας και από την υπερτιμολόγηση βγάλει τις έκτακτες εισφορές του Βενιζέλου.

Ο τρίτος μύθος που καταρρέει είναι αυτός που θέλει "να μη μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε γιατί δεν τους συμφέρει". Και ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν στη αφασία του Αυγούστου, οι ξένοι έχουν ξεφορτώσει τα τοξικά χαρτιά που πλέον τα πωλούν μεταξύ τους μόνο οι σορτάκηδες "επενδύοντας" έτσι τα χρήματα των πελατών τους, οι οποίοι τους έχουν πει το 10% του κεφαλαίου να το παίζουν τζόγο. Και μόνο οι έτεροι ιδεοληπτικοί Γάλλοι έχουν κρατήσει τα ομόλογά τους χρησιμοποιώντας τα ως μοχλό πίεσης για να μην αλλάξει το status quo της Ευρώπης και υποχωρήσουν κι άλλο έναντι των Γερμανών που έχουν ανοιχτεί προς Ανατολάς από την εποχή Σρέντερ ακόμα. Και που απ ότι φαίνεται θα το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό (οι Γάλλοι). Θα επιμείνω σε αυτό που έγραφα το Μάρτιο:

"...Κάτι μου λέει πως την τελική χρεωκοπία της χώρας, που θα γίνει με όρους σαν αυτούς που επιβάλλονται σε ηττημένους πολεμικής σύρραξης αντί να γίνει μονομερώς και στην ώρα της, θα την ακούσουμε από τα χείλη κάποιου παρουσιαστή ειδήσεων το όνομα του οποίου σήμερα θα μας ήταν άγνωστο. Σε κάποιο κανάλι που ίσως σήμερα δεν υπάρχει. Από κάποιο στούντιο εκτός Αθηνών. Και αν δεν υπάρχει και καλός διερμήνεας, ίσως να την ακούσουμε και στα Γερμανικά."

Πρόβα τζενεράλε η εσωτερική στάση πληρωμών που μας ετοιμάζουν για το δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου. Μια χαρά μέσα στο ευρώ θα είμαστε και θα το πάθουμε αυτό γιατί η επόμενη οικονομική υποχρέωσή μας προς εξωτερικούς δανειστές είναι το Μάρτιο. Και μέχρι το Μάρτιο....

"Δε γίνεται ο ιδιωτικός τομέας να πληρώνει μια ζωή το Δημόσιο σε αυτή τη χώρα". Ξέρετε. Μπάμπης Παπαδημητρίου και λοιποί φωστήρες που παρόλο που όσα λένε εδώ και ένα χρόνο έχουν αποδειχτεί μπαρούφες συνεχίζουν στο ίδιο ξερόλικο στυλ. Άλλος μύθος και αυτός, αφού στην πραγματικότητα το Δημόσιο είναι αυτό που ζει τον Ιδιωτικό Τομέα από την ΟΝΕ και μετά. Καλύτερη απόδειξη αυτού το άρθρο του Χρήστου Μέγα στη χθεσινή Ελευθεροτυπία. Ναι, το ΙΚΑ αντί να εισπράξει τις ληξιπρόθεσμες εισφορές δέχεται να πληρωθεί σε κωλόχαρτα - γιατί αυτό ακριβώς είναι. Ποιος ζει ποιον? Τον Απρίλιο έγραφα τί είναι κατά τη γνώμη μου προδοσία:

"Οι μόνοι που θα είναι σίγουρα χαμένοι, είναι όσοι κατέχουν τέτοια χαρτιά αγορασμένα πριν από χρόνια και δεν τα ξεφορτώνονται σήμερα έτσι ώστε να συγκρατήσουν κάποιες από τις απώλειές τους. Και δυστυχώς οι μεγαλύτεροι κάτοχοι αυτής της κατηγορίας είναι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Αν τελικά αποδειχτεί πως η αναδιάρθρωση έχει συμφωνηθεί και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα για να προστατεύσει αυτά τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ έχει φροντίσει να καλυφθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες, θα μπορούμε να μιλάμε για μια ακόμα προδοσία."

Όχι μόνο δεν τα ξεφορτώνονται λοιπόν τα κωλόχαρτα που κατέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά ουσιαστικά αγοράζουν και άλλα - σε διπλάσια τιμή! - από τους κλέφτες που δεν πληρώνουν το ΙΚΑ των εργαζομένων τους. Ξέρετε, από τον ιδιωτικό τομέα που και καλά τρέφει το Δημόσιο και θα σώσει αυτή τη χώρα όπως μας λέει η έκανα-μαλακία-που-έφυγα από τη ΝΔ, Ντόρα Μπακογιάννη με συνεχόμενα tweets της.

Ε όχι λοιπόν! Δεν μπορεί μέσω της προπαγάνδας να πειστούν οι πάντες πως η ιστορία της ανθρωπότητας άρχισε και θα τελειώσει μέσα σε μια ευρωζώνη. Πως πρέπει να φορολογηθούν οι εξαθλιωμένοι για να μην έχουμε πολλά μηδενικά στα χαρτονομίσματά μας. Πως πρέπει να έχουμε ως στόχο τον "ένα εργαζόμενο ανά οικογένεια" για να συνεχίζουμε να εισάγουμε ψάρια από τη Χιλή και να δουλεύουμε για πενταροδεκάρες σε αφεντικά που πουλάνε υπηρεσίες αναμεταξύ τους. Φυσικά και υπάρχουν και άλλες επιλογές. Όπως υπήρχαν πάντα επιλογές σε κάθε στάδιο της Ιστορίας, σε κάθε μέρος του κόσμου. Να διαγράψουμε το χρέος μας, να βγούμε από το ευρώ, να μπορούμε να χρησιμοποιούμε το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής, να κρατικοποιήσουμε το τραπεζικό σύστημα για λόγους ομαλότητας και να αρχίσουμε να παράγουμε στο εσωτερικό. Να καταργήσουμε μονομερώς τη δανειακή σύμβαση του 2010 που μας απαγορεύει να προβούμε σε οποιαδήποτε μορφής διακρατική οικονομική συμφωνία. Θα είμαστε πιο φτωχοί από ό,τι πριν 10 χρόνια αλλά με προοπτική να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Και θα μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό το βόθρο που μας κυβερνά. Αλλιώς μας περιμένουν καταστάσεις μπροστά στις οποίες "τα ντοκιμαντέρ από χώρες της Λατινικής Αμερικής" θα είναι σαν τη Μαίρη Πόπινς.

Το Υπουργείο Οικονομικών προειδοποιεί:

Το παραπάνω ποστ μπορεί να βλάψει το εθνικό συμφέρον

10 χρόνια πριν...

Έμενα στο σπίτι στο Γαλάτσι εκείνη την περίοδο. Τρίτη μεσημέρι και έκανα ντους - αξιοσημείωτο για όσους με γνώριζαν εκείνη την εποχή - όταν άκουσα τον Κώστα να λέει το χαρακτηριστικό του "Έλα ρε μαλάκα!" που σήμαινε πως κάτι του έκανε εντύπωση. "Μαρία, έλα να δεις ρε συ τί έγινε!". Είχε πέσει το πρώτο αεροπλάνο και τα κανάλια είχαν διακόψει για έκτακτο. "Τί έγινε ρε μαλάκες?" φώναξα μέσα από το μπάνιο - το οποίο ήταν δίπλα στο υπνοδωμάτιο που είχε τηλεόραση, καθώς στο σαλόνι δεν είχαμε. "Τρελό αεροπορικό δυστύχημα στη Ν.Υόρκη - καρφώθηκε σε κτίριο". Βγήκα από το ντους χωρίς να έχω μπει στο τριπάκι των άλλων. Αεροπορικό δυστύχημα, ΟΚ. Λίγο όμως αφότου μπήκα στο δωμάτιο έπεσε και το δεύτερο αεροπλάνο στον άλλο πύργο. Και τότε φυσικά κοιταχτήκαμε με τον Κώστα και είπαμε ταυτόχρονα "Έλα ρε μαλάκα!!".

Για να κατανοήσει κανείς εκείνη την εποχή και πως επηρέασε σε συναισθηματικό κυρίως επίπεδο η 11η Σεπτέμβρη πολλούς από μας, πρέπει να λάβει υπόψη του την πολιτική επικαιρότητα της εποχής. Τα διεθνή θέματα ήταν το νούμερο ένα. Οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία που προηγήθηκαν, το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση που εκφράστηκε στο Σιάτλ, στην Πράγα και μόλις 1 μήνα πριν στη Γένοβα - με την εν ψυχρώ δολοφονία του Κάρλο Τζιουλάνι. Αν συγκρίνει κανείς την επίδραση των διεθνών θεμάτων το 2001 στην Αριστερά και τον αναρχικό χώρο με την αντίστοιχη σημερινή κατάσταση, ίσως είναι πιο εύκολο να εξηγήσει ένα γενικότερο αίσθημα απονομής δικαιοσύνης μέσω αυτού του τυφλού χτυπήματος. Στα Εξάρχεια εκείνο το βράδυ υπήρχε εορταστικό κλίμα. Μπορεί να μοιάζει αφελές και για πολλούς απάνθρωπο - όχι για μένα παρεμπιπτόντως - όμως είμαι σίγουρος πως στις σημερινές συνθήκες δε θα συνέβαινε το ίδιο.

Τις επόμενες μέρες επιβεβαιώθηκε το ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Η ακύρωση δημόσιων εκδηλώσεων - από συναυλίες μέχρι ποδοσφαιρικούς αγώνες - ήταν καθολική. Ή μάλλον σχεδόν καθολική. Γιατί την επόμενη μέρα - την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου - είχα την τύχη να συμμετέχω στη διοργάνωση της συναυλίας των Διάφανων Κρίνων με τον Ντίνο Σαδίκη στο θέατρο του Λυκαβηττού, τη μοναδική δημόσια εκδήλωση που από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω δεν ακυρώθηκε. Αρκεί να αναφέρω πως την ώρα που κάναμε το soundcheck οι "υπεύθυνοι" του θεάτρου απαντούσαν τηλεφωνικά σε αυτούς που ρωτούσαν αν θα γίνει η συναυλία με ένα "δεν ξέρω" - μέχρι που έπεσε στην αντίληψή μας και μετά το σχετικό καβγά διορθώθηκε κι αυτό. Η συναυλία ήταν αυτοδιοργάνωση των Διάφανων Κρίνων, αλλιώς είμαι σίγουρος πως δε θα γινόταν ποτέ. Ακολουθήθηκε από ένα ξέφρενο πάρτυ που έλαβε χώρα στον υπαίθριο χώρο πίσω από τα καμαρίνια του θεάτρου - αλλά και μέσα σε αυτά - καθώς το συγκρότημα γιόρταζε τα 10 χρόνια του. Δυστυχώς το κομμάτι της συναυλίας του Ντίνου δε διασώζεται κάπου στο διαδίκτυο, αυτό όμως των Κρίνων υπάρχει ολόκληρο στο youtube. Μέτριος ο ήχος στο youtube - όπως είναι λογικό, καθώς μιλάμε για λήψη ήχου "από τον άερα" - όμως ο προλογισμός της ακούγεται ξεκάθαρα. "Το πρώτο κομμάτι είναι αφιερωμένο στο λαό της Αμερικής. Όλα τα υπόλοιπα όμως, στους Ινδιανούς, στο λαό του Βιετνάμ, στο λαό της Καμπότζης, στο λαό της Νικαράγουα, στο λαό του Ελ Σαλβαδόρ..."

Εγώ έχω αυτό να θυμάμαι κυρίως από τον Σεπτέμβρη του 2001 και όχι του Δίδυμους Πύργους. Τον Κώστα, τον Παντελή, τον Κυριάκο, τον Νίκο, τον Τάσο, τον Μητσάκο, τον Θάνο, τον Ντίνο, τον Πανούλη. Δύο μήνες αργότερα όλοι αυτοί - εκτός του Ντίνου - μαζί με άλλους φίλους και συνεργάτες προσγειωνόμασταν στην Αγγλία. 11 Νοέμβριου 2011. Λίγο πριν να έρθει η ώρα για το ένα λεπτό σιγής που θα ακινητοποιούσε όλο το αεροδρόμιο καταφέραμε και ξεγλιστρήσαμε προς το sleeper bus. Την ώρα του υποκριτικού θρήνου ανακαλύπταμε εκείνες τις γαλλικές μπύρες του Dave, στα μικρά μπουκαλάκια.

ΥΕΑ: Υποψήφιοι Έφεδροι Άνεργοι - Διά DVDίου εκπαίδευση και άλλα ανέκδοτα

Φοβερό πράγμα ο κοινωνικός αυτοματισμός. Φαίνεται τελικά να λειτουργεί ακόμα και στην περίπτωση που η κοινωνική ομάδα που πρέπει να απαξιωθεί είναι τόσο πολυπληθής όσο αυτή των υπαλλήλων τόσο του στενού όσο και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ακούγοντας και διαβάζοντας διάφορες χαιρεκακίες δεξιά και αριστερά δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι. Τί διάολο! Δεν έχετε όλοι εσείς κάποιον συγγενή ή φίλο δημόσιο υπάλληλο? Ή μήπως νομίζετε ότι ο σίγουρα κατά τη γνώμη σας αξιόλογος υπάλληλος που έχετε την τύχη να είναι φίλος ή συγγενής σας - κατά το "όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός από τη μάνα μας" - θα διασωθεί λόγο του φοβερού έργου που προσφέρει? Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για να δικαιολογήσουν την απάνθρωπη πρακτική της εργασιακής εφεδρείας ήταν - όπως πάντα - ο τρόπος λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Στον ιδιωτικό όμως τομέα - στον οποίον έχω "την τύχη" να εργάζομαι είναι κοινό μυστικό το ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πλεονάζον προσωπικό και ότι δύο τινά συμβαίνουν. Είτε η επιχείρηση διώχνει εργαζομένους και ταυτόχρονα σταματάει να επιτελεί συγκεκριμένες εργασίες - κλείνοντας τμήματα - είτε φορτώνει τη δουλειά στους εναπομείναντες δουλοπάροικους οι οποίοι κάνουν λιγότεροι πια τις ίδιες δουλειές - αλλά πολύ χειρότερα. Θα χαθεί λοιπόν "ποσότητα" και "ποιότητα" στο δημόσιο τομέα. Και όσοι σπεύσουν να ειρωνευτούν προφανώς δε χρειάστηκε να μετακινηθούν κάπου με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο χθες.

Το ότι κάποιες δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι - σε πρώτη φάση - θα μπουν σε εφεδρεία και αργότερα θα μείνουν άνεργοι θα έχει μόνον ένα αποτέλεσμα. Να μην ξοδεύουν τους μισθούς τους στην αγορά. Το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα που έχουν όλες οι επιλογές της κυβέρνησης το τελευταίο 18μηνο. Σε προηγούμενες αναρτήσεις συνήθιζα να παραθέτω τους δείκτες. Τους δείκτες που αυτοί που μας εξουσιάζουν θεωρούν ως ιερούς όλα αυτά τα χρόνια και που σε αυτούς στρεφόντουσαν όταν κάποια κομμάτια της κοινωνίας τους κατηγορούσαν για αναλγησία τα προηγούμενα χρόνια. Τους δείκτες που αυτοί χρησιμοποιούσαν ως "απόδειξη" των επιτυχιών τους. Τώρα όμως το ότι το 10ετές επιτόκιο - ο δείκτης που μας έβαλε ουσιαστικά στον "μονόδρομο" του μνημονίου - έχει φτάσει στο 20%, το 2ετές στο 57% και η ύφεση στο 7.3% τριμήνου δεν αποτελούν για κάποιο λόγο "απόδειξη αποτυχίας". Όχι, τώρα φταίνε οι κερδοσκόποι και οι συγκυρίες. Ενώ ας πούμε ο Γιάννος Παπαντωνίου ήταν μεγαλοφυΐα - δεν έφταιγαν οι συγκυρίες τότε.

Θυμόμαστε όλοι τότε που βγήκε το Debtocracy μια από τις τυπικές αντιδράσεις εναντίον της βασικής πολιτικής του πρότασης. Αν βγούμε από τη ζώνη του ευρώ μας λέγανε θα πάμε 50 χρόνια πίσω. Η τελευταία χρονιά που τα σχολεία άρχισαν χωρίς διαθέσιμα βιβλία για τους μαθητές τους ήταν το 1946- στην έξοδο από την Κατοχή. Από το σχολείο θυμάμαι ελάχιστα καλά πράγματα. Ίσως γιατί είχα την ελευθερία από τους γονείς μου να βγαίνω έξω και μέχρι αργά από πολύ μικρή ηλικία και έτσι είχα διαμορφώσει κοινωνικό περίγυρο και εκτός σχολείου σε αντίθεση με τους περισσότερους συμμαθητές μου. Θυμάμαι το μπάσκετ, κάποιες πολύ διδακτικές καταλήψεις, κάποιες εκδρομές, ελάχιστους καλούς καθηγητές και κάποια βιβλία. Τη μετάφραση της Ιλιάδας των Καζαντζάκη-Κακριδή και μία της Οδύσσειας - ένα γαλάζιο βιβλίο, δε θυμάμαι τον μεταφραστή. Ένα βιβλίο Φυσικής πολύ καλό στο Λύκειο παρότι είχε γραφτεί το μακρινό 1948, τα φανταστικά βιβλία μαθηματικών της Α' Δέσμης - πριν έρθει η αθλιότητα Αρσένη και ρίξει το επίπεδο των διδασκόμενων Μαθηματικών. Θυμάμαι και μερικά άθλια. Μουσική Β'Γυμνασίου, κάτι μπλε βιβλία Χημείας στο Λύκειο - εντελώς άχρηστα. Όπως και να χει τα σχολικά βιβλία - ακόμα και για όσους τα κατέστρεφαν στο τέλος της χρονιάς - αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της σχολικής ζωής. Το να αντικαθίστανται από φωτοτυπίες - και να θυμάστε πως "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού" - είναι τεράστια ξεφτίλα. Όσο για τα "εκπαιδευτικά DVD" προτείνω σε όσους από σας θεωρείτε εαυτόν λάτρη της γνώσης να κάνετε ένα πείραμα. Ρίξτε μια ματιά στα DVD σας. Τώρα ρίξτε μια ματιά στη βιβλιοθήκη σας.

Οι "Ρομπόπουλοι" - Μπατσόκ - Ο αντικρατισμός ως κοινωνικό αντανακλαστικό

"Η κυρία Ζούνη Πέμη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, σε επιστολή της προς το προεδρείο και ευρισκόμενη σε αποστολή της Βουλής στο εξωτερικό δηλώνει πως ψηφίζει Ναι σε Όλα"

Αρκετοί δήλωσαν "ευρισκόμενοι σε αποστολή της Βουλής στο εξωτερικό". Άλλοι πάλι ψήφιζαν Όχι επί της Αρχής και επί των άρθρων σύμφωνα με τον εισηγητή της ΝΔ, κάνοντας μια χαρακτηριστική χειρονομία στριφογυρίζοντας το δάχτυλο ενώ ταυτόχρονα σηκωνόντουσαν για να αποχωρήσουν προς το καφενείο της Βουλής. Από τις πιο χυδαίες εικόνες που θυμάμαι αυτή η χειρονομία. Άλλοι πάλι που μας το παίζανε επαναστάτες, ούτε ένα άρθρο δεν τόλμησαν να καταψηφίσουν. Αιώνιοι "Ρομπόπουλοι" τελικά. Β' Πειραιώς... Γιώργος Ανατολάκης.. Οχι σε όλα.. Παναγιώτης Λαφαζάνης.. Όχι σε όλα.. Είναι τραυματική εμπειρία η παρακολούθηση μιας ψηφοφορίας του Κοινοβουλίου από την τηλεόραση. Ειδικά όταν λίγα μέτρα μακριά διεξάγεται πόλεμος. Η αναντιστοιχία του μέσα με το έξω κατά το τριήμερο αυτό ήταν χαρακτηριστική. Καλώς ή κακώς το μέσα δεν έχει πολύ σημασία πια. Η μόνη σοβαρή εναλλακτική επιλογή - και η μόνη λύση κατά τη γνώμη μου - σιγά σιγά δεν θα είναι πλέον εφικτή. Δυστυχώς η δυνατότητα μιας "χρεοκοπίας" σε ανεκτές συνθήκες χάνεται. Μάλλον αυτή η φάση αποτελούσε την τελευταία ευκαιρία.

Τα βασικά πλεονεκτήματα ενός χρεοστασίου με ταυτόχρονη έξοδο από το Ευρώ και υιοθέτηση ενός υποτιμημένου εθνικού νομίσματος έχουν ως βασικές προϋποθέσεις τόσο τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος όσο και των βασικών υποδομών της χώρας. Με τις αποκρατικοποιήσεις Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ΔΕΗ και Ύδρευσης αλλά και με την από την πίσω πόρτα ύπουλη ιδιωτικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας που προωθείται μέσω μιας πιθανής συγχώνευσής της είτε με την Alpha Bank είτε με την Eurobank, είναι προφανές πως όταν πια θα κηρυχθεί η πτώχευση - μετά την έκτη, έβδομη ή νιοστή δόση κάποιου μνημονίου - η όποια κυβέρνηση δε θα έχει καμία δυνατότητα παρέμβασης στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας και ο ρόλος της θα είναι καθαρά διακοσμητικός. Από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και μετά και με το δεδομένο των νέων μέτρων που θα ολοκληρώσουν την καταστροφή το Σεπτέμβριο - όταν τα παπαγαλάκια θα λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα για την 6η δόση του δανείου - το τί γίνεται, τί συζητείται και τί ψηφίζεται εντός κοινοβουλίου θα έχει όλο και μικρότερη σημασία. Και αυτό πια ανεξαρτήτως κυβερνητικού σχήματος. Όπως άλλωστε φάνηκε και από τις πρακτικές της αστυνομίας, αυτό που έχει όλο και μεγαλύτερη σημασία πια, είναι αυτό που γίνεται έξω από τη Βουλή.

Και δεν εννοώ μόνο τα γεγονότα πέριξ της Πλατείας Συντάγματος. Τις τελευταίες μέρες άλλωστε δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο δεκάδες αποδεικτικά της εγκληματικής πρακτικής των μπάτσων που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νεκρούς. Η "μάχη" που θα δοθεί δε θα είναι συνδεδεμένη με κάποιο χώρο. Και η μάχη πρέπει να δοθεί. Όταν μέσα σε ελάχιστες μέρες ήδη άνοιξε η πόρτα για ντε φάκτο κατάργηση της δωρεάν παιδείας και της δωρεάν υγείας στη χώρα με την πρόταση νόμου της Διαμαντοπούλου και το σαμποτάζ που επιχειρεί ο Λοβέρδος εναντίον του ΕΣΥ, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί πως μέχρι το φθινόπωρο θα διαλυθούν τα πάντα. Και τότε ένα κομμάτι της κοινωνίας θα δείξει τα αντανακλαστικά του και θα πάρει ένα κομμάτι της ζωής στα χέρια του. Θα προσπαθήσει να αντικαταστήσει το κράτος όπου είναι εφικτό και να στήσει εναλλακτικές αυτοοργανωμένες δομές. Όχι από βίτσιο, όχι για ιδεολογικούς λόγους αλλά για λόγους επιβίωσης. Και όταν η εξουσία προσπαθήσει είτε να τις καταστείλει - π.χ. σε περιπτώσεις απαλλοτρίωσης ρεύματος και νερού - είτε να τις φορολογήσει - ανταλλακτικό εμπόριο στις γειτονιές - τότε θα δει τους "λειτουργούς" της να τρώνε σφαίρες από τα μπαλκόνια. Κλέβω την κατακλείδα ενός από τα πολλά καλά κείμενα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες.

Αν πάλι θελήσεις να μείνεις μακριά, έχε στο νου σου ότι στα ερείπια που θα μείνουν, τα όνειρά σου θα σέρνονται εκεί ορφανά, χωρίς εσένα να τα αναστήσεις. Και ,τώρα, μόνο σε μια ανάσταση μπορείς να ελπίζεις. Ίσως και μιαν ανάταση. Αλλά από παράταση δεν έχουμε πια. Ο χρόνος τελείωσε,το αντίστροφο μέτρημα ξεκινά.

Φόρα τη μάσκα σου…